Spiegelei

Zoek het bijpassende verhaaltje. Dan ga ik intussen naar de afstudeerexpositie van de maakster.

Mijn nieuwe kantoor (4)

Het is 15.41 uur en ik zit hier op mijn kantoor. Moederziel alleen. In deze ruimte zijn zes werkplekken. Zes bureaus, zes bureaustoelen en zes computers. Voor zes mensen. Maar er zit maar één mens en dat ben ik. Het is doodstil, ik hoor alleen de wind suizen. Als de telefoon gaat, schrik ik me een hoedje, maar spring ik ook een soort gat in de lucht. Iemand wil met me praten! Het is de boekhouder die zegt dat ik heel veel omzetbelasting moet betalen, heel snel ook, want anders krijg ik boete. Ik vind het niet erg. Ik ben toch blij met het korte gesprekje.

Vanmorgen was J. er nog. J zit aan het bureau naast dat van mij. Maar hij begint meestal heel vroeg en dan gaat hij ook weer heel vroeg weg. Vandaag nog iets vroeger, om 12.30 uur al. Toen was ik weer alleen. Net als gisteren. En eergisteren. En vorige week. Mijn kantoorgenoten zijn er eigenlijk zelden, nu ik erover nadenk. W. was er in het begin wel vaak, maar toen kwam zijn moeder in het ziekenhuis terecht en nu is hij zowat elke dag bij haar. Logisch, natuurlijk. S. is aan het verhuizen en komt pas hier werken als hij daarmee klaar is. P. heeft nog een andere baan en begint 1 maart voor zichzelf bij ons in het pand. En H., tja H.

H. vindt het hier geloof ik niet zo leuk. Niet stimulerend, noemt hij het zelf. Het is hier nog erg leeg en zo nu en dan galmt het een beetje. Er zijn nog geen planten en er hangt ook nog niks aan de muur. H. zegt dat hij visuele prikkels nodig heeft om te kunnen ontwerpen en dat hij die hier niet krijgt. Dat vind ik raar. Ik zit hier immers ook elke dag. Maar misschien levert mijn verschijning juist wel meer visuele prikkels op dan H. kan verwerken. Dat denk ik.

Iedere morgen loop ik goed gemutst naar m'n kantoor. Lekker werken, denk ik dan. In een lekkere werkomgeving. Waar nog meer mensen lekker komen werken. Maar in de loop van de dag zit ik toch weer in m'n eentje te werken en helemaal niet zo lekker.

Hoe bevalt je nieuwe kantoor, willen jullie weten. Nou, eigenlijk valt het tegen. Tot nu toe. Ik vind het nog steeds een superpand in een superbuurt en een ontzettend toffe werkomgeving, maar ik ben er van alle mensen die deze ruimte huren verreweg het vaakst geweest. Soms is er nog iemand anders die een middag of een ochtend werkt, bij hoge uitzondering zitten we er met z'n drieën. Maar meestal zit ik alleen en dat is dus niet zo heel anders dan toen ik nog thuiswerkte. Toen werd ik er ook al sip van en ik ben niet voor niks verhuisd. Het uitzicht is prachtig, maar ik heb maar weinig aanspraak.

Gelukkig heb ik een weblog.

Junkie (2)

Over internetverslaving gesproken... Ik begin me toch wel ongemakkelijk te voelen, zo zonder Loglijst.

Het is zover

Ik kan mijn eigen aantekeningen niet meer lezen/begrijpen. Ben nu al tijden naar deze opsomming aan het staren. Wat staat er? En wat ik bedoel ik ermee?

Junkie

Ik ben niet bezweken onder de Midalgan Extra Warm, ik lig niet dagen in bed de droefheid van mijn bestaan te overdenken en ben ook niet zo van slag door de verkiezingen en het gedrag van Balkenende dat ik geen letter meer op papier krijg. Het is allemaal veel eenvoudiger, tijdrovender, frustrerender en het heet Super Collapse. Super Collapse is een spelletje dat niet gratis is, maar waarvan je wel een trial-versie kunt downloaden en - zoals u begrijpt - dat heb ik onlangs gedaan. Het betekent dat ik twintig sessies mag proberen voordat ik besluit het aan te schaffen. (Of, verstandiger: het besluit niet aan te schaffen.) Een sessie begint als je het programma opent en eindigt als je het sluit, dus daarbinnen is het zaak zoveel mogelijk spelletjes te spelen. Niet afsluiten, gewoon nog een keer proberen en kijken of ik nu misschien wel level 10 haal en mijn eigen record breek. Geen tijd meer om te loggen, te bellen of te icq'en. Zodra ik achter mijn laptop kruip, moet ik Super Collapsen.

