Ik heb echt een heel leuk idee voor een nieuw uiterlijk van deze website en in mijn hoofd moet het ook allemaal heel simpel te bewerkstelligen zijn. Maar in de werkelijkheid is het een ramp. Kadertjes die er in Dreamweaver precies uitzien zoals ik wil dat ze eruit zien, worden ingewikkelde puzzels zodra ik ze in Explorer opvraag. Fonts veranderen naar eigen believen in de meest oubollige lettertypes. Ik ben uren bezig om een foto zo te bewerken als ik wil en als-ie eenmaal af is, realiseer ik me dat ik het zo dus precies niet wil. Ik word vreselijk chagrijnig van dat computergepriegel en het wil maar niet lukken en al helemaal niet voor 1 juni. Hoewel dat laatste niet zo geeft, want ik geloof toch dat ik me om iets te betekenen in de nationale omkat-happening ergens had moeten opgeven en dat heb ik niet gedaan. Anyway, nu ga ik slapen, want ik heb het er even mee gehad. Misschien dat ik jullie op bijvoorbeeld 15 juni verras met een nieuw gezicht, maar misschien ook wel helemaal niet. Voorlopig zullen jullie het in elk geval moeten doen met een ander achtergrondje, ik vind het zelf al heel wat. De spin is dood, ja. Sorry, maar die beesten leven nou eenmaal niet zo lang.
Update: Zoiets wordt het ongeveer, maar waarschijnlijk dan toch weer heel anders. Uiteraard zijn jullie vrij om hier jullie commentaar op dit schitterende ontwerp te deponeren, mits op een vriendelijke toon en opbouwend verpakt, want ik kan erg slecht tegen kritiek. Overigens gaat het me dus op geen enkele manier lukken om dit geheel met alle toeters en bellen op 1 juni van dit jaar op de goeie plaats te krijgen. Want dat is morgen! Maar ik doe zoals gezegd helemaal niet mee aan het omkat-festival, dus maakt dat eigenlijk niks uit. Ik begrijp niet eens waarom ik op de valreep nog stiekem ook met een nieuw ontwerp wilde komen op 1 juni. Maar goed, nu heb ik er al heel veel tijd in gestoken, dus ooit komt het wel online, dat nieuwe design (ik ben geloof ik beter in rijmen dan in ontwerpen). Bijvoorbeeld ergens in juni (of juli), tweeduizendzoveel. De schoen komt er dan zeker in! Daarmee ben ik zelf namelijk erg in mijn nopjes.
Ik heb wel eens een tijdje last van enge dromen. Nachtmerries waaruit je bezweet wakkerschrikt en waarvan je vijf minuten op adem moet komen voor je aan je bedpartner kunt vertellen wat je hebt gedroomd. Meestal word ik wakker precies op het moment dat het echt helemaal misgaat. Na allerlei verwikkelingen ben ik bijvoorbeeld beland op een leeg veld met Henry the Serial Killer (hoe krijg ik het voor elkaar) en juist als hij me het mes op de keel zet, word ik wakker. Of ik word uren op de fiets achtervolgd door een gemene verkrachter, ik raak verdwaald in allerlei donkere steegjes, hij haalt me bijna in, schopt tegen m’n bagagedrager, ik val en word wakker. Of ik lig in bed, er zijn door het raam allemaal grote zwarte vogels naar binnengevlogen, ze fladderen hoog in de kamer, het plafond is er zwart van en net als ze met z’n allen tegelijk richting m’n gezicht vliegen om me de ogen uit te pikken, word ik wakker. Dat vind ik enge dromen. Maar het voordeel is wel dat je zeker weet dat het niet echt is, als je eenmaal wakker bent.
De laatste tijd heb ik zulke enge dromen niet. Af en toe schrik ik nog wel wakker, maar dat zijn dan meestal van die ik-ben-aan-het-lopen-en-stap-in-een-kuil-dromen, die je wel eens hebt op het randje van waken en slapen. Ik droom opvallend kalm over weinig alarmerende onderwerpen en dagelijkse beslommeringen. Saai, bijna. Dromen die zo dicht bij de werkelijkheid liggen dat ik overdag niet altijd meer weet of het een droom was. Ik kreeg dit weekend een mailtje van iemand. Of ik een stukje wilde schrijven over mezelf voor op een zakelijke website. Hoe oud ik ben, wat ik heb gestudeerd, maar ook wat persoonlijker, hobby’s, interesses, enzovoort. Ter inspiratie had hij een paar stukjes van medewerkers die het al over zichzelf hadden geschreven meegestuurd. Ik wilde het vandaag gaan schrijven, dus ik ging op zoek naar het mailtje. Nergens. Niet in het in-vak, niet in de map waar al zijn mailtjes automatisch invliegen, niet per ongeluk in de prullenbak, nergens. Nou ja, dan maar gewoon eraan beginnen, dacht ik. Maar ik wilde eigenlijk toch wel de voorbeelden erbij. Goed, bellen en zeggen dat je zo stom bent geweest om z’n mail kwijt te maken. Hoewel een vaag vermoeden zich begon op te dringen dat hij me helemaal geen bericht had gestuurd. Mijn vraag verbaasde hem in hoge mate. Ik raakte zelf ook steeds meer in de war. "Welk mailtje bedoel je precies?" Ik wist de tekst nog bijna uit m’n hoofd. "Wanneer heb ik dat verstuurd dan?" Ik vond het inderdaad al vreemd om op zondag zakelijke post te krijgen.
