Zullen we een potje wie-ben-ikken? Ik neem iemand in gedachten die iedereen kent van radio, televisie of de film. En dan stellen jullie allemaal ja-nee-vragen om erachter te komen wie ik ben. En als je het dan raadt… dan heb je gewonnen! Ik geef vast een tip: ik ben niet Joost Zwagerman en ook niet prinses Maxima. (Dat waren er twee.) Ga je gang, dan ga ik intussen verder met mijn regels over hoogspanningslijnen.
Update: Kryten (m) heeft gewonnen! Ik was Chazia Mourali (Bluh! Eng hoor, Chazia Mourali zijn.)
Waarschijnlijk spookt het hier trouwens echt. Ik bedoel misschien dacht u dat ik een grapje maakte met dat oehoehoeh en dat was eigenlijk ook zo, want het is meer zoiets als ugguggugg wat ik telkens hoor. Ja, als ik dat opschrijf dan begrijpt niemand dat ik ermee wil zeggen dat het spookt, dus ik heb er maar oehoehoeh van gemaakt als in een soort dichterlijke vrijheid. Maar er zijn dus wel degelijk nog meer aanwijzingen dat er hier daadwerkelijk spoken spoken.
Namelijk het alarm. Vorige week zat ik hier moederziel alleen nietsvermoedend te werken, als ik ugguggugg hoorde dan zei ik gewoon ugguggugg terug, dus dat gaf allemaal niet. Toen werd ik opgeschrikt door iets heel anders dan ugguggugg. Een oorverdovend getoeter. En als ik zeg oorverdovend dan bedoel ik dat het echt (echt!) een h??l hard lawaai was. Ik raakte er helemaal van in paniek en rende met mijn handen voor mijn oren naar beneden waar iemand uit een deur ook al op het lawaai afkwam. Die iemand had gelukkig de sleutels van alle ruimtes en ook alle alarmcodes, dus we gingen – nog steeds in paniek want het oorverdovende getoeter hield maar niet op – op zoek naar welk alarm was afgegaan.
En wat bleek? Raad eens? Nou nou nou? Het was het alarm in mijn eigen kantoor! Terwijl: dat stond niet eens aan! Ik zat daar immers te werken, dus waarom zou ik dan het alarm aanzetten? Dat was dus al heel erg vreemd en spookachtig. Nu blijkt ook nog dat het alarm elke nacht urenlang afgaat en dat dan de politie komt, maar die kan er niet in want het gebouw is leeg ‘s nachts. Dus dan gaan de agenten na een tijdje maar weer onverrichter zake terug naar hun basis ofzo, of in elk geval naar waar agenten heen gaan als ze toch niks kunnen doen, en laten de buurt achter in het oorverdovende getoeter. ‘Dag! We zijn uw beste vriend hoor! Maar nu gaan we gauw weer weg uit deze teringherrie!’
Het gaat hier blijkbaar om een dom spook dat nog steeds maar niet in de gaten heeft dat het wordt opgemerkt door de infraroodstralen van het alarm als het ‘s nachts eens even gezellig door het gebouw wil gaan spoken. Of het is een spook dat het humor vindt om mensen te laten schrikken met een keihard lawaai en daarom aan de bedrading van het alarm gaat friemelen of gewoon expres door de infraroodstralen zweven. Dat is wel wat spoken humor vinden geloof ik, mensen aan het schrikken maken. Het is misschien zelfs wel hun vak of hun roeping, of een behoorlijk uit de hand gelopen hobby. Dus dat klinkt dan wel weer logisch.
Weet u nog hoe u zich vroeger voelde als u van de meester of de juf moest nablijven voor straf? En dat u de allerallerenige was die straf had en dat u toen helemaal in uw eentje in het hele grote schoolgebouw zat? Dat zelfs de meester of de juf al naar huis was gegaan? En dat de school zo zonder meesters en juffen en andere kinderen er opeens heel anders en naargeestig uitzag? En dat u opeens allemaal rare geluiden hoorde terwijl er toch echt niemand meer op school was? Iets als oehoehoeh? En dat het los van de spoken buiten nu eindelijk eens echt mooi weer was? En jij binnen zat aan je regels?
