Favicon

Kijkt u allemaal nu in de adresbalk! Wat staat er voor http://www.charlottesweb.nl/web? Als plaatje? Een klein paars schoentje? Of iets anders? Wat dan?

Over het poetsen van (rode) auto's en bemoeizuchtige wasstraatmeneren

“Weet je wel dat je uitlaat lek is,” vroeg de meneer van de wasstraat, terwijl ik probeerde mijn linkerwiel op de lopende band te sturen. Dat wist ik wel. “Daardoor zuipt-ie veel meer,” ging hij verder in stoer automannenjargon. “Misschien wel het dubbele. Moet je snel iets aan laten doen.” Ik beloofde een spoedig bezoek aan de garage en vroeg om muntjes voor de stofzuiger straks. “Voor jou is dat helemaal gratis,” zei hij. “Hoe vind je dat?” “Daar ben ik dolgelukkig mee,” antwoordde ik. Toen startte hij de band.

Ik denk dat ik misschien wel twee jaar geleden voor het laatst met mijn auto door de wasstraat ging. Hij was dan ook behoorlijk goor. Ik weet nog dat het autootje dieprood was en me iedere dag tegemoet glansde en glom. De motorkap is na vijf jaar weersomstandigheden oudroze geworden en ook het dak is verbleekt, maar er zitten wel grappige zwarte spikkels op. Iemand uit de buurt heeft weken geleden met zijn vinger op het dak LUL geschreven en dat is daar dapper blijven staan, regen en sneeuw en hagel konden het stoute woord niet vervagen, laat staan wissen en zelfs eenmaal door de wasstraat stond er nog altijd een fier LUL op het dak van de auto.

Ik had me voorbereid. Voor mijn bezoek aan de wasstraat had ik bij een benzinestation tien poetsdoeken gekocht, cockpitspray en een grote fles spul speciaal voor dofgeworden lak. Na het gratis stofzuigen, sprayde ik het dashboard en vervolgens ging ik aan de slag met mijn fles spul. Ik deed een flinke mop spul op een van de poetsdoeken en smeerde het uit op de motorkap. Ik had me misschien teveel voorgesteld van het resultaat. Ik dacht dat mijn dieprode glanzende autootje van vroeger meteen onder mijn poetsdoek tevoorschijn zou komen, dat ik een fles wondermiddel in handen had waarmee ik oude tijden zou doen herleven, de tijden waarin het autootje en ik nog heel verliefd op elkaar waren.

In plaats daarvan liet ik met mijn poetsdoek een vaalwitte veeg achter. En nog een en nog een tot zeker de helft van de motorkap niet meer oudroze, maar lichtgrijs was geworden. Ik las de gebruiksaanwijzing op de fles met spul. ‘Stevig wrijven kan de polijstende werking versterken’, stond er. Aha. Ik wreef niet stevig genoeg. Met nieuwe moed sloeg ik aan het wrijven, stevig wrijven, nog steviger wrijven, maar het werd er niet beter op. Achter me klonk opeens een stem die me bemoedigend toesprak.

“Dat gaat jou nooit lukken.” Ik keek om en, u raadt het al, daar stond de meneer van de wasstraat. “Echt niet?” vroeg ik angstig. “Nee. Ik zal je ook vertellen waarom niet.” Hij ging rechtop staan. “Drie dingen,” zei de wasstraatmeneer en stak daarbij drie vingers in de lucht. Ik had het niet vreemd gevonden als hij nu ook een flipover vanonder zijn jas had gehaald voor bij zijn presentatie over het poetsen van auto’s. Maar hij kon het slechts met behulp van zijn vingers.

1. “Je hebt al helemaal het verkeerde middel, want je moet hiervoor Commandant hebben. Dat zit in een groen potje en is veel beter.”
2. “Het is veel te koud. Als je je auto gaat poetsen, moet het niet te warm zijn en niet te koud.”
3. “Je hebt een rode auto. Ik had nooit een rode genomen. Ik raad iedereen af een rode auto te nemen, want die zijn n?g moeilijker te poetsen.”