Er was geen mail en er waren ook geen aangehechte voorbeeldtekstjes. Dat had ik gedroomd. Ik heb meteen mijn stapeltje opdrachten doorlopen. Want stel je voor dat ik straks een heel verhaal zit te schrijven en blijkt dat de betreffende opdracht niet bestaat. Het lijkt erop dat ze toch allemaal ongedroomd en echt zijn. De bijbehorende documenten en e-mails stonden in elk geval net nog op de harde schijf. Zeker weten. Ik heb ze zelf zien staan. Hoewel... Wie zegt dat ik dat niet heb gedroomd?
"Ben je wakker?"
"Hm, ja."
"Met welk eten associeer jij je slaap?"
"Hè?"
"Hoe voelt je afgelopen slaap, als vruchtenlimonade of als roomboter?"
"Mijn slaap voelt niet als eten, maar als slapen."
"Doe nou even mee!"
"Ik snap niet wat je bedoelt!"
"Je kunt toch zeggen wat voor kleur een woord of een smaak heeft, nou vraag ik welk eten jouw slaap van deze nacht is."
"Ah zo. Waarmee associeer je die kus die ik je net gaf?"
"Met een aardappel."
"Volgens mij ben je niet goed snik."
"Ik ben prima snik."
"Nou, dan lig je te kletsen in je slaap."
"Spelbreker. Ik ga wel weer terug naar m’n chocoladekoffieboontjesslaap."
Ik heb ergens gelezen - was het nou in de Viva of de Flair - dat je
wenkbrauwen hele belangrijke dingen zijn. Ze beschermen je ogen tegen zweet en dat soort dingen, maar zijn ook verantwoordelijk voor een heel groot deel van de expressie van je gezicht. Misschien nog wel meer dan bijvoorbeeld je ogen of je mond. De truc is dus: slim epileren. Dan kun je best een beetje bepalen hoe je erbij loopt. De ellende bij mij is altijd dat ik dat gepluk echt heel vervelend vind en er meestal na één wenkbrauw genoeg van heb. En vervolgens tot-ie weer is aangegroeid, nogal twijfelachtig uit m’n ogen kijk. Dan weten jullie dat.
Kika kan m'n web niet op doordat haar browser niet goed werkt. "Geen punt", zegt
Flok. "Ze heeft een fight gehad met d'r vriend en dat is goed afgelopen, ze heeft de BNN-relatietest gedaan en ik dacht een 7 gehaald, de humortest heeft ze ook gedaan en dat was een 5 en dat was 't wel."
Kort en bondig schrijven, wanneer leer ik het nou eens.
Gisteren was de Nationale Relatietest op televisie bij BNN, getiteld 'Zijn we morgen nog samen?'. Wij konden niet meedoen - ik en mijn vriend - aangezien we volledig in beslag genomen werden door onze eigen relatietest, die toevallig hetzelfde thema had. Een pittig testje, moet ik zeggen, ik ben er nog steeds een beetje bedrukt van. Maar we zijn er ongeschonden uit gekomen. Onze relatie bestaat nog. We zijn nog steeds een item. Tenminste dat was de uitslag vanmorgen. Morgen zijn we dus in elk geval nog samen en dat komt mooi uit, want ik heb voor m’n geliefde ook een stoel in het theater gereserveerd. En je moet ook weer niet al te ver vooruitkijken, vind ik.
Voor de zekerheid heb ik de
Nationale Relatietest toch maar even via internet gedaan. Dat is nog een hele toer, je moet je eerst registreren en dan iets downloaden en tenslotte inloggen met een wachtwoord en dan mag je pas aan de test beginnen. Meestal ben ik tegen die tijd al lang afgehaakt, maar nu het om iets wezenlijks als mijn relatie ging, zette ik door. Ik heb meer dan dertig vragen naar eer en geweten beantwoord. En wat denken jullie? Alles komt goed! Een dikke zeven heb ik gehaald. ‘Blijkbaar heb je in je relatie het goede evenwicht gevonden tussen dingen samen doen en ook je eigen bezigheden hebben. Kortom, je weet waar je mee bezig bent en wat allemaal belangrijk is om een relatie leuk te houden. Een prima score.’ Dat zegt BNN ervan. Ik heb het meteen naar m’n vriendje gemaild onder het kopje ‘Zie je nou wel, ik zei het toch...’