Ik niet, want ik had nooit straf, ik was vroeger namelijk heel braaf. Nu nog eigenlijk. Maar toch kan ik me voorstellen hoe dat voelde en dat komt dan weer doordat ik een bijzonder goed inlevingsvermogen heb. Bovendien voel ik me nu precies zo als u zich toen voelde. Alleen, verdrietig, bang en koud ook al is het binnen en buiten snoeiheet. Vandaag is echt iedereen met vakantie. Het hele gebouw is uitgestorven, los van de spoken dus. Zelfs M. is er niet om een beetje net te gaan zitten doen of ze boos is. En ik moet regels schrijven over iets met milieu en hoogspanningslijnen. Wat een narigheid.
Wat een gek woord eigenlijk met al die onnen.
Ik heb veel vragen. Vragen waar ik heel lang heel diep over nadenk en waar ik dan toch niet uitkom. Levensvragen, zogezegd. Bijvoorbeeld:
Wat is de zin van het bestaan en met name dat van mij?
Wat voor een persoon was ik geworden als mijn ouders me Suzanne of Marieke hadden genoemd?
Als ik Suzanne of Marieke had geheten, hoe had ik mijn weblog dan moeten noemen?
Als ik Suzanne of Marieke had geheten, had ik dan wel een weblog gehad?
Weet een kat hoe hij/zij eruit ziet?
Waarom groeit mijn haar nooit langer dan zo lang als het nu is?
Nou, zo heb ik er nog wel een stel. Eigenlijk spelen er de hele dag van dit soort vragen door mijn hoofd, ik kom haast niet meer aan werken toe. Maar het gaat nu even om de antwoorden. Zoals u ziet, het zijn niet zomaar antwoorden. Daar zit je wel even op. En dan heb je ze nog niet.
Waar vind je de antwoorden op deze belangwekkende levensvragen? Nou, dat zal ik u vertellen. In je onderbewuste. Of liever gezegd: in mijn onderbewuste. Het zijn immers mijn vragen. De antwoorden hebben in uw onderbewuste niks te zoeken. (Onderbewuste is trouwens een woord dat ik van iemand niet mag gebruiken op straffe van iets heel ergs. Het moet onbewuste zijn. Onderbewuste is fout fout fout! Maar wtf! Die persoon is er toch niet! Dus ik zeg onderbewuste zo vaak als ik wil! Onderbewuste! Onderbewuste!)
Zaak dus om mijn onderbewuste te bereiken. Daartoe verdiepte ik mij dit weekend in het pendelen. Ik bezocht de wazige winkel van Utrecht, waar ik me altijd ongemakkelijk voel. De medewerkers zijn toch een beetje griezelig, of verbeeld ik me dat? Ze kijken me altijd zo aan alsof ze best wel weten wat ik denk en dat ze dat hele nare dingen vinden of, nog erger, alsof ze op de een of andere manier aanvoelen dat er mij iets verschrikkelijks boven het hoofd hangt of alsof er een scheur in m’n aura zit. Dit keer begonnen twee kassamensen zelfs te fluisteren toen ze me zagen! Nou vraag ik je. Dat is toch zeker heel erg onbeleefd.
Maar inmiddels bent u natuurlijk razend nieuwsgierig naar de antwoorden die uit mijn onderbewuste tevoorschijn kwamen!
Wat is de zin van het bestaan en met name dat van mij?
Ja
Wat voor iemand was ik geworden als mijn ouders me Suzanne of Marieke hadden genoemd?
Misschien
Als ik Suzanne of Marieke had geheten, hoe had ik mijn weblog dan moeten noemen?
Ja
Als ik Suzanne of Marieke had geheten, had ik dan wel een weblog gehad?
Nee
Weet een kat hoe hij/zij eruit ziet?
Ja
Waarom groeit mijn haar nooit langer dan zo lang als het nu is?
Nee
Ik vind het niet erg bevredigend, dat pendelen. Misschien heb ik toch een glazen bol nodig.
Is het nieuwe mode ofzo, dat als ik een stukje schrijf, u, reageerder, er een al dan niet treffende songtekst bij zoekt? ‘t Geeft verder niet hoor, het lijkt me een leuk spelletje en het levert altijd nog interessantere reacties op dan: ‘dat heb ik nou ook precies hetzelfde zoals jij net opschrijft’ of ‘zet hem op, meid!’
Ik vroeg het me gewoon af. Het begint namelijk een beetje op te vallen. Nou, ik ben benieuwd welk liedje u bij deze post vindt horen.
Het nadeel van sms’en vind ik dat je maar 160 tekens tot je beschikking hebt en daardoor niet echt de mogelijkheid om je vraag of mededeling een beetje in te kleden. ‘Zijn jullie verdronken?’ sms’te ik gisteren bijvoorbeeld naar vriendin V. Dat is toch behoorlijk met de deur in huis vallen. ‘Nee, hoor.’ sms’te V. terug.
