48 doden

Oorlog

Op het hoekje van de kast ligt een grote stapel enveloppen. Enveloppen zijn al best eng, je kunt je er bijvoorbeeld lelijk aan snijden. De enveloppen waarmee ik te maken heb, zijn ongeopend en zoals u misschien wel weet: dat zijn de ergste. Dan maak je ze toch open, zult u denken. Maar zo simpel is het dus niet! Deze enveloppen zijn namelijk extreem vals en agressief. Je ziet het niet meteen, maar ze hebben kleine puntige tandjes die ze soms gemeen ontbloten als ze zachtjes naar me grommen. Ook bezitten ze minuscule vlijmscherpe klauwen, eveneens vrijwel onzichtbaar, maar wacht maar tot ze je ermee openhalen! Dit is het soort enveloppen dat loert op je halsslagader en als ze de kans krijgen vliegen ze je aan. Dan bijten en krabben en wurgen ze, met z'n veertigen tegen één. Op hun buiken staan schreeuwerig dreigende teksten, zoals REMU!, ABN AMRO! en Vodafone! Geen enveloppen om grapjes mee te maken.

Ik probeer ze zoveel mogelijk te negeren. Het grootste deel van de dag slapen ze, maar soms hoor ik ze geniepig fluisteren en ze hebben het altijd over mij. Ik kijk ze zelden aan, maar ik voel hun gloeiende groene oogjes in mijn rug branden. Het ergste is: ze vermenigvuldigen ze zichzelf. Een tijdje terug was er bijvoorbeeld nog helemaal geen sprake van een stapel, er waren twee of drie ongeopende enveloppen die zich redelijk vreedzaam opstelden. Maar nu! Als ik niet oplet, heb ik straks te maken met een heel leger van ongeopende enveloppen dat oorlogszuchtig over de kast en mijn bureau marcheert en op me schiet met kleine pistooltjes en messcherpe pijltjes. Maar ik laat me heus niet bang maken door wat boze papieren. Er moet nu iets gebeuren. Ik zet vandaag de tegenaanval in. Ik ga ze te lijf, ik verscheur en vermorzel ze zonder pardon. Het zal een bloederig slagveld worden, maar ik ben vastbesloten om te winnen. Het is van het grootste belang dat ik voorzichtig, maar doelgericht te werk ga. Tenslotte zal ik ze allemaal verslinden en vanavond vier ik mijn heldhaftige overwinning.

Het zit dus zo

Het was op een kalme, heldere woensdagmiddag in februari, iets over drie. Uw aller Charlotte zat zoals gebruikelijk in haar kantoortje nietsvermoedend stukjes te tiepen. Of misschien vermoedde ze wel het een en ander, maar die vermoedens doen er nu even niet toe. De zon scheen blij naar binnen. De stilte werd alleen zo nu en dan onderbroken door het brommende geneurie van S., de enige kantoorgenoot die die middag aanwezig was. Het was fijn.

Plots ging de bel. Nou ja, bel, er krijste keihard een soort schrille toeter, alsof iemand had geprobeerd een scheepshoorn en een speenvarken te kruisen om hardwerkende niets- of toch ietsvermoedende mensen op een heldere woensdagmiddag van de vreselijk alarmerende noodsituatie te doordringen dat er iemand voor de deur staat. Hoe dan ook, het geluid verstoorde de serene rust danig en Charlotte sprong een halve meter de lucht in van schrik. "Zoek dekking!" riep ze naar S., die haar van tussen zijn koptelefoon verwonderd aankeek. Ze kwam gelukkig al snel bij zinnen. De bel, het is de bel maar. Och, dat is natuurlijk die malle filosoof die hier over werk komt praten, dacht ze. Zeven minuten te laat, constateerde ze daarop geïrriteerd en drukte op het knopje om de deur open te doen.

Let op! Nu komt het allerspannendste stukje van het verhaal! Die malle filosoof zou namelijk de liefste en de knapste en de lekkerste en de slimste en de grappigste en de nog veel meerste van de hele wereld blijken te zijn en bovendien de aanstaande van Charlotte! Maar dat wist ze toen allemaal nog niet. Ze drukte gewoon op het knopje en liep het gangetje in om bovenaan de trap haar gast op te wachten. "Ik ben boven," riep ze nog, toen ze beneden wat geschuifel hoorde dat klonk als: waar moet ik eigenlijk heen?

