Meemaken
Mijn log was stuk. ‘t Is echt waar. Daardoor kon ik niet loggen, eventjes. Er is meer aan de hand, hoor. Dat had u goed geraden. Of gelezen. Ik ga het u in elk geval allemaal niet vertellen. Speculeert en fantaseert u er allemaal maar lustig op los, wie het meest originele verhaal verzint, krijgt een prijs.
We waren laatst in Engeland en toen vroeg mijn broertje aan mijn Engelse nicht: ‘Heb jij ook een weblog?’ Mijn nichtje zei: ‘What?’ Waarop mijn broertje nog eens vroeg: ‘Een blog. Heb jij een blog?’ Mijn nichtje vroeg opnieuw, en nu wat verontwaardigder: ‘What?!’ en mijn broertje antwoordde: Heb jij ook een blog?’
Wij reden intussen als gekken over de snelweg, ik moest al wennen aan het stuur dat aan de verkeerde kant zat, net als alle af- en opritten, maar echt beangstigend was het dat mijn nicht met negentig mijl per uur net zo veel en enthousiast gebaarde als gewoonlijk terwijl ze praatte, en het stuur dus min of meer aan zijn lot overliet. Zij reed, dat had u al door. We hadden het eerder over de snelheidslimiet in Engeland gehad en ze kennen het begrip daar wel degelijk, maar mijn nicht hield er niet zo van en als ze aangehouden werd kon ze zich er altijd uitlullen, bezwoer ze ons.
‘Een blog!’ schreeuwde mijn broertje nu. ‘Heb jij een blog?’ In plaats van op de weg keek mijn nichtje hem verbijsterd aan terwijl ze haar handen dramatisch in de lucht wierp. (We reden nog steeds negentig mijl.) ‘Why do you keep saying blog to me?’ gilde ze. Ik was intussen bang, heel bang, bang dat we ons te pletter zouden rijden. Maar toch moest ik hier heel erg hard om lachen.
Mijn log was stuk omdat we iets heel ingewikkelds deden. Nou ja, we. Mijn broertje, die ook mijn hosting provider is, deed iets heel ingewikkelds. Met servers verhuizen. Hij heeft wel honderd klanten en die moesten allemaal van de ene naar de andere server op een andere locatie ook nog. ‘Het is een megaproject’, zei hij steeds. ‘Ik ben al bijna overspannen,’ liet hij er dan op volgen. Mijn broertjes makke is dat we allemaal niet echt begrijpen wat hij nou eigenlijk doet. Dus als hij het heel druk heeft of iets moeilijks doet of heel trots het project van de maand op Sourceforge is, leeft iedereen braaf met hem mee, maar niemand weet waarom precies.
We waren eerst bij WideXs en nu zijn we ergens anders, in een loods op Schiphol, waar het fijner en mooier en sneller en veiliger is. Dat is wat ik er ongeveer van snap. Maar ik weet wel dat door die verhuizing er allemaal instellingen in de war gingen en daardoor was mijn log even stuk. Dat was niet zo leuk, maar ik was toch niet zo in de stemming om te loggen, dus het maakte ook weer niet zoveel uit.
Het grappige is dat juist precies toen mijn broertje op twee na al zijn klanten had verhuisd, WideXs het begaf. Dus iedereen bij WideXs was onbereikbaar. Wel een hele dag. Dat was ons ook overkomen als we allemaal nog bij WideXs hadden gezeten. Maar dat was niet meer zo. Ha! Wij zaten net bij dat ding op Schiphol! Ik met een stukke site weliswaar, maar toch. Ik was tenminste bereikbaar. En dat kon je van al die WideXs’ers niet zeggen. Mietjes! Haha!
‘Haha!’ riep mijn broertje door de telefoon. ‘Haha! Ik wist wel dat ik daar weg moest! Whoehoe! Haha! Kun je daar nou niet eens een stukje over schrijven? Hee! Hee!’
‘Ja hoor,’ zei ik. ‘Maar dan moet je eerst mijn weblog maken.’
‘Oh. Oke dan,’ zei hij. En toen ging hij mijn weblog maken. Nu doet alles het weer. Dat is maar goed. Want een Charlotte zonder weblog, dat is ook maar niks eigenlijk.
Overigens ben ik al lang niet meer in Londen. Ik was in Engeland, toen even in Nederland en de afgelopen twee weken was ik in Frankrijk. Alweer. Ik reis me gek. Maar straks kom ik terug. En dan zult u eens wat meemaken.