“Poetsen”, besloot de meneer van de wasstraat, “lijkt heel makkelijk, maar is eigenlijk heel moeilijk.” Schuldbewust keek ik hem aan. Ik had het inderdaad onderschat, dat poetsen. Er te weinig tijd voor uitgetrokken ook. Want het was al vijf voor zes en de wasstraat ging sluiten, dus als ik door wilde gaan met deze zinloze klus, zou ik dat ergens anders moeten doen. Ik mocht het grijze spul nog even uitwrijven, de wasstraatmeneer adviseerde me hiervoor een schone poetsdoek te nemen. Maar daarna moest ik echt weg. Bedroefd keek ik naar mijn bleek uitgeslagen motorkap. Op het dak van de auto staat nog steeds LUL.

Baksteen

Gisterenmorgen droomde ik dat Textpattern eigenlijk een toneelstuk was, geregisseerd door mijn broer, waarin een van mijn beste vriendinnen de hoofdrol speelde. Opeens riep er een mevrouw heel hard iets over vertrektijden en passagiers in mijn oor en dat deed ze ook nog met een Vlaams accent. Ik werd er wakker van. Wat raar, denkt u nu waarschijnlijk, maar het is helemaal niet raar, want ik sliep pal naast het station van Antwerpen. Vorige week werd ik nog wakker in een Frans hotelletje en dit weekend alweer in Belgi?, ik word nog een heuse wereldreizigster.

Dit had de inleiding moeten zijn van een lang verhaal waarin ik u onder meer iets had willen vertellen over het poetsen van auto’s en met name het poetsen van rode auto’s. Dat lijkt dus heel makkelijk, maar is eigenlijk heel moeilijk. Maar misschien moest ik het hier maar gewoon bij laten, want op SBS 6 is The Mexican bezig met Julia Roberts en Bradje Pitt.

H: “Wat zien mensen in die jongen? Hij ziet eruit als een baksteen.”
C: “Echt niet.”
H: “Oh. Ok?.”

Vergeten

Overigens bestaat dit log vandaag precies twee jaar en zeven dagen. Gefeliciteerd, log!

Onzichtbaar

Wij hadden gisteren – g?h toevallig zeg – een superleuke avond met hele coole mensen. En ?k hoefde niet te rijden. Daardoor heb ik wel een of twee glaasjes wijn teveel gedronken. Dat soort dingen gaat nu eenmaal ongemerkt als het gezellig en leuk is. Maar vandaag merkte ik het wel degelijk! In mijn hoofd en in mijn buik en in mijn benen. Alles was zwaar en draaierig. Bluh enzo.

Hebt u dat nou ook dat als u ietwat katerig bent, u het gevoel hebt dat de wereld eigenlijk niet waar is? Dat het allemaal een grapje is, maar dan een van het niet echt lachwekkende soort? En dat u er zelf eigenlijk ook niet bent? Ik heb dat wel. En de schuifdeuren van het postkantoor hebben het ook! Bij mij dan. Het is echt waar: ze doen alsof ik niet besta.

Ik werd vandaag tot twee keer toe genegeerd door de deuren van het postkantoor. De eerste keer – toen ik naar binnen wilde – viel het niet zo op, want toen werd ik ingehaald door iemand voor wie de deuren wel opengingen. Maar toen ik het postkantoor wilde verlaten kon ik doen wat ik wilde, de deuren bleven stijf gesloten. Ik ben drie keer heen en weer gelopen, heb de deuren van opzij benaderd en ik heb zelfs gesprongen omdat ik dacht dat het sensortje misschien boven mijn hoofd zat. Springen is niet zo erg prettig als je de vorige avond een of twee glaasjes wijn teveel hebt gedronken. Het was allemaal tevergeefs.