Dat vond ik zelf best een aardige grap, maar waarschijnlijk ben ik de enige. Als je het aan BNN vraagt, tenminste. Omdat ik toch bezig was, heb ik meteen de
Nationale Humortest even gedaan en de uitslag was schokkend. Sommige vragen vond ik trouwens echt idioot. Niet om te lachen-idioot, maar stom-idioot. Als je baas voor je loopt met een roze kledder kauwgom op z’n kont, kun je dan je lach niet inhouden? Als het dodenherdenking is en de stellage waar die bel aan hangt dondert om, vind je dat dan grappig? Nee, natuurlijk niet. Dat ís namelijk niet grappig. Niet omdat ik zoveel eerbied heb voor de doden, maar gewoon omdat het niet komisch is. Als iemand dat wel vindt, heeft hij zelf geen gevoel voor humor. Afijn. Mijn score was een vijf. Een vijf! Hallo! Ik ben juist bovengemiddeld grappig. Een vijf, dat is niet eens een voldoende! En waarom? Omdat ik nooit om niks lach. Omdat ik gemiddeld maar vijf keer op een dag lach. Ik zit hier de hele dag in m'n eentje! Omdat ik alleen grapjes maak als ik onder bekenden ben. So? Zijn mijn grapjes dan meteen minder leuk ofzo? Tsk. Pff. Stelletje eikels bij BNN.
(via
Ciekee)
Ik was op zoek naar de website van ob-tampons. Dat viel niet mee. www.ob.nl leverde niks op en www.obtampons.nl ook niet. Zelfs Googlen op ob en tampons bracht me niet een-twee-drie bij de algemene site van ob. Ik stuitte wel op deze pagina:
gratishome.com. Het doel is hier zoveel mogelijk tips te verzamelen die leiden naar producten die gratis verkrijgbaar zijn. Van sleutelhangers en bumperstickers tot receptenboekjes en cosmeticamonsters. Of het leuk is doet er niet toe, of je er wat aan hebt doet er niet toe, het gaat erom dat het gratis is. Enkele toppers: een gratis informatiepakket over de NS, gratis euro’s sparen en gratis Zwitserlevengevoel.
Ik wist niet dat er zo’n website bestond. Ik ben er nu achter dat er heel veel van dit soort sites bestaan. Er is in Nederland een hele
scene van gratisjagers. Ik vraag me af: wat moet je met al die zooi? Als je niet druppelt, heb je toch ook geen Tenalady nodig, ook al is het proefpakketje gratis? Wat zijn dat voor mensen die dagelijks de gratispagina’s checken? Besparen ze daar echt geld mee? Zijn er mensen die voor het slapen gaan, wat lezen in het gratis jaarverslag van De Telegraaf en zo een bibliotheekpasje uitsparen? Wie van jullie heeft het gratis informatiepakket van de marine besteld en is daar ook blij mee?
Maar goed, daar wilde ik helemaal niet over schrijven. Ik wilde het namelijk over
Bolder & Plante hebben. Bolder & Plante is een vréselijk grappig cabaretduo. Minstens zo grappig als
Plien & Bianca. Misschien zelfs nog wel ietsje grappiger. En ik ga ze vrijdag weer zien. Dan spelen ze in Woerden hun tweede voorstelling Bigger Better Bolder & Plante. Ik verheug me nu al. Overigens moet ik gewoon voor de kaartjes betalen. Maar dat heb ik er best voor over. Kun je nagaan hoe grappig ik ze vind. Bolder & Plante zijn héél grappig. Ik wil jullie dan ook allemaal van harte aanbevelen ook eens kaartjes te kopen voor een voorstelling van Bolder & Plante. Dat is namelijk zeer de moeite waard. Deze week kun je alvast een Viva halen. Want daarin staat een heel leuk interview met Bolder & Plante. Plus een aantal ook best interessante artikelen, zoals ‘Gaat Pfeiffer ooit over?’ - dat vraag ik me inderdaad ook wel eens af - en ‘Moet je dun zijn voor lekkere sex?’. De Viva van deze week dus. Je krijgt er ook nog vier
ob-tampons bij. Gratis.
"Nou, dit boek wordt ook zwaar overschat, volgens mij."
"Knap, dat je dat al na dertig bladzijden kunt zeggen."
"Een zooitje Russen die elke dag naar een feestje gaan, om dat nou een meesterwerk te noemen."
"Ik vond het ook soms wat langdradig."
"Heb jij het gelezen?"
"Ja."
"Helemaal uit?!"
"Ja."
"En?"
"Aan het einde wordt het wel erg droevig, als ze voor de trein springt."
"En bedankt."
"Oh, wist je dat niet?"
"Nee."
"Sorry."
"Truste dan maar."
"Truste."
Cappuccino in de tuin, slenteren met een hoorntje Italiaanse bollen, salade Nicoise en een witbiertje op een terrasje aan het Domplein, vanavond lekker tapa’s en Spaanse slobberwijn, hmm, wat is het fijn om weer in Nederland te zijn...