Een grote meneer kwam de trap op. Charlotte trok haar meest serieuze werkgezicht. Dat was om te compenseren dat er in niet zo zakelijke hele grote rode letters BEAUTY op haar shirtje stond, precies over haar borsten. Soms vergeet ze namelijk wel eens dat ze overdag een afspraak heeft, als ze zich 's morgens aankleedt. Ze rekende er maar op dat die grote filosofische meneer de tekst niet zou opmerken, hij kwam hier immers om over werk te praten en niet om naar haar borsten te kijken. Dat zouden ze gaan doen, nam ze zich streng voor: over werk praten. Want ze was natuurlijk wel een klein beetje gecharmeerd van die spannende meneer. Maar wie gaf er toch telkens een heel andere wending aan het gesprek? Sinds wanneer was over werk praten heel gezellig en interessant? En hoe kwam het dat de grote filosofische meneer en Charlotte plots in een restaurantje in het park biertjes zaten te drinken en over van alles hadden, behalve over werk? Wonderlijk allemaal.

Het werd wonderlijker en wonderlijker. Charlotte stuurde hem een foto van haar voet en ze kreeg van hem een foto van zijn koffiezetmachientje. En een dag of drie later lag ze naast hem in het park, ze keken naar de lucht en naar die dingetjes die je eigenlijk alleen ziet als je naar de lucht kijkt en die op je netvlies lijken te drijven. Hij zag kleine lichtpuntjes en zij zag zwarte vlekken en krassen allebei zagen ze belletjes, afijn, dit verhaal kent u. Het was gruwelijk koud, trouwens.

Ik zal u geruststellen, want u zit natuurlijk op het puntje van uw stoel te wippen van de spanning: ze hebben inmiddels gezoend. En na die eerste zoen hebben ze het voortvarend aangepakt, zo voortvarend dat Charlotte weinig tijd had om te loggen. Er moest van alles gebeuren, ze moesten allebei de hele tijd heel verliefd zijn, vrienden en ouders moesten ontmoet, levensverhalen verteld en er moest tussen de bedrijven door ook nog verhuisd worden. Nu staan er malle filosofische boeken in haar boekenkast en ligt er een hele grote man in een niet zo'n heel groot bed. Thuis te zijn.

Liefde is toch een mooi ding, heb ik bedacht.

Liedjes van vroeger

Mijn autoradio is kapot. Ongeveer driekwart van de knopjes op het frontje weigert dienst. Ook het eject-knopje doet het niet meer. Ik ben dus veroordeeld tot de cd die er nu in zit en die is best leuk, maar ik heb hem nu al zo'n 185 keer gehoord. Van de radiozenders kan ik alleen Skyradio nog ontvangen. Dat gaat ook vervelen. Daarom had ik gisteren een speciale rit met een thema: Liedjes van vroeger.

De hele weg tussen Den Haag en Utrecht heb ik geprobeerd de kinderliedjes die ik vroeger op het schoolplein zong, te reproduceren. Van: Groen is gras, groen is gras, onder mijne voeten. En: Hoohoohoohoohoog op die berg, woont een slavin, twee schele ogen, wratten op haar kin. Of: Aan de oever van de Rotte, tussen Delft en Overschie. Ook: En we voeren met een zucht, daarboven in de lucht. Tot: Tien kleine visjes zwommen in de zee, moeder zei: ik ga niet mee. Enzovoort. Het was leuk, joh! Heel wat beter dan dat gezeur op Radio 1 of de zoetsappige Skyradio-deuntjes. En ik kende ze nog bijna allemaal helemaal uit m'n hoofd, die liedjes van vroeger.

Even later stond ik langs de kant van de weg. Juist toen het zesde visje zei blub, blub, blubbedieblub, had m'n auto ook iets dergelijks te melden. Alleen klonk het meer als burp, pffrt, brr, brr. En toen was-ie wel een soort van dood. Het was maar koud en het waaide en het duurde nog een hele tijd voor iemand me kwam redden. Opeens had ik helemaal geen zin meer om kinderliedjes te zingen. Voor zo nu dan tanken valt ook wat te zeggen.