Ten einde raad heb ik me verdekt opgesteld en gewacht tot er een mevrouw met een kinderwagen aankwam. Voor haar openden de deuren zich natuurlijk onmiddellijk en ik ben er snel achteraan geglipt. Ze keek achterom alsof ze een spook zag. Misschien leek ik daar vandaag ook wel een beetje op of misschien keek ze ook door me heen net als de schuifdeuren en had ze alleen maar het gevoel dat ze gevolgd werd. Maar ik stond wel mooi weer buiten. Ha. Wie niet zichtbaar is moet slim zijn.

Lang geleden

Vanmorgen ben ik vier keer teruggelopen naar huis omdat ik iets was vergeten. Zondag zag ik bijna een Frans ontbijtje aan mijn neus voorbijgaan omdat ik was verdwaald in het hotel. Gisteren vergat ik de soepgroenten voor de groentensoep. Ik ben nogal verstrooid en heb altijd erg veel moeite met me ori?nteren en mijn aandacht overal bijhouden. Sommige mensen vinden dat charmante of vertederende eigenschappen, anderen vinden het bruut irritant gedrag, helemaal in combinatie met mijn dove linkeroor. Hoe dan ook, ik kan er niks aan doen. Nu we het toch over 1976 hebben, een verhaaltje van vroeger, toen de gordijnen nog oranje met paars en bruin waren.

Mijn vader heeft het niet zo op leraren en andersoortig onderwijzend personeel. Waarom hij dan degene was die die ene keer mijn ouders vertegenwoordigde op een ouderavond toen ik nog op de lagere school zat, weet eigenlijk niemand, maar het was zo. “Charlotte doet niet echt mee in de klas,” zei de juf. “Ze zit de hele dag uit het raam te staren. Ze lijkt zo verstrooid en afwezig. Ze loopt altijd de verkeerde kant op. Is ze soms niet helemaal in orde?” Mijn vader antwoordde streng: “Juffrouw, maakt u zich geen zorgen! Mijn dochter is prima in orde. Ze is wat dromerig en verder is er niets aan de hand.” Hiermee was de zaak wat hem betreft geregeld. Hij schudde de hand van de juf en beende van haar weg. Vastberaden zwaaide hij een deur open en stapte de bezemkast in.

Dit waargebeurde verhaal speelt zich natuurlijk niet in 1976 af, want toen was ik 3 jaar, maar in 1979 of in 1980. Lang geleden is lang geleden, zeg ik altijd maar. Ik ben ook niet zo goed in jaartallen.

Zoek de tien verschillen

Place Stanislas 1976

Met dank aan Pieke.

Place Stanislas 2004

Met dank aan mijn vader.

De straatkus

Ik vind dat er in Nederland te veel daklozen zijn en dat er te weinig opvang is en dat daar nodig iets aan gedaan moet worden. Laatst raakte ik verzeild in een tamelijk oeverloze discussie over dit onderwerp. Het was op een weblog en ik wond me vreselijk op en dat terwijl ik normaal helemaal niet ge?ngageerd ben. Ik weet niet meer precies waar en wanneer het was, maar nog wel dat iemand tegen me zei: “Als je het je allemaal zo aantrekt, dan kun je toch ook gewoon een dakloze in huis nemen.” Het is duidelijk dat degene die dat zei niet goed snik is en ik ben dan ook maar gestopt met discussi?ren, want dit ging nergens meer over.

Ik zou nooit een zwerver in huis nemen. Ik kijk wel uit. Vandaag kreeg ik desalniettemin een dikke zoen van de verkoper van Straatnieuws. Dat ging zo. Ik liep tamelijk opgewekt door de stad en het was best wel koud. ‘Kom, ik loop de Hema binnen,’ dacht ik bij mezelf. ‘Daar is het vast warm en gezellig.’ Voor de winkel zag ik hem al staan. Maar ik had echt pas nog een Straatnieuws gekocht, die koop ik namelijk iedere maand voor de horoscopen. Bovendien zag het stapeltje tijdschriften dat-ie voor zich hield er wel erg kinderachtig uit. Ik was vast niet de doelgroep. Dus ik liep hem voorbij.