Het voordeel van eigen baas zijn is dat je, als je vakantie in het water dreigt te vallen, de vrijheid hebt om er nog een weekje aan vast te plakken. Het nadeel van een weekje aan je vakantie plakken is voor mij op dit moment dat ik morgen met mensen mee terug naar Nederland rijd, die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Het zijn vrienden van m’n oom en tante, maar ik moet bekennen dat ik nooit veel moeite heb gedaan ze wat beter te leren kennen. Zodat ik bijvoorbeeld zou weten wat ze interesseert en waar ze leuk over kunnen praten. Toch zijn ze al vaak geweest. Ook op momenten dat ik er was. We hebben meer dan eens naast elkaar in tuinstoelen gezeten. De zon scheen, er was een zwoel briesje en ik deed net alsof ik heel hard aan het lezen, slapen of nadenken was - of misschien was ik dat ook wel echt. Omdat ik het gewoon erg moeilijk vind een gesprek aan te knopen met iemand die ik niet zo goed ken, helemaal als ik vakantie heb. Omdat ik toen natuurlijk nog niet wist dat ik morgen met ze naar Nederland zou reizen. Ik geloof ook dat er maar een klein aantal mensen is, voor wie ik me daadwerkelijk interesseer. Niet omdat andere mensen minder interessant zouden zijn, maar omdat de ruimte in mijn hoofd nou eenmaal beperkt is. En voor W. en K. was er tot nu toe geen plek meer over. We hebben samen geborreld en gebarbecued, maar toch weet ik vrijwel niets van het echtpaar dat zo aardig is mij een lift naar Nederland te geven. Maar morgen zit ik wel twaalf uur met ze in de auto. Hoe ga ik dat aanpakken? Als ik de hele weg ga lezen, vinden ze me een ongezellige en ondankbare reispartner, vermoed ik. Maar als ik ze de oren van hun hoofd vraag, vinden ze me misschien brutaal en vermoeiend en bovendien weet ik niet of ik de antwoorden zelf wel zo boeiend vind. Moet ik aanbieden om af en toe een stuk te rijden? Zouden ze m’n cadeautje wel leuk vinden? Moet ik voor de benzine betalen en zo ja, hoeveel is redelijk? Zouden ze vinden dat ik veel te veel koffers bij me heb? Is het onbeschoft om op achterbank in slaap te vallen? Zou ik dan prompt gaan praten in mijn slaap en hele rare dingen zeggen? Kortom, ik verwacht een best pittige terugreis. Maar morgenavond ben ik weer thuis. Bij m'n lieve vriend. En dan zal het ongetwijfeld allemaal reuze zijn meegevallen.
Ik ben een klein beetje teleurgesteld in jullie - mijn lezers. Het blijkt dat verreweg de meeste bezoekers mijn stukjes het liefste lezen als ze over iets platvloers en weinig tot de verbeelding sprekends als bikini’s gaan. Dat wil zeggen, degenen die hun stem hebben laten horen. En wie niet stemt, heeft ook geen recht van spreken, zeg ik altijd. Met tien stemmen staat bikini’s als onderwerp voor dit verhaaltje met afstand op de eerste plaats. Kort was er concurrentie van een combinatiestukje, een goed idee van een lezer. Dat leek me zelf nog het leukst om te schrijven, ik ben altijd wel voor uitdagingen en vier op het oog totaal verschillende onderwerpen aan elkaar verbinden, dat is natuurlijk spannend. Helaas verslapte de aandacht na vier stemmen. Toen leken Gijs en Dirk in te lopen, in totaal zeven stemmen kreeg het duo dat ook best een lezenswaardig onderwerp zou kunnen vormen, hoewel de kiezers hier vooral werden geleid door nieuwsgierigheid. De Franse keuken sprak maar heel matig aan, zo bleek. De aubergines bleven met twee stemmen op de vierde plaats steken, terwijl we er hier nu al drie keer zo verschrikkelijk lekker van gegeten hebben. Dan waren er nog twee een soort van proteststemmen, een voor m’n moeder en de ander voor het huis. Mogelijk besteed ik een volgende keer aandacht aan deze onderwerpen. Ik zou dan ook tegen deze kiezers willen zeggen: bedankt voor uw stem en kom zeker nog eens terug. De architect mag wel als de Melkert van Charlotte’s Web aangemerkt worden. De arme man kreeg nul stemmen. Is er dan niemand van jullie geïnteresseerd in de traditionele bouwkunst van de Provence? Oké. Bikini’s dan maar.
Ik heb, al zeg ik het zelf, een fantastisch figuur. Borsten, benen, billen, het klopt precies. Een wespentaille boven toch zeer vrouwelijke heupen. Een platte buik en een begerenswaardig decolleté. Ik ben slank, maar niet te mager. En daar hoef ik niks voor te doen of te laten. Even geleden ben ik gestopt met roken. Nu gaan ze komen, de vetrollen, dacht ik nog. Maar nee hoor. Twee kilo kwam ik aan en ze gingen precies de goede kant op. Eén naar elke borst. Ik denk dat mijn vriendje dolgelukkig met me is. Dat wil zeggen met mijn lijf, want ik weet natuurlijk ook wel dat ik soms een lastig mens ben. Goed, ik ben wat aan de kleine kant. M’n benen zijn misschien te kort vergeleken met de rest. Ook zie ik hier en daar kleine spatadertjes verschijnen en van die putjes in m’n benen. Een kniesoor die daar op let. Waar het om gaat is dat Charlotte in bikini een lust is voor het oog. En ik loop er dan ook graag in. Met dit weer het liefst de hele dag.