Doe alsof je thuis bent

Enige frustratie hier in huis. Sinds kort ligt er een veel te grote man in een veel te klein bedje. Te doen alsof-ie hier thuis is. Dat is niet zo. Dat weet ik en dat weet Floortje. Die is terecht verontwaardigd. Het is niet niets om zomaar uit je bed verjaagd te worden door iemand die veel groter en sterker is en bovendien nogal onbehouwen. De logeerpartij moest maar eens afgelopen zijn.

Blindedarm

"Zit er nog benzine in m'n auto?"
"Hoezo?"
"We moeten misschien straks naar het ziekenhuis."
"Wat doen?"
"Ik heb waarschijnlijk blindedarmontsteking."
"Blindedarmontsteking?"
"Ja, ik heb een stekende pijn precies op de plek van m'n blindedarm."
"Weet je waar je blindedarm zit?"
"Nou, waar dan?"
"Dat zeg ik pas als ik weet waar je pijn hebt."
"Ik heb híer pijn."
"Een heel geconcentreerde pijn?"
"Ja!"
"Heb je daar wel eens eerder pijn gehad?"
"Ehm, het voelt wel enigszins bekend, ja."
"Heb je het ook wel eens aan de andere kant?"
"Nou je het zegt, ik geloof het wel."
"Je weet dat je maar één blindedarm hebt?"
"Wat heeft dat er nou weer mee te maken?"
"Dat pijntje, heb je dat zo eens in de maand ongeveer en dan om en om?"
"Ja, hoor eens, dat weet ik niet precies, hoor. Het voelt ernstig. En aan blindedarmontsteking kun je doodgaan, dus ik snap niet waarom je zo zit te lachen."
"Wanneer was je voor het laatst ongesteld?"
"Week of twee geleden."
"Charlotte?"
"Ja?"
"Gefeliciteerd met je eisprong."

Lente (2)

Oké, het is lente. Officieel misschien nog niet, maar toch. Hebt u mij horen zeggen dat ik de lente eigenlijk maar een akelig rotseizoen vind? Dat was een grove leugen. U moet voortaan niet meer alles geloven wat u hier leest, hoor! Lente is cool. Lente roelt boel. Lente is het beste seizoen van het hele jaar en de lente van 2003 is nog beter. En hij is nog niet eens begonnen! Mensen die zeggen of vinden dat de lente een naar jaargetijde is, zijn gek. En moeten bovendien niet zo vreselijk zeuren.

Goed, dit geheel terzijde. Het was hier een tijdje stil. Dat is niet goed. Want je kunt wel een beetje heel blij met allerlei voorjaarskriebels in je buik rondlopen en de wereld door een roze bril bezien, intussen moet er natuurlijk wel gewerkt en gelogd worden. Dat is er de afgelopen weken bij ingeschoten. Ik zou u kunnen vertellen wat ik daar allemaal voor in de plaats heb gedaan, maar dat wilt u vast niet weten. Laten we afspreken dat het nu gewoon weer goed komt. Ik zal proberen u dagelijks te vermaken met mijn beslommeringen. Van dat ik ongesteld ben, of niet, en waar en wanneer ik een biertje drink. Of mocht ik dat nu juist weer niet loggen? Het is ook zo verwarrend allemaal. Afijn, ik verzin wel wat.

Zo ga ik straks met kantoorgenoot P. een supervet koffiezetapparaat kopen. Hopen dus dat we een hele malle of vervelende verkoper treffen of dat ik in de rij voor de kassa een groots inzicht krijg. (Die heb ik namelijk regelmatig.) Kan ik daar weer een leuk stukje over schrijven. Verder ga ik vanavond naar een voorstelling over de toenemenende overbodigheid van de man, dus wie weet levert dat ook wat logbaars op, hoewel het onderwerp me op het moment wat tegen de borsten stuit. Maar goed, wat ik nu alvast wilde mededelen: I'm back, alive and kicking. Dat u het maar weet.

Blij

Ik ben op hem en hij is op mij.