Ik had eraan moeten denken de andere uitgang te nemen, want als er iets te verkopen valt, ben ik altijd de pineut en het is makkelijker om iemand staande te houden die naar buiten gaat dan iemand die naar binnen gaat. Maar daar dacht ik dus niet aan. “Deze kopen!” riep de meneer blij toen ik het pand wilde verlaten. “Nee, dank u wel,” zei ik vriendelijk. “Jawel, is mooi!” riep de meneer blij. “Maar ik heb helemaal geen kinderen,” zei ik vriendelijk. Ik bleef toch staan, natuurlijk.

De Straatnieuws-meneer keek mij verbijsterd aan. Kinderen? Wie had het hier over kinderen? “Dit is ook voor grote mensen!” riep hij, nu uiterst verontwaardigd. “Kijk maar!” Ik keek en er stond toch heus heel groot Straatkinderkrant op de voorkant. De meneer bladerde snel door het tijdschrift en dacht waarschijnlijk dat ik alle kleurplaten daardoor niet zag. Hij begon een verward en onverstaanbaar verhaal bij het ganzenbordspel op de middenpagina, maar met zoveel overtuigingskracht dat ik niet meer kon volhouden dat het hier om een kinderblaadje ging. Dit magazine moest ik kopen, want het was voor grote mensen, zoals ik.

“Jij bent een Nederlands meisje,” constateerde de meneer terwijl ik een briefje van tien uit mijn jaszak viste. Dat kon ik beamen. “Lief”, vond de meneer. Daarop liet hij een handvol muntjes op de grond vallen. Ik mocht niet helpen, dus ik wachtte geduldig tot het geld bij bij elkaar geraapt had en mij m’n wisselgeld kon geven in talloze twintig- en vijftigcentmunten. Volgens mij kreeg ik te 20 cent te weinig terug, maar ik weet het niet zeker.

“Wacht!” riep hij toen ik aanstalten maakte door te lopen. “Hier! Voor het lieve meisje.” Hij stopte me een eurostuiver toe die hij nog tussen de stoeptegels had gevonden en tot mijn grote schrik boog hij zich voorover om me een flinke pakkerd te geven. Die landde ergens bij mijn oor. Ik vond het niet zo fijn.

Wie was Stanislas?

Vanmiddag nog stond ik op het Place Stanislas. Ik wilde een mooie foto maken, maar de batterijen van m’n camera waren op. Dus moet u me dit keer op m’n woord geloven als ik zeg dat het een goed place was, Place Stanislas. De bezoeker die het leukst kan vertellen wie meneer Stanislas was en waarom-ie z’n eigen place heeft in Nancy, die krijgt een prijs. Ja, ik maak me er gemakkelijk vanaf vandaag. Maar dat geeft niet, want ik heb wangholteontsteking en dat is heus niet leuk.

Ziek

Volgens mij heb ik voorhoofdsholteontsteking in m’n wang. Kan dat?

Virus

Ik schrijf vandaag een verhaal over virussen. Over echte virussen, zoals AIDS, SARS, kippenpest en natuurlijk influenza, oftewel: griep. Nu wil het ellendige toeval – dat voor iets dat niet bestaat altijd verdacht veel noten op zijn zang heeft, vind ik – dat ik zelf getroffen ben door een virus, namelijk, jawel, het griepvirus. Dat zorgde dit hele weekend al voor koorts, benauwde hoestaanvallen, keelpijn en hevige, langdurige niesbuien. Ik zal u de details besparen, maar ik kan u vertellen dat het bepaald een onsmakelijk gebeuren is, zo’n niesbui.