Ik weet ook wel dat ik er niet zo uit blijf zien. Dat de adertjes en de putjes voorbodes zijn van misschien een wat minder fantastisch figuur. Dat een platte buik minder vanzelfsprekend is als ik eenmaal twee kinderen heb. Dat als ik in dit tempo gegratineerde aubergines naar binnen blijf schuiven, die vetrollen heus wel een keertje komen. Loop ik dan nog steeds even graag in bikini rond, dat is de vraag. Want jullie kunnen me van alles en nog wat vertellen, en ja, ik vind ook dat het om het innerlijk gaat, maar volgens mij wil iedereen er toch het liefst zo aantrekkelijk mogelijk bijlopen. En dat was wat m’n moeder aan me vroeg. "Ben ik nog wel aantrekkelijk in bikini? Of ben ik er eigenlijk iets te oud voor?" Ik vind van niet. Ik vind dat ze er goed uitziet, ook in bikini. Niet zo fantastisch als ik, natuurlijk, maar ze is dan ook wat ouder. Bovendien vind ik -net als een van mijn lezers - dat je gewoon zelf moet beslissen of je in een bikini rond wilt lopen. Kan het je niet schelen wat anderen van je denken of ben je gewoon blij met jezelf, ga dan lekker in een bikini paraderen, met of zonder top, mits natuurlijk het weer en de omgeving daartoe uitnodigen. Voel je je er minder prettig bij, dan trek je een badpak aan. Simpel. Bij de een zal dat moment misschien wat eerder komen dan bij de ander. En als je mij om advies vraagt, zal ik m’n best doen eerlijk te antwoorden. Hoewel ik vind dat ik er eigenlijk geen oordeel over mag uitspreken. Nu nog niet.
Ik wil natuurlijk alle andere stemmers niet teleurstellen. Daarom hieronder foto’s van de verliezende onderwerpen die wél stemmen kregen. Was de uitslag anders geweest, dan had ik hier enkele opwindende foto’s geplaatst van mij en andere mooie mevrouwen in bikini. Nu blijft het bij een stukje tekst. Misschien jammer voor de (wat oppervlakkige) bikinistemmers. Maar laat het een les zijn voor de volgende keer: strategisch stemmen is zo gek nog niet. Zo valt er toch nog wat te leren op Charlotte's Web.
Vlnr: Gijs en Dirk, voor Luuk, Sandra, T-Jo, Joke, Astrid en 3ne
Hmm... Gegratineerde aubergines. Speciaal voor Gabriël.
Mijn moeder is zeer begaan met Charlotte’s Web. "Heb je nou al een log geschreven?", vraagt ze drie keer op een dag. "Nee, ik ben even een boek aan ’t lezen", zeg ik. (Een kleine boekenupdate: Zoeken naar Gemma heb ik uit, het bleek achteraf toch een mooi verhaal en het thema of de conclusie heeft me zeker nog een anderhalve dag beziggehouden. In die anderhalve dag heb ik snel een spannend boek gelezen, genaamd Verboden te lezen, geschreven door Robert Goddard. Een thriller met alle benodigde thriller-elementen, inclusief verrassende ontknoping. Nu ben ik begonnen aan Vrouwenzand van Robert Anker. Robert Anker? Jawel, Robert Anker, de winnaar van de Libris Literatuurprijs, hoewel met een ander boek. Vrouwenzand, zijn debuut, is boeiend, maar wel erg dik en de zinnen zijn lang en complex, terwijl het verhaal zich maar traag ontwikkelt. Ik ben op bladzijde 89 en ik moet bekennen dat ik nog niet weet of ik het volhoud om de hoofdpersoon, advocaat van kwaaie zaken Paul Masereeuw, 566 bladzijden lang te blijven volgen.) "Schandalig," zegt m’n moeder, "die arme lezers die elke dag terugkomen, je laat ze in de kou staan." "Ach, nou ja", mompel ik nog enigszins verdiept in de belevenissen van Paul Masereeuw. "Straks gaan je bezoekersaantallen zienderogen naar beneden, pas maar op", zegt ze en met haar beroep kan ze dat soort dingen wel een klein beetje weten.