Ze zouden zaterdag naar Engeland gaan zeilen. Zaterdag, noodweer en alles, weet u nog? Ik maakte me een beetje zorgen. Maar ze bleken een paar dagen in Oostende te zijn blijven hangen. Mietjes.
Ik sms’te haar ook nog dat het ‘hier beresaai, want iedereen vakantie’ is. (Ik ben de sms-taal niet helemaal machtig, maar ik probeer toch zuinig met tekens om te gaan.) En dat ze niet raar op moest kijken als ik in haar afwezigheid nieuwe vrienden ging maken. Dit moest klinken als een dreigement, maar ik wist niet hoe ik een zekere dreiging in het bericht kon leggen. Dat is ook zo onhandig van dat sms’en. Is er misschien een bepaalde dreigsmiley dat u weet?
Vriendin C. tot en met V. (en dus alles wat daartussen zit) zijn met vakantie en ik verveel me dientengevolge nog steeds te pletter. Weet je wat, ik ga mijn ouders in Frankrijk bellen, dacht ik vanmorgen. Om even te vertellen hoe vervelend het hier eigenlijk is. ‘Hoe is het?’ vroeg mijn vader. ‘Nou, saai h?, zei ik met een bedroefde stem, waarin toch enige dapperheid doorklonk, zo van maar ik sla me er wel doorheen, hoor. Maak je over mij geen zorgen. Eenzaamheid en ellende, ik ben het wel gewend.
‘Iedereen is weg. Het regent hier aan een stuk door pijpenstelen. En ik ben in feite moederziel alleen.’ ‘AHUM!’ hoorde ik vanachter de Mac van kantoorgenoot M. komen. Ik zat namelijk op kantoor toen ik mijn vader belde. ‘Ik hoor daar anders iemand,’ zei mijn vader alsof-ie me ergens op betrapte. ‘Ja, ik zit op kantoor. Er zijn nog wel wat kantoormensen, maar ook maar heel weinig. En die bedoel ik niet. Alle gezellige mensen zijn weg.’
‘AHUHUM!!’ M. weer. ‘Ik bedoel alle mensen waarmee je wel eens naar de kroeg zou gaan of eten ofzo’ probeerde ik nu aan mijn vader en tegelijk aan M. uit te leggen. Ze bracht er geloof ik niet erg veel begrip voor op en mijn vader was ook niet bepaald onder de indruk van mijn bittere eenzaamheid. Nou ja, dat van die regen was dan wel heel rottig.
‘Zo nu ga ik weg’, zei M. toen ik had neergelegd. ‘Ik ga ergens anders werken, maar dat kan jou niet schelen, want je vindt mij toch niet gezellig.’ ‘Wehel,’ zei ik. Onhandig hoor, mensen die om het minste of geringste beledigd zijn. ‘Oh, nou, dat kan dan wel zijn, maar ik ben er vrijdag pas weer.’ Met een zeer demonstratieve armzwaai zette ze haar computer uit. ‘Nou, doei dan maar,’ zei ik.
‘Ging jij eigenlijk nog naar de Parade deze week?’ vroeg M. voor ze deur uitstapte. ‘Ja,’ zei ik. ‘Dat was ik wel van plan.’ Pff. Ze had het me zeker vergeven. Nou, dat was op het nippertje. ‘En jij?’ vroeg ik met een zeer ge?nteresseerde blik. Ik had tenslotte wat goed te maken. ‘Ik ook, maar ik kan vrijdag pas. Verder heb ik alle avonden wat te doen.’ Ja hoor. Wrijf het er nog maar eens lekker in. ‘Oh, vrijdag! Dan ga ik misschien ook wel!’ riep ik enthousiast. ‘Ha!’ antwoordde M. ijskoud. ‘Dan zeg ik je lekker geen gedag als ik je tegenkom.’ En ze vertrok.
Ik wil wel nieuwe vrienden maken, maar ik ben er niet zo goed in, geloof ik.
Net hoorde ik een hele harde knal. Het geluid kwam van de straat of uit een buurhuis. Floris hoorde het ook, ze keek even verschrikt op en ging toen weer verder slapen. Als kat kun je je natuurlijk niet al te veel met de mensenzaken bezighouden. Zeker niet van die lawaaiige.