Voor veel problemen ken ik maar ??n oplossing: negeren. Dat vind ik toch altijd zo’n goed idee. Vanmorgen ging ik daarom naar mijn kantoor, goed gemutst en gesjaald en getruid, dat wel, maar verder alsof er niets aan de hand was en ik helemaal niet ziekjes was. Ik ontdekte dat koffie net gepureerd karton met water is, als je smaakpapillen zijn uitgeschakeld. En dat de kwaliteit van het toiletpapier er aanzienlijk minder is dan thuis, maar dat je ook Labello op je neus kunt smeren als-ie na een tijdje schraal en pijnlijk aanvoelt. De slijmproductie in mijn luchtwegen kwam opeens pas echt op gang en het verwerken van het resultaat ging gepaard met mooie snuit- en snotterconcerten. Na een schitterende vastzittende hoestsolo opperde kantoorgenoot H. voorzichtig: “Ehm, moet je niet naar bed als je zo ziek bent?”

Ik ben thuis en ik schrijf vandaag een verhaal over virussen. Eerst maar eens een dutje doen. En o wee als ik erachter kom wie mij met dit griepvirus heeft besmet. Die ga ik schoppen. Als ik weer beter ben.

Twee logtools op een kussen

C: Ik heb Atom Feed.
H: Je weet niet eens wat dat is.
C: W?l!
H: Wat dan?
C: Dat zeg ik niet. Maar het is heel w00t.
H: Als mijn log straks op Textpattern draait..
C: Textpattern is voor mietjes. Pivot roelt.
H: .. dan heb ik ook Atom Feed.
C: Niet!
H: Wel.
C: Na-aperd.

Ik ben heel verkouden

Ik geloof niet dat ik erg goed tegen kritiek kan. Vooral als wildvreemden mij bekritiseren kan ik daar erg chagrijnig van worden. Daarom heb ik ook mijn twijfels bij dat plus-min-systeempje. Waarom zou ik bezoekers de kans geven tegen te stemmen? Ik wil helemaal niet horen dat ze een verhaaltje niet goed vinden. Als ik er bijvoorbeeld achterkom wie bij het stukje hieronder op het minnetje heeft geklikt, krijgt-ie onmiddellijk een ip-ban. De bezoekers die op het plusje hebben geklikt niet. Complimentjes kan ik best goed hebben.

If you can't stand the heat, stay out of the kitchen, zeggen sommige zuurpruimen dan die het leuk vinden om anderen te vertellen wat ze allemaal verkeerd doen en ook denken dat ze daar recht op hebben omdat je op het openbare internet publiceert en een reactiemogelijkheid geeft. Belachelijk standpunt, als je het mij vraagt. Flauw afgezaagd gezeur. If you don't like the food, eet het dan niet op. Zo denk ik erover. Wegwezen, als het je hier niet bevalt. En niet meer terugkomen. It's my party en als je zo graag wilt huilen, dan organiseer je zelf maar wat.

Maar goed, kritiek dus. Ik kan er niet tegen. Ik wil al een hele tijd bij een bepaald clubje. Om erbij te mogen moet je werk insturen en dat gaat dan naar een heuse beoordelingscommissie van vakgenoten die besluit of het voldoet aan de eisen. Tijden heeft het geduurd voor ik zover was dat ik werk wilde opsturen. Ik wilde wel wel graag bij het clubje, maar ik vond het maar niks dat daarvoor eerst een stel wildvreemden commentaar moest leveren op mijn werk. Bovendien kon ik maar niet besluiten wat ik dan zou insturen.

Onlangs zocht ik toch twee stukken uit, een achtergrondverhaal en een webtekst, en stuurde ze op. Gisteren kreeg ik het zaakje terug, voorzien van commentaar. Welkom, stond er ook bij. Ik mag bij het clubje. Ze vonden dat ik goed schreef. Het achtergrondverhaal was uitstekend beoordeeld. Achter het criterium kwaliteit - merkwaardig criterium, maar goed - had de ene vakgenoot gezet: Beslist. En de andere schreef: Ja! Op de andere tekst was meer kritiek. De inhoud was ok? en dat gold ook voor de spelling en de stijl. Maar het was meer een foldertekst dan een webtekst, want er stonden geen opsommingen in en ook geen woorden vetgedrukt. (Dat schijnt te moeten op het web.) Daarom zei de ene vakgenoot dat hij (of zij) voor die tekst een 6 zou geven. Terwijl het wel een "mooie, aantrekkelijke tekst" is.