Oude tijden herleven. Op de achterbank van de auto, op weg naar Spanje of een ander ver land, terwijl Ramses Shaffy door de speakers aanspoort te zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken en bewonderen, probeer ik met klamme handen vooral de Gameboy te vermorzelen. Tetris heette mijn obsessie toen. Ik werkte indeed, of ik vocht, liever gezegd. 't Zweet op m'n voorhoofd, m'n armen verkrampt, m'n ogen uren onafgebroken op het groengrijze schermpje. En ik bad. Ik bad om een balkje. Een balkje, een balkje heb ik nodig, kom nou, ik heb alles keurig dichtgebouwd met nog precies ruimte voor een balkje, of twee, maximale score, maar waar blijven ze nou, het wordt hoger en hoger en ja! Ja! Ik zie een balkje! Kom maar, balkje, naar links, naar links, naar links, naar beneden, poef! Vier regels in een keer. Ademhalen, maar niet de aandacht laten verslappen, want de stukjes blijven komen en voor je het weet bereiken ze de bovenkant van het schermpje en ben je af.

Super Collapse heeft veel weg van Tetris. Het scherm bouwt zich vol met blokjes in verschillende kleuren. Drie of meer blokjes van dezelfde kleur kun je wegklikken en dan vallen de blokjes die er bovenop lagen naar beneden, waardoor het speelveld opnieuw gerangschikt wordt. Net als bij Tetris ben je dood als de blokjes tegen het plafond aankomen. Als extra'tje komt er zo nu en dan een bommetje voorbij, soms een zwarte, daarmee vaag je een half veld aan blokjes weg en soms een gekleurde, om alle blokjes van die kleur op te blazen.

Een heel simpel spel dus eigenlijk. Maar verslavend! Trillend zit ik aan tafel, als een idioot te klikken, 't zweet op m'n voorhoofd, m'n armen verkrampt, m'n ogen uren onafgebroken op het gekleurde scherm. Als ik over straat loop flitsen m'n ogen over de stoeptegels, op zoek naar groepjes van drie of meer tegels van een iets donkerder of lichtere kleur. Het prettige beeld van Wouter B. heeft plaats moeten maken voor rijen rode, groene en blauwe blokjes, die verschijnen zodra ik mijn ogen sluit. Ik mag nog negen sessies. Dan ga ik afkicken. Want dit spel standaard op m'n computer, dat is niet goed voor mij en ook niet gezellig voor de mensen om me heen. Mocht er dus iemand een gratis versie van Super Collapse kennen, dan wil ik dat liever niet weten. En wie ooit verslaafd is geweest aan Tetris (en wie is dat niet?), wil ik op het hart drukken, probeer het niet!

Heet

In de categorie slechte plannen: Bij een beetje rugpijn van het kantoorzitten je héle rug zélf véél te dik proberen in te smeren met Midalgan Extra Warm, waarbij natuurlijk je arm bijna uit de kom schiet, want je kúnt zelf je rug helemaal niet insmeren en vervolgens vergeten dat je de hete crème nog aan je handen hebt zitten als je je gezicht met weer een ander zalfje insmeert. Niet doen. Auw. Je krijgt het er aan de andere kant wel weer lekker warm van. En leuke roze appelwangetjes.

Verkiezingskoorts

Hebben jullie dat nou ook, dat het net lijkt of er een soort verkiezingsfilter over je netvlies is geplaatst? Overal zie ik lijsttrekkers. Niet alleen op de posters waarmee de stad is behangen, maar in het echt! Vanmorgen, op weg naar kantoor, kom ik Jan Marijnissen tegen. Het was hem precies: kaal hoofd, beige jas, lieve trouwe ogen. Maar waarom maakt hij in mijn wijk op zijn dooie gemak een ommetje? Gisteren in de bioscoop, zit daar verdorie Thom de Graaf achter de kassa, zonder twijfel, 't was hem. Ik vind het een aparte en vrij onzinnige verkiezingsstunt, maar misschien heeft-ie gewoon een bijbaantje. Ik zit in de auto, kijk opzij, en wie kijkt er glazig terug? Gerrit Zalm. Ik kom aan op kantoor, open de deur en zie daar een van mijn kantoorgenoten genieten van een uitgebreide massage van Femke Halsema! Hallo! Je kunt maar alles overhebben voor een extra stem. Toen ze me even later zelf uitnodigde voor een massage drong tot me door dat het gewoon de stoelmassagejuffrouw was, die hier eens in de twee weken langskomt. Als ik m'n ogen dichtdoe, zie ik Wouter B. Ik geloof echt dat ik teveel campagnevoer tot me heb genomen. Ik stem voor vanaf donderdag alles weer normaal.