Normaal denk je als je zo’n knal hoort: vuurwerk. Maar het is juli! Wie steekt er nou midden in juli vuurwerk af behalve als je in Frankrijk woont en het de veertiende is? Niemand! Daarom denk ik dat ik zojuist getuige ben geweest van een moord met een pistool. Oorgetuige. Wat zal ik doen? De straat oprennen om te kijken of ik eerste hulp kan verlenen? De politie bellen?
Ik denk dat ik maar op de bank blijf liggen. Ik heb mijn EHBOiploma niet en bovendien kan ik geen bloed zien. Die twee staan waarschijnlijk in direct verband met elkaar. Ik heb mijn EHBOiploma nooit gehaald omdat ik toch geen bloed kan zien. Stel dat er ooit een ongeluk gebeurt. Nog voor ik ook maar in de buurt van het slachtoffer ben, ga ik al van mijn stokje. Moet iemand anders mij weer bijbrengen. Sta je daar met je EHBOiploma mooi voor joker.
De politie bel ik niet omdat ik een hekel heb aan de politie. Vooral de politie in Utrecht. Ik vind het allemaal domme sukkels. Ze zoeken het maar mooi zelf uit, ik ga ze niet helpen hun werk te doen. Dus.
We horen het wel. Maar even voor het geval dat. Mocht ik binnenkort ondervraagd worden, dan hoorde ik om 23.12 uur een knal. En precies op dit moment (23.23 uur – dat kan geen toeval zijn) loopt er buiten iemand te zingen. Misschien heeft dat er wel iets mee te maken.
Ik vind er niet zoveel aan, dat hele weer thuis zijn. In de eerste plaats is het hier rotweer en in de tweede plaats lijkt het wel alsof ik de enige ben die niet met vakantie is. Ik verveel me dood. Hallo? Bent u daar? H?llo!
Vorige week lag ik nog te drijven op mijn gele luchtbed. Dat was nog eens fijn. Ik heb een geel luchtbed. Speciaal gekocht. Ik dacht ik koop mijn eigen luchtbed en dan zeg ik dat de pestjongens er niet op mogen springen, dan gaat-ie niet lek en kan ik er lekker de hele week op drijven. (Waarom zijn er eigenlijk in ieder zwembad een paar pestjongens? Pestjongen mijn broer (42): ‘Omdat er altijd een paar meisjes zijn die gepest moeten worden.’ Toen draaide hij mijn luchtbed om. Terwijl ik erop lag, natuurlijk.)
Ik kocht mijn gele luchtbed bij de Hema. Luchtbed stond er in grote letters op de verpakking en daaronder stond een plaatje van een luchtbed. Nou, dat kan niet missen, dacht ik. Dat is nou precies wat ik zoek. Maar toen ik het
bleek dat de verpakking toch niet helemaal volledig was geweest. Of ik had niet goed gekeken, dat kan ook. Het luchtbed was maar 150 centimeter lang en daarmee meer een kinderluchtbed. Ik ben niet zo groot, maar ook geen kind. Mijn voeten pasten er niet eens op.
‘Haha,’ zei mijn broer (42) toen hij me zag liggen. ‘Dat ziet er ook niet uit.’ Toen draaide hij mijn luchtbed om. ‘Godver lul,’ zei ik. ‘Hou nou eens op.’ Daarna kwamen mijn nichtje (13) en haar vriendinnetje (13) heel cool aangewandeld. ‘Is dat jouw luchtbed?’ vroeg mijn nichtje. ‘Ja,’ zei ik en ik vond het een beetje genant. ‘Ik heb het gekocht, maar toen wist ik niet dat het eigenlijk voor kinderen was bedoeld. ‘Weet je wel’ vroeg mijn nichtje met een diepe frons, ‘hoe vet jouw luchtbed is?’ ‘Nee!’ riep ik opgelucht. ‘Is mijn luchtbed echt vet? Ik bedoel gaaf vet?’ ‘Ja hoor’ zei mijn nichtje. ‘Het is vet.’ En ze dook in het water.
Mijn nichtje heeft roze met paars haar en een T-shirt van Slipknot. Dus die weet heus wel wat vet is en wat niet.
Toen waren we weer thuis. Hallo.
Floris is boos, al de hele dag. Dat is omdat ze weet dat ik wegga. Hoe ze dat weet, snap ik ook niet. Ik houd alles wat ook maar enigszins aan vakantie doet denken angstvallig voor haar verborgen. Het is erg lastig om onder het bed je koffer in te pakken, maar er zit niks anders op.
