Spannend

Ben ik eigenlijk de enige onder de honderd die fan is van de Rijdende Rechter? 'Straks burenruzie omdat 'de bomen van de één, de energie wegzuigen uit de moestuin van de ander'. Ik zit klaar.

Waarom

Je weet pas wat je hebt, als je het moet missen. Ofzo, ik weet niet meer precies hoe die uitdrukking gaat. Een combinatie van een knullige aanpak van mij en veel pech zorgde ervoor dat ik een lang verhaal dat ik had geschreven vanaf vrijdag moest missen. Vreselijk vond ik het. Vooral omdat het vandaag naar de drukker zou moeten.

In plaats van het opnieuw te schrijven, heb ik me het hele weekend druk gemaakt. Het betrof een interview met iemand van Ajax (geen voetballer). Ik had het hem gemaild ter goedkeuring. Zelf was ik het dus kwijt, maar ik wist dat het verhaal nog bestond: in zijn email-box. Dat hij daar niet bij kon, wist ik inmiddels ook, want hij was in Amerika. In de afgelopen twee dagen heb ik ongeveer veertig manieren bedacht om aan het artikel te komen, maar behalve de Arena-inbraak-methode (waar trouwens niet veel animo voor was, stelletje watjes), konden ze elk pas maandagmorgen getest worden.

Ik kon me geen groter geluksgevoel voorstellen dan het gevoel dat ik zou krijgen als ik het document op mijn beeldscherm zou zien verschijnen en ik op ‘bewaar als’ kon klikken. Ondertussen realiseerde ik me heel goed dat systeembeheerders en secretaresses ziek kunnen worden en wel eens een dag vrij nemen. Wat als er op maandagmorgen niemand zou zijn die toegang tot de goede email-box zou hebben? Wat als het systeem zodanig beveiligd zou zijn dat er sowieso niemand anders een kijkje in de inkomende post kon nemen? Wat als ze het artikel helemaal niet zouden kunnen vinden? Had ik het eigenlijk zeker weten wel verstuurd?

Om half negen vanmorgen had ik de secretaresse van de door mij geinterviewde meneer aan de telefoon. Ik legde het probleem uit, tamelijk wanhopig. Tien minuten later belde ze terug. Ze had het verhaal voor zich. “Wat is nu eigenlijk precies de bedoeling?” vroeg ze. “Wil je dat ik het aan je terugstuur?” “Ja!” riep ik bijna door het dolle. “Ja!” Nou, dat was geen enkel probleem. Ik hield m'n adem in en kon haar bijna op ‘send’ horen klikken. Ze was wat verbaasd over mijn vreugde en uitbundige dankwoorden. Wist natuurlijk niets van mijn onrustige weekend.

Daar had ik het verhaaltje dus weer terug. Het was amper negen uur. Toen ik het bestand opende was er iets van een geluksgevoel merkbaar. Opluchting toen ik op ‘bewaar als’ klikte. Voor de kick en de zekerheid deed ik dat nog drie keer, ik bewaarde het op verschillende schijven in twee computers en draaide het ook nog eens uit. Probleem opgelost. Zenuwen voor niets geweest. En ik moet weer over tot de orde van de dag, andere mensen bellen, andere stukjes schrijven. ‘t Is toch een kleine anti-climax.

Vraag me niet waarom

Heeft er iemand tijd, zin, gelegenheid en de kennis om dit weekend in de Arena in te breken en vervolgens iets van de harde schijf van een staflid van AFC Ajax NV te kopieren en naar mij te mailen? Laat het me dan snel weten! Mijn eeuwige dankbaarheid staat er tegenover!

Maar er is hoop

After being delivered from the occult, alcohol, smoking and a really foul mouth, the real Charlotte that God created was able to stand up and be counted.

Helegaar

Even voor de duidelijkheid. Er rust een verbod op het gebruik van het woord helegaar op Charlotte's web. Ik zal het zelf nooit schrijven - behalve om duidelijk te maken dat het dus een verboden woord betreft - en ik heb ook liever niet dat jullie dat in de reacties hier doen. Op straffe van dat ik in je commentaar ga zitten kliederen en het woord verander in helemaal. Want dat is de hedendaagse vertaling. Helegaar is ouderwets en suf. Volgens mij is er ooit een belangrijke logger geweest die helegaar heeft geherintroduceerd en sindsdien duikt het op vele (verder erg leuke en leesbare) weblogs op. En niet eens zo nu en dan - zo van haha, ik gebruik een grappig jarenvijftigwoord - maar in vrijwel ieder stukje. Belachelijk. Ik zou graag zien dat er een einde komt aan deze na-aperij. Niet dat ik er, afgezien ten aanzien van de reacties op mijn eigen web, iets over te zeggen heb, iedereen mag op zijn eigen website archaïsch taalgebruik bezigen wat hij of zij maar wil. Als je maar weet dat ik er jeuk van krijg. Afijn, tot zover. Ik ben humeurig en ik moet een artikel schrijven en begrijp zelf ook helegaar niet wat ik nu zit te mieren over het wel of niet gebruiken van het achterlijke woord helegaar. Maar nu zien jullie meteen hoe het misstaat in bovenstaande en elke andere zin.

Toegestane alternatieven:

geheel
heel
totaal
volkomen
volledig
volslagen
volstrekt
ten volle
finaal
glad
gans*

*ook een beetje oubollig, maar toch wel leuk.