Niet geschoten is altijd mis

Lieve Wouter B.,

Wil je verkering met me?

1 miljoen x-jes, C.

Ochtendleed

1. Ik heb slechte ogen
2. Ik heb een kat
3. Ik heb de lamp in de douche nooit gemonteerd

Ik zal u uitleggen waarom bovenstaande zaken een levensgevaarlijke combinatie vormen. Stelt u zich eens voor. Op een willekeurige morgen - bijvoorbeeld die van donderdag 16 januari - word ik zoals gewoonlijk gewekt door de aardige mensen van Radio Noord-Holland. Misschien vindt u dit al vreemd, ik woon immers in Utrecht, maar om voor mij onbekende redenen kan mijn wekkerradio alleen Radio Noord-Holland helder ontvangen. Geeft niks, best leuke radio, bovendien gaat tijdens het snoozen toch de helft aan me voorbij. Meestal heb ik het mannetje van Radio Noord-Holland al uitgemept nog voor hij zijn zin heeft kunnen afmaken. Dan steek ik voorzichtig een voet uit bed. Nee, niet fijn, gauw weer terug, omdraaien, negen minuten verder slapen. Dit herhaalt zich een paar keer en als ik dan uitgesnoozed ben, stap ik stinkend, klagend en morrend uit bed en beweeg me met een boos en verkreukeld hoofd naar de douche. (Mijn excuses voor dit ontluisterende beeld.) Uiteraard op de tast, want als ik net uit bed kom heb ik m'n lenzen niet in en zonder lenzen kan ik m'n bril niet vinden.

Dit gaat nu al jaren precies op deze manier en al die tijd heb ik niet beseft welk enorm risico ik iedere morgen loop.

Om de douche te bereiken, moet ik door de keuken. Daar word ik opgewacht door een ostentatief miauwende kat. Meestal miauwt ze: Honger! Honger! Honger! Maar op die willekeurige morgen zou ze wel eens kunnen miauwen: Pas op! Niet gaan douchen! Gevaarlijk! Ik luister daar natuurlijk niet naar, want ik slaap nog half en ook ben ik niet zo goed in kattentaal dus ik hoor het verschil niet eens. Nietsvermoedend loop ik verder, ik open de deur van de badkamer, ik doe het licht niet aan want ik zie toch niks, ik ontdoe me van pyjama-achtige kledij, ik open de douchedeur, ik zet een voet in de douchecabine, ik hoor het geluid van knerpend glas en voel een afschuwelijke pijn in mijn voetzool. Het hoe en waarom dringt nog niet helemaal tot me door, ik probeer mijn beweging af te maken, waardoor ik als een soort Emile Ratelband ferm in honderdduizend scherven stap. Ik hinkel gillend, huilend en bloedend terug naar de keuken, er druppelt wat water uit m'n oor en ik ga daar op de grond zitten bijkomen van de schrik. "Miauw", doet Floris, en nu weet ik precies wat ze bedoelt. Ik zei nog zo...

Waarom is de combinatie van 1, 2 en 3 zo gevaarlijk?

Op het randje van de douche ligt al jaren een soort plafonniere te wachten om om het peertje gehangen te worden. Het randje van douche is ook een van de favoriete zitplaatsen van de kat. Ze bereikt die plaats via het handdoekenkastje. Katten maken een enkele keer een berekeningsfoutje bij het springen. Ten gevolge hiervan kan ze de plafonniere raken. Die valt vervolgens in de douchecabine, waarbij het glas kan breken. Als de eerstvolgende die de douche betreedt, iemand is met zeer slechte ogen, bestaat de kans dat hij of zij in de scherven stapt.

Wat zijn de resultaten?

1. Lamp stuk
2. Voet stuk
3. Humeur stuk

Wat leert u hiervan?