Ik moet toegeven dat het hier nog wat moeilijker is om leesbare stukjes te produceren dan thuis. De langverwachte komst van de Franse zon heeft mij de inspiratie wat ontnomen. Ik droom weg terwijl ik van het uitzicht over het dal geniet, maar ik wil ook weer niet al te zoetsappige verhaaltjes plaatsen, dus de onderwerpen dal, beekje, weide en schapen vallen al af. Bovendien heb ik een groot talent voor soezen in een tuinstoel bij mezelf ontdekt en daarvandaan is het moeilijk logjes schrijven. "Ik weet niks", zeg ik dus. "Wat maakt dat nou uit, joh, schrijf maar wat." Kijk! Het is nu wel duidelijk dat ik meer respect heb voor jullie - mijn lezers - dan mijn moeder. Die denkt dat ik hier willekeurig wat kan neerkrabbelen en dat jullie - mijn lezers - dan wel weer terugkomen. Maar zo werkt het natuurlijk niet! Charlotte’s Web is een uitgelezen combinatie van stijl, humor, intelligentie, boeiende onderwerpen en persoonlijke onthullingen. Schrijf maar wat. Nou ja. Toegegeven, het is hier maar zelden diepgravend en ik kan me ook geen log herinneren waarmee ik mogelijk iemand aan het denken heb gezet. Maar denken schijn je dan ook zelf te moeten doen, daar hebben jullie mij of anderen niet voor nodig. Althans dat zegt Loesje. Eerst moet je je overigens wel door een stapel historische boekwerken van heb ik jou daar worstelen. Charlotte’s Web stond gelukkig niet op de lijst en daar gaat het om. Charlotte’s Web is namelijk ter vermaeck ende leren doe je maar ergens anders.
Maar goed. Ik weet dus niks. Mijn moeder noemde vier onderwerpen waar ik volgens haar héél goed een leuk stukje over kan schrijven.
1. Het huis van de architect
2. Gijs en Dirk
3. Bikini’s en tot wanneer vrouwen die mogen dragen en wie dat bepaalt.
4. Gegratineerde aubergines
Ik twijfel. Daarom laat ik jullie kiezen. Het onderwerp dat de meeste stemmen krijgt, daarover gaat mijn volgende logje. En ik zal er mijn uiterste best op doen. Kortom: jouw stem telt! En in deze tijd is het des te belangrijker om die stem te laten horen! Ik hoop dat jullie de verantwoordelijkheid nemen. Allemaal braaf stemmen dus.
Er staat hier inmiddels een behoorlijke kast vol boeken. Een bonte verzameling van John Grisham, John Irving, Connie Palmen, Maarten ’t Hart, Nicci French, Remco Campert, Ludlum, Hella Haasse, Isabel Allende, Adriaan van Dis, Rosamunde Pilcher, Kees van Kooten en Geert Mak. Het dagboek van Bridget Jones staat ongegeneerd naast dat van Anne Frank. Reisgidsen en Provencaalse kookboeken. Boeken die mensen zijn vergeten en boeken die hier zijn neergezet omdat ze hier passen. Een ware bibliotheek aan vakantieboeken. Ik was gisteren op zoek naar een boek. Net als vier jaar geleden, toen ik hier voor het eerst was. Toen trok ik Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Márquez uit de kast en ik was verkocht. Ik las de achterkant en de eerste bladzijde en ik wilde verder lezen en niet meer stoppen tot ik die hele eeuw achter de kiezen had. Dat kon niet, want het was het boek dat N. had meegenomen en ze had het nog niet uit. Het liefste wilde ik haar dwingen te stoppen met lezen, een ander boek uit te zoeken, maar ja, het was haar boek en ze had het speciaal meegenomen om er de hele vakantie over te doen. "Ben je al ver", vroeg ik telkens onnozel, want ik kon natuurlijk precies zien dat ze het nog lang niet uit had. "Hm, ik moet nog een jaar of dertig", zei ze dan. Best gemeen. Terwijl ik toen hartstikke zielig was, omdat ik na een auto-ongeluk van alles had gebroken en geen kant op kon. Een stukje lezen was zo ongeveer het meest spannende waartoe ik in staat was, en het boek dat ik wilde lezen was niet beschikbaar. Heel frustrerend. N. kreeg het boek in mijn vakantie niet meer uit. Zodra ik terug was in Nederland snelde ik - voor zover ik kon snellen met al mijn verwondingen - naar de boekwinkel om Honderd jaar eenzaamheid aan te schaffen. Ik las het in twee dagen uit. In twee dagen werden de personages bijna familie. Ik zal de Buendía’s nooit vergeten. Ik houd ze niet uit elkaar, maar José Arcadio en alle Aureliano’s kwamen tot leven. Als ik een mollige, wijze Mediterrane dame voorbij zie komen, denk ik aan Ursúla. Ik kon niet meer stoppen met lezen en toen ik het uit had, bleef er een leegte achter. De betovering was nog vele malen sterker dan een paar maanden eerder, toen ik De ontdekking van de hemel verslond. En die was toch ook best hevig. Nog altijd kan ik iemand op straat aanwijzen als een typische Max, Onno of Ada. Alleen de boeken die ik in m’n kindertijd gelezen heb, spraken meer tot m’n verbeelding dan Honderd jaar eenzaamheid. Altijd als ik in een boekwinkel of boekenkast snuffel, hoop ik dat ik weer zo’n magisch boekwerk tref. Harry Potter en de Vuurbeker kwam in de buurt. Maar haalde het achteraf toch niet bij Honderd jaar. Ik ben dus al vier jaar zoekende. Het is gisteren weer niet gelukt. Ik ben begonnen in Zoeken naar Gemma, van Katy Gardner. Een aardig boek. Mooi en redelijk meeslepend. Ik weet niet of ik het een goed boek vind. Maar ach. "Waarom zou je een goed boek lezen," zei m’n moeder gisteren. "Het leven is al zo ingewikkeld." Tja. Ik lees het morgen uit. En dan zoek ik weer verder.