De sfeer was hier om te snijden gisteren, dat begrijpt u zeker wel. Ik wilde in beroep en protesteren en degene die dat had durven schrijven overtuigen van zijn ongelijk, indien nodig met geweld. Al het positieve commentaar en het feit dat ik er nu eindelijk bij hoor, wat ik echt heel fijn vind,

• vergat ik
• deed er niet toe
• was op dat moment onbelangrijk.

Die onterechte zes kon ik maar niet uit mijn hoofd zetten. Met een boos gezicht ging ik wat weblogs lezen.

Ik kwam terecht op HvdS. Een log alleen maar over communicatie door - ik weet niet precies door wie. Het bovenste stukje was geschreven door ene nar en het leek me een man. Nu zijn mannen die het de hele tijd maar over communicatie willen hebben vaak sowieso al saaie drollen. Deze communicatiespecialist legde ons op een nogal warrige manier uit dat veel te veel loggers het over oninteressante dingen hebben, zoals een verhuizing of het repareren van het toilet. Dat boeit de lezers niet, meende hij. Hij zei: "De loggers maken de klassieke fout: dat ze niet uitgaan van de leesbehoefte van de bezoeker, maar van wat ze de bezoeker graag willen vertellen." Nou, dacht ik. Die fout maakt-ie dan zelf toch zeker ook. Want wie is er nou ge?nteresseerd in wat nar van andere loggers vindt? Niemand! Ha! Toen ik dat eenmaal had bedacht, voelde ik me stukken beter.

Overige wetenswaardigheden: vandaag deed ik boodschappen en de was, bracht ik lege flessen naar de glasbak, maakte ik de keuken schoon, nieste ik 74 keer, haalde ik 354 keer mijn neus op en snoot ik hem 53 keer (in plus minus een halve rol toiletpapier). Nu ga ik een glas wijn inschenken en een briesoepje in elkaar knutselen.

BG's

De afgelopen dagen had ik interviews met drie mensen die elk regelmatig op televisie zijn. Ik zou niet meteen zeggen BN'ers, maar toch op z'n minst BG's. Bekende Gezichten. Voor mij tenminste wel, maar ik ben dan ook een soort televisiejunk. Ik zie heel vaak ergens iemand op straat lopen of in een kroeg zitten van wie ik denk: die ken ik! En dat is dan bijvoorbeeld een meisje uit de Honig-reclame of het is de man die eens in het jaar komt opdraven om politieagent in GTST te spelen of het is iemand die een keer heeft meegedaan aan Big Brother of Expeditie Robinson of aan dat programma met al die meisjes in dat huis in Amsterdam. Ik kijk trouwens niet alleen maar naar pulp-tv. Ik zie ook wel eens een nieuwslezer lopen of een deskundige of Gerrit Komrij.

Voornamelijk BG's, want van de meesten kan ik de naam niet onthouden. Daar zou ook geen beginnen aan zijn. Wie ik wel zo bij voor- en achternaam kan noemen als ik haar tegenkom is de officier van justitie die gisteren nog op televisie was in een of ander programma: Dop Kruimel. Ik vind dat een bewonderenswaardige vrouw! Het lijkt me dus echt geen sinecure om hele strenge en belangrijke dingen te verkondigen in de rechtzaal en op de televisie als je Dop Kruimel heet. En dan ook nog serieus genomen worden. Een dikke pluim voor Dop Kruimel van Charlotte.