1. Katten zijn kutbeesten
2. Van uitstel komt bloed
3. Mensen met slechte ogen moeten beter uitkijken

Gek

Als je water in je oor hebt, ga je op een been staan, je andere been doe je scheef omhoog, je houdt je hoofd schuin en springt op en neer terwijl je met je hand op je hoofd slaat. Dat weet toch iedereen! Ik begrijp werkelijk niet waarom de mensen me de steeds zo verbaasd aankijken als ik het water uit mijn oor probeer te verwijderen. Wat overigens nog niet is gelukt, dus als iemand een betere methode heeft...

Envelop

Al weken ligt er een schrijfopdracht in mijn in-box te draaien. Over modder moest het verhaal gaan. Ik heb niks met modder. Geen herinneringen, ideeën of associaties. Ik woon in de stad. Daar heb je nauwelijks modder. Ik vond het maar moeilijk. Tot gisteren. Toen snapte ik opeens dat het helemaal niet over modder moest gaan. Maar over eten. En wraak. Zie hier. En mocht u zich afvragen vanwaar opeens dat moordzuchtige, het is mijn duistere kant die de laatste tijd nogal opspeelt. Gaat wel weer over als het lente wordt.

Droomtruc

Sommige mensen kunnen hun dromen sturen. Daarvoor moet je heel bewust dromen. Je moet namelijk weten dat je droomt, anders kun je niet bepalen welke kant het verhaal opgaat en ben je dus overgeleverd aan je slaapfantasie. Mijn slaapfantasie kan heel gruwelijk zijn. Daarom ben ik altijd geïnteresseerd geweest in die droomstuurtechniek en ik heb het ook wel eens geoefend. Het is me nog nooit echt gelukt, omdat ik me meestal pas realiseer dat ik een nachtmerrie had, als ik hijgend en met kloppend hart wakker word. Dan heb ik al een wilde achtervolging achter de rug, die ik meestal ook heb verloren, wat ik dan met de dood heb moeten bekopen. Ik word immers in mijn dromen altijd achtervolgd door moordenaars. Pas heb ik toch een soort trucje ontdekt, waarmee je misschien niet je dromen kunt sturen, maar dat wel kan helpen om je uit een nachtmerrie te trekken.

Ik droomde dat ik in een schoolgebouw was en ik was verdwaald. Klinkt niet zo eng, maar ik was toch enorm bang. Misschien omdat ik voelde aankomen dat er zometeen wel weer een moordenaar zou opduiken. De school was vooralsnog verlaten. In paniek rende ik door de gangen, ik gooide alle deuren open die ik tegenkwam, maar er zaten lege klaslokalen achter of toiletruimtes die ontzettend stonken. Het was een doolhof en er kwam geen eind aan. Toen dacht ik: dit is een school, dan zal hier ook een conciërge zijn. Hij wil me vast helpen, ik ga nu naar hem toe. Zo gedroomd, zo gedaan. Ik ging op zoek en ik vond hem meteen. (Dat is droomlogica.) Het was een kale conciërge die ik nog nooit eerder had gezien, ook niet in het echt of in een film. Ik vertelde dat ik verdwaald was. Ik weet nu dat ik op dat moment besefte dat ik sliep, want ik vroeg hem niet naar de uitgang, maar of hij me wilde wakkermaken. Dat wilde hij wel. Hij pakte een stuk hout en begon op mijn hoofd te slaan. Keihard. Aparte manier om iemand wakker te maken, maar het werkte wel. Bij de vierde of de vijfde klap deed ik mijn ogen open en keek verward de slaapkamer in. Ik was erg verbaasd, omdat ik nooit eerder zo uit een enge droom ben ontwaakt en ik was ook wel blij dat het benauwde gevoel van opgesloten zitten en de weg kwijt zijn over was.

Je kunt dus gewoon aan een droompersonage vragen of hij je wakkermaakt als je eng droomt. Moet er wel iemand anders dan jezelf in je droom voorkomen, natuurlijk. Ik vraag me af of de conciërge ook op mijn pad was gekomen, als ik de slimme wakkermaakoplossing niet had gedroomd en zo ja, of hij dan de moordenaar was geweest. Waarschijnlijk wel, hij maakte op mij een tamelijk agressieve indruk. Aan deze truc moet zoals u begrijpt nog behoorlijk gespijkerd worden, alleen al om te voorkomen dat ik voortaan na elke nachtmerrie de hele morgen knallende koppijn heb.