Het is diep tragisch. Het is een drama. Al weken verheug ik me op stralend weer, op een aangename temperatuur, op lekker, op bruin, op zwembad, op zon, op bikini, op slippers en paarse nagellak op m’n teennagels, op stokbrood met tapenade in de abri, op dutjes in de zon en nog veel meer dingen die bij vakantie en bij Frankrijk horen, regent het hier! En koud is het ook! Ja. Bij jullie is het stralend, dat weet ik ook wel. Zoals ik al zei, we zijn hier volledig aangesloten op de wereld. Via internet en de telefoon, we hebben hier zelfs een fax en - je gelooft het niet - televisie. Alle Nederlandse zenders. Ik kan John Bernhard dus ook zien zeggen dat de lucht in Nederland strakblauw is, de temperatuur hoog en ik verbind daar het vermoeden aan dat jullie lekker op terrasjes in de zon biertjes drinken en jullie zomerkleding uit de kast hebben gehaald, terwijl wij hier alleen maar grauwe lucht zien en met dikke truien en lange broeken aan af en toe voorzichtig een stapje buiten zetten, terwijl we melk opwarmen voor warme chocolade en elke avond hutspot eten. We hebben vanmiddag maar gefietst. Omdat we ook niet zo snel wisten wat anders te doen. Ik ben al geen voorstander van fietsen en fietsen in de regen vind ik helemaal niet leuk. Fietsen in de regen tegen de berg op is een regelrechte ramp. Maar goed. Het was een van de weinige alternatieven voor op de bank zitten sippen. Want dat ik sip word van dit weer, dat hadden jullie zeker al in de gaten. Bah. Het ergste is nog dat het niet beter wordt. Waarschijnlijk gaat zondag de zon pas weer schijnen. Maandagmorgen gaan we naar huis. Ik krijg m’n webcam ook al niet aan de praat. Nou ja. Stel je mij maar gewoon voor met een chagrijnig gezicht.
Het spijt me. Varen tussen de Griekse eilanden of rond Corsica, zo avontuurlijk en exotisch ben ik niet. Het was gewoon het IJsselmeer en het was nat en koud en windkracht zes. Op ’t water gebeurt altijd wat, zo luidt een oude schipperswijsheid. En zo is het. Zo brak vandaag de helmstok af tijdens het varen. Dat lijkt me vreselijk gevaarlijk en eng. Zonder meer een panieksituatie. Gelukkig gebeurde het niet op de boot waarop ik voer, want ik weet niet of ik mijn koelbloedige act dan had kunnen volhouden.
We vierden de verjaardag van m’n vriendin V., die vandaag 27 jaar werd. En natuurlijk de bevrijding, hoewel ik me daar zo op de wilde baren niet zo heel goed op kon concentreren. Het was leuk en gezellig, ondanks de regen en de kou. We hebben hard gelachen, lang gezongen, mooie cadeaus uitgereikt en spectaculaire verhalen verteld. En terwijl we de golven trotseerden, werd Ajax ook nog kampioen. Dat interesseert me persoonlijk echt niks, maar de rest van de bemanning was er erg gelukkig mee en mijn broers zoenden en feliciteerden elkaar zelfs alsof ze hoogstpersoonlijk een handje aan de overwinning hadden meegeholpen. Het zeilweekend luidde mijn vakantie in. Morgen vliegen we naar Frankrijk voor een week. Jullie hoeven geenszins bang te zijn me dan te moeten missen, want ik ben daar volledig aangesloten op de wereld. Ik log dus vrolijk door. Ik neem zelfs m’n webcam mee. Ik was wel van plan om vreselijk uit te rusten en heel saaie dingen te gaan doen. Boeken lezen, wandelingetjes maken en van de zon genieten. Spannende verhalen kan ik dus vooralsnog niet beloven.