BN'ers, daar heb ik het niet zo op. Verwaande kwasten vind ik het. Heel lang geleden, toen ik nog een klein groen tekstschrijvertje was, moest ik eens Huub Stapel interviewen. Nou, dat was wat. Talloze interviews uit de meest obscure blaadjes had ik verzameld. Allemaal ter voorbereiding. Ik wilde het natuurlijk anders. De dingen die Huub mij zou vertellen zouden nooit eerder ergens gepubliceerd zijn, ik zou het verhaal een geheel nieuwe invalshoek geven. Viel dat even tegen. Wat ik ook probeerde, Huub draaide zijn riedeltje af en was met geen mogelijkheid van zijn spoor af te brengen. Toen ik bij de uitwerking de andere interviews er nog eens bijpakte, bleek dat hij mij niet alleen exact dezelfde anekdotes had verteld als aan voorgaande journalisten, maar ook nog eens in exact dezelfde woorden. Iedere goeie kop was al eens gebruikt. Ik had in feite mijn hele artikel kunnen samenstellen uit eerdere stukken. Wat een tijdverspilling.

Sindsdien heb ik besloten dat ik BN'ers interviewen stom vind. Ik doe het wel, als een klant het graag wil, want in dat opzicht ben ik heel flexibel. Maar met tegenzin. Veel liever spreek ik iemand voor wie het ook bijzonder is om ge?nterviewd te worden, die met passie praat over waar-ie mee bezig is en die blij is dat er iemand heel goed naar hem luistert en zelfs alles wat hij zegt verwoed met een balpen met tijgerprint noteert in rare hanenpoten op een schrijfblok met een paarse voorkant. BG's, daar kwam ik deze week achter, dat zijn dus zulke mensen. Die zijn wel leuk. Die kunnen met veel plezier praten over hun werk of expertise en zijn nog niet zo door de wol geverfd dat ze hun verhaal op de automatische piloot vertellen. Het gevaar is natuurlijk dat BG's BN'ers worden. Dan zijn ze opeens niet leuk meer, dus dat moeten we zien te voorkomen. Daarom ga ik u niet vertellen wie het waren.

Eigenlijk wil ik het veel liever over nieuwe vormgeving en alle nieuwe functies van de site hebben. Wat vindt u er nou van? U bent zo stilletjes! Ik ben er zelf heel blij mee, want dat paars was ik z? zat eigenlijk. Groen, daar ben ik helemaal voor op het moment. Vandaag besloot ik om het wie-dingetje weg te halen, omdat dat mooier en rustiger is, maar eigenlijk vind ik het ook wel weer jammer. Ik vond het juist zo gezellig als ik hier kwam en ik zag bijvoorbeeld dat DjB er ook was, of gewoon nog twee of drie naamloze bezoekers. Maar goed, ik heb de referrers ervoor in de plaats, hier aan de linkerkant. Verder is de RSS-feed gerepareerd en kunt u uw reacties heel wild vormgeven met textile.

Ook kunt u nu rechtsonder plusjes of minnetjes toekennen aan mijn stukjes. Dus als u tevreden en blij bent, dan klikt u op het kleine plusje (wel even goed richten, het is nog een heel gedoe) en als u het saai en vervelend en irritant vindt, dan klikt u op min. Het is een slecht systeem natuurlijk, want als u mijn stukjes saai en vervelend en irritant vindt, wat doet u hier dan? Wat bent u voor idioot persoon dat u in uw vrije tijd stukjes zit te lezen die u helemaal niet leuk vindt? Hoepel toch op! Mijn web is bedoeld voor mensen die het aangenaam vinden om er te zijn en die dus alleen maar op een plusje willen klikken als ze al ergens op willen klikken. Ik denk dat ik het plus-min-systeem ga aanpassen speciaal voor de Charlottes web-bezoekers. Ik haal de min gewoon weg, zodat u voortaan alleen nog maar op het plusje k?nt klikken. Dat is nog 's een goed idee.

Zo...

Klaar. Morgen weer gewoon een stukje.