Achteruit inparkeren

Automobilisten hebben het ook heus niet makkelijk. Als ik bijvoorbeeld laat thuiskom is het echt een ramp om een parkeerplaats in de straat of zelfs in de wijk te vinden. Soms rijd ik een halfuur rondjes en als ik dan eindelijk een plek heb gevonden moet ik nog een halfuur naar huis lopen. Ik ben dan ook meestal bij voorbaat al chagrijnig als ik laat naar huis rijd. Maar toen ik op 30 december na een heel leuk Sinterklaasfeest rond 1.00 uur de buurt inreed, leek het mee te vallen. In straten vlakbij die van mij zag ik her en der hele goeie plaatsen. Echte parkeerplaatsen, zonder kruis of invalidebord en waarvoor ik de auto niet half of helemaal op de stoep hoefde te zetten als ik er zou willen parkeren. Maar eerst natuurlijk m'n eigen straat checken. Want de kunst is de auto zo te parkeren dat je met een minimaal aantal stappen de voordeur kunt bereiken. Ik heb dat rijbewijs immers gehaald om te rijden en niet om te lopen.

Ik reed mijn straat in en zag daar meteen een perfecte plaats, slechts een stap of zes verwijderd van mijn huis. Ha! I did it again! Toen merkte ik het groepje op dat naast de plek op de stoep stond. Of de groep, liever gezegd. Een imponerende groep van een stuk of acht grote, brede, stoere mannen. Zwarte mannen. Nu heb ik niks tegen mannen, ook niet als ze groot, breed en zwart zijn, maar deze groep zag er toch wel wat bedreigend uit. En ik word zenuwachtig als er mensen staan te kijken hoe ik inparkeer. Dan gaat het altijd mis. Even overwoog ik door te rijden en te gaan voor een van de plekken verderop (ongeveer honderd stappen), maar dat vond ik toch zonde. Ik ging m’n auto gewoon hier voor m’n huis zetten, stoere mannen of niet. De plaats was aan de kleine kant, de bestuurder van de zwarte BMW die op de plek erachter stond, had hem nogal asociaal neergezet, dus ik moest goed m’n best doen. De eerste poging ging meteen al mis, ik nam de bocht achteruit veel te ruim. Rustig opnieuw proberen, ik had alle tijd. De tweede keer ging het veel beter. ’t Zweet stond op m’n voorhoofd, maar kalm en beheerst manouvreerde ik de auto tussen de plantenbak en de BMW, mijn wielen volgens mij nog geen tien centimeter van de stoep. Henk was trots op me geweest.

’t Probleem met mij is dat ik het dan te goed wil doen. Ik had die auto ertussen gefrot, toen had ik gewoon uit moeten stappen en gaan slapen. Maar nee, dan wil ik een perfecte afstand tussen de voorbumper en de plantenbak, de achterbumper en de auto erachter. Stukje naar voor, stukje naar achter, nog iets sturen en nog een stukje naar achter. En toen hoorde ik: Tak! En voelde ik het zachte schokje van mijn auto die een andere raakt. Die BMW was natuurlijk van een van die stoere mannen, drong toen pas tot me door. Volgens mij had ik alleen zachtjes de bumper geraakt, maar mannen kunnen behoorlijk hysterisch over hun auto doen. Mijn hart sloeg op hol. In mijn spiegel zag ik hoe een van hen - waarschijnlijk de grootste - zich langzaam omdraaide. Ik kon zijn beide vuisten zien, waar behoorlijk wat ringen omheen zaten. Van schrik reed ik een groot stuk naar voren en raakte de plantenbak. Oei! Weer een stukje naar achter. Een vuist bonkte nu hard op mijn achterruit, het klonk angstaanjagend, ook door al die ringen. Misschien was hij woest, of misschien wilde hij zeggen dat ik moest remmen om niet nog meer brokken te maken. Dat deed ik maar. Ik stond stil. Ik zette de motor af en zuchtte diep. Treuzelde wat bij het bij elkaar zoeken van mijn Sinterklaascadeautjes en stapte toen bevend uit. Gelukkig ben ik een vrouw, dacht ik nog. Kan het nog altijd gooien op dat we echt niet kunnen rijden en het ook nooit zullen leren.

De ringman had zich alweer omgedraaid om deel te nemen aan het gesprek dat op fluistertoon werd gevoerd. Ik sloeg het portier dicht en hij keek om. Zijn gezicht stond niet onvriendelijk. "Heb ik hem geraakt?" vroeg ik onschuldig. "'t Was op het nipperrrtje”, zei hij met een Surinaams accent. Pfff, dacht ik. Hij lachte naar me. In het maanlicht blonk een gouden tand.