Smilies

Ja/nee.

Update. Mijn vriendelijke dank voor jullie reacties. Ik wilde ze gaan tellen, maar ik werd een paar keer afgeleid waardoor ik steeds de tel kwijtraakte en erg chagrijnig werd. Dus geen gedetailleerde uitslag, maar het moge duidelijk zijn dat de nee-stemmers de overhand hebben. Vanwaar eigenlijk die afkeer van smilies?

Overigens was ik zelf ook geen voorstander, dus ik betwijfel of ze er waren gekomen als de uitslag anders was geweest. Ik heb vooral iets tegen het setje smilies dat bij de nieuwe versie van Pivot geleverd wordt, debiele poppetjes vind ik dat. Maar goed, deze stemronde om toch nog de suggestie van enige democratische beginselen op dit web te wekken. Uiteindelijk ben ik hier natuurlijk de baas, haha.

Hallo! Ik ben hier!

De loglijst is me uit het oog verloren.

Wekker

Zo... Wat een mooie stem heb jij. Donker en rustig. Mooi. Fijn. Doe maar praten. Zachtjes in m'n oor een beetje doorbabbelen over van alles en nog wat. Hmm... Zo wil ik elke dag wel wakker worden. Ik weet niet zo goed waar je het over hebt. Ik wil alleen maar naar de klanken van je stem luisteren. Hoewel. Je zegt ook nog verstandige dingen zo te horen. Hmm... Iets met bange mensen. Binnenblijven. Zou ik ook doen als ik bang was. Lekker thuis op de bank blijven. Of in bed. Washington. Wat was daar ook al weer? Wat zeg je, doden? Nou ja, geeft niet. Nu heb je het alweer over Diemen. Twee kilometer. Ring Amsterdam. Ook een boel kilometer. Hmm... Hee, ga je weg nu? Aarggh!! Nee! Niet een muziekje!! Niet keihard met een schelle reclamevrouwenstem in m'n oor tetteren! Baf!! Uit. Negen minuten slapen nog...

Groot, Belangrijk en Onafhankelijk

Aan het einde van de middag komt m’n moeder. Ze neemt een poetsmachine mee. Dat is een apparaat met grote borstels waarmee je vloeren kunt boenen en in de was zetten. Samen gaan we de vloer in mijn nieuwe kantoor aanpakken. Dat wil zeggen, als ze komt. Ze heeft de machine al in haar auto staan, maar als er vandaag niets nieuws op Charlotte’s web staat, mailde ze mij, dan komt ze niet. Daarom schrijf ik dit stukje. Het is misschien niet zo’n heel erg leuk of boeiend stukje, maar dus wel een noodzakelijk stukje, omdat ik anders helemaal alleen de vloer moet schrobben, zonder handig apparaat, maar op mijn knieën net als Assepoester.

Wist u al dat ik een nieuwe laptop heb gekocht? Ik wilde een mooie en een coole, eentje die me goed staat. Het is een iBook geworden. Alleen Apple kan computers mooi vormgeven, heb ik ontdekt. Ik heb nu een eigen kantoorruimte en een hele stoere laptop die alles kan. Nu kan ik voortaan altijd en overal aan het werk. Ik ben Groot, Belangrijk en Onafhankelijk. Dat u het even weet.

Er staat een stukje. Nu komt ze me vast helpen. Worden andere loggers ook gechanteerd door hun moeder? Gelukkig kan ik voortaan altijd en overal stukjes op Charlotte’s web plaatsen. Dan kan ze me mooi niks maken. Rond vijf uur vanmiddag zou ze hier zijn. Ik ben groot, belangrijk en onafhankelijk. Gauw een hemd aantrekken, anders krijg ik op m’n kop.

Chaos

Ik wil niet klagen - dat doe ik immers nooit - maar mijn leven is nogal verwarrend op het moment. In de eerste plaats ben ik erg verkouden en zo nu en dan koortsig, waardoor de wereld soms vreemd en onwerkelijk lijkt en woorden de neiging hebben in merkwaardige volgorde zinnen te vormen. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook tijdens gesprekken en op papier en beeldscherm. Dat is onhandig, zeker met mijn beroep. Verder is er een verhuizing op handen, mijn gehele kantoor (ahum) wil ik aan het einde van volgende week compleet functioneel ongeveer een kilometer verderop hebben. Daarvoor moet ik zaken regelen die op sommige momenten met mijn wattige hoofd onregelbaar lijken, zoals het overhevelen van mijn zakelijke telefoon- en faxnummers. Ik moet nog bedenken wat ik mee moet nemen en wat ik aan moet schaffen. Ook had ik een harde strijd te leveren met mijn nieuwe kantoorgenoten om het beste plekje, namelijk dat aan het raam met het beste uitzicht én aan de verwarming. (Ha! Gewonnen!) Aan mijn eigen huis wordt onder alle commotie lustig geklust, twee stoere mannen zijn al de hele week bezig met de reparatie van mijn plafond, wat betekent dat mijn huiskamermeubels nu gezellig in het hele huis staan behalve in de huiskamer en dat alles is bedekt met een poederig laagje stof. Om de stress compleet te maken, ligt er een berg administratie te wachten die eigenlijk deze week nog weggewerkt moet worden en gaat het werk vrolijk door. En hoe. Kortom, chaos. Maar ach, 't kan altijd erger.