Spijkerbroek, jurk, rok, spijkerbroek met gat op bil, onderbroeken, genoeg onderbroeken, hoeveel dagen ben ik weg, doe voor de zekerheid maar een stuk of twaalf, t-shirts, dikke trui, ook nog maar een vest, tandenborstel, tandpasta, deo niet vergeten, en natuurlijk m’n make-up, lenzenspul heel belangrijk, wacht ik neem m’n webcam ook mee, het cadeautje voor de jarige natuurlijk, zeilbroek anders word ik nat, getsie het regent buiten, nou ja niet erg, sportschoenen, hoe kan dat nou, m'n slippers zijn beschimmeld, toch maar inpakken, slaapzak altijd handig, handdoeken, zeep, telefoon en ha, de batterijoplader, goed dat ik eraan denk, pyjama, zwemvest je weet maar nooit, bikini, zonnebril, paspoort, portemonnee, vliegtickets anders zijn we maandag zuur, waar zijn m’n autosleutels heen en oh, wat ben ik toch een sloddervos, de kluts, waar heb ik de kluts nou weer gelaten? Allemaal helpen zoeken!
Le fabuleux destin d’Amélie Poulin is een droom of een sprookje. Als je er eenmaal in zit, wil je er in elk geval niet meer uit. De film speelt zich af in Parijs in 1997, het jaar waarin Lady Di verongelukt. Ik was in 1997 in Parijs, maar waar waren die mooie kleuren, die grappige huizen, die glinsterende straatjes en die romantische lichtval? De wereld door de ogen van Amélie is mooi en lief en bijzonder, terwijl haar leven toch bepaald niet over rozen ging. Stel dat je nooit vriendjes en vriendinnetjes hebt gehad, omdat je vader denkt dat je een hartkwaal hebt en dat je moeder omkomt doordat ze verpletterd wordt door een zelfmoordenaar die van een kerk afspringt. Dan zou je haast zeggen: het zit niet mee. Maar Amélie vertrekt blijmoedig naar Parijs om in een café in Montmartre te gaan werken, waar ze omringd wordt door figuren die al net zo vreemd zijn als zij zelf. Op de dag dat Lady Di doodgaat, besluit Amélie de beschermengel te worden van de ongelukkige mensen om haar heen en hen stiekem te helpen het leven weer wat zonniger te maken. Dat ziet er romantisch en vertederend uit en de film zit bovendien vol met leuke vormgrapjes. Ondertussen wordt ze verliefd op een malle verzamelaar van weggegooide pasfoto’s die in een sekswinkel woont en in een spookhuis werkt. Ze pakt het misschien wat onhandig aan, maar uiteindelijk komt alles goed. Omdat ze zelf van binnen goed is, natuurlijk, en omdat ze goed is voor de mensen om haar heen. Dat is toch mooi. Amélie is een film waar je eventjes blij en gelukkig van wordt.
Wat ik me wel eens afvraag is waarom ik vrijwel elke reactie, die ik waar dan ook geef, in mijn eigen reageerdingetje of in dat van anderen, op forums en in e-mails, afsluit met een
. De laatste dagen valt het wel mee, omdat ik er nu op let. Maar ik moet me echt inhouden om niet overal
achter te zetten. Of het nu om iets grappigs gaat of iets serieus, mijn vingers kruipen steevast naar de
. In het echt knipoog ik nooit. Echt nóóit. Ik kan het volgens mij niet eens. Nou ja, het lukt wel om een oog dicht te doen en het andere open te houden, maar het moet er heel stom uitzien. Als ik met iemand zit te praten, heb ik nooit de neiging een uitspraak vergezeld te laten gaan van een vette knipoog. Ik vind mensen die dat wel doen, zelfs een beetje irritant. Nu ben ik bang dat mensen die me in het echt niet kennen, maar die me wel eens virtueel zien
-en, denken dat ik iemand ben die in het dagelijks leven ook regelmatig knipoogt. Dat is dus niet zo. Ik ben absoluut geen knipoger. Ik ben een fronser. Ik frons heel erg vaak m’n wenkbrauwen. Niet omdat ik boos ben, maar omdat ik ergens over nadenk of omdat ik iets niet snap of omdat ik iets raar vind of omdat ik iets strengs tegen mezelf denk. Wat is eigenlijk de officiële emotie die bij fronsen hoort? En hoe druk je gefronste wenkbrauwen uit met leestekens? Daar ben ik dus al de hele dag over aan het nadenken. Misschien willen jullie nu weten: heb je dan niks beters te doen? Daar wil ik graag met gefronste wenkbrauwen op antwoorden: jazeker wel! Ik ga al weer aan de slag.
Ik heb hier een netwerk. Het verbindt mijn computertje beneden en mijn computer boven aan elkaar. Dat is hartstikke handig, want nu hoef ik niet steeds met schijfjes heen en weer te lopen. Bovendien kan hier op ‘afdrukken’ klikken en dan komen de documenten boven uit de printer rollen. Printen doe ik meestal tussen de bedrijven door. Zo van: oh, ik print het meteen even uit, dan doe ik het straks wel in een mapje. Meestal ben ik een halve seconde later al weer vergeten dat ik op ‘afdrukken’ heb geklikt. Daardoor ben ik nu al twee keer gewapend met de keukenschaar naar boven geslopen, waar ik een gemene boef verwachtte te treffen. Op de een of andere manier geeft mijn printer zeer realistische imitaties van insluipers weg. En zo houden we het hier toch nog een beetje spannend.
|
|