Ze is er dus toch achtergekomen en miauwt ze steeds hele onaardige dingen tegen me. Bijvoorbeeld: Mieuw! Maauw! Maauw! En dat dan met een heel boos gezicht. Ze zal het jou ook wel kwalijk nemen dat je mij niet bent en je er misschien van verdenken dat je me hebt weggetoverd, maar als ze heel naar tegen je doet, moet je je daar gewoon maar niks van aantrekken. Zeg maar dat jij er ook niks aan kan doen en dat ze haar kop moet houden en dat jij de enige bent die haar nog zo nu en dan eten gaat geven, dus dat ze zich maar beter een beetje kan gedragen omdat je anders gewoon niet meer komt en dat ze het dan maar uitzoekt.
In de keuken heb ik links en rechts allerlei soorten kattenvoer neergezet. Zo vind je er acht blikken Felix in de smaken kabeljauw met sardine in gelei, eend en gevogelte in gelei en tonijn in tomatengelei. Die gelei, daar zijn ze nogal trots op bij Felix, dat zetten ze er telkens heel groot bij. Die sardientjes doen er niet zoveel toe, maar de gelei! Daar zal uw kat van smullen!
Afijn. Verder staan er twee zakken met brokjes. Ik heb ook al een hele pan vol klaargezet, zoals je ziet. Als je maar zorgt dat er genoeg brokjes zijn, dan overleeft ze het allemaal wel. Af en toe lust ze een flinke hap van dat gelei-spul, ik doe ongeveer drie keer met een blikje. Je kunt controleren of er nog water in haar bakje zit, maar dat zal altijd zo zijn, want ze lust geen water uit haar bakje. Ze drinkt alleen maar regenwater en als het een tijdje droog is, draait ze de kraan van de badkamer open. Misschien wil je de kraan in de badkamer zo nu en dan eens dichtdraaien.
En ze wordt dus regelmatig in elkaar geslagen door de buurkatten. Dat gaat er niet fris aan toe, hoor! Vaak komt ze nogal gehavend uit deze gevechten tevoorschijn, maar ze heeft nog nooit echt verloren. Zou je toch zo nu en dan even willen checken of ze nog in het bezit is van:
- twee oren
- vier poten
- een staart
Mocht er iets ontbreken, laat het me dan even weten. Dan moet ze misschien wel naar de dokter.
Oh ja. De kattenbak. Die staat er min of meer voor de sier. Waar ze haar behoeften doet, weet ik ook niet, maar ik hoop in de tuin van de mensen met die twee gemene Noorse boskaters. Het kan zijn dat ze nu opeens iedere dag vier keer op de kattenbak gaat, dat doet ze weleens als een soort pesterij. Dit ruik je vanzelf. Mocht je plots de neiging krijgen om de kattenbak te verschonen, probeer die dan niet te onderdrukken! Er staat nog spul in de schuur. Voel je echter niet verplicht. Ik heb zojuist nog ongeveer twaalf kilo steentjes ingegooid, dus heel ernstig kan het niet worden.
Ik ga nu verder met m’n koffer inpakken. Morgenochtend om zes uur word ik opgehaald. Dat is heel vroeg.
Kinderen zijn gewoon grote mensen, maar dan in het klein. Mensen die zeggen dat ze van kinderen houden, moet je dan ook wantrouwen. Ze liegen. Het is onmogelijk om van kinderen te houden, dat wil zeggen, van alle kinderen tegelijk. Het kinderaanbod is net zo gevarieerd als het grote-mensenaanbod en voor kinderen geldt precies dezelfde stelregel als voor volwassenen: je hebt er leuke tussenzitten, maar de meesten zijn irritant.
Vandaag werd ik de hele dag omgeven door zowel irritante volwassenen als irritante kinderen. Weet ik veel! (U vroeg hoe dat kwam.) Ze waren er gewoon de hele tijd. Op straat, in de natuurwinkel (daar lopen de irritantste volwassenen en die hebben ook de irritantste kinderen, waarschijnlijk is irritantheid erfelijk), bij de slager en op mijn kantoor. (Oh ja. Ouders die hun kinderen meenemen naar hun werk. Ook al zo irritant.) Nu net stonden er zelfs zo’n irritante volwassene met haar irritante dochter onbeschaamd hier naar binnen te loeren, ze moesten er helemaal voor bukken om het allemaal te kunnen zien. Ik rende naar de voordeur en zwaaide die open om eens even te vragen wat ze daar aan het doen waren en toen zeiden ze dat ze mijn vloer zo mooi vonden en dat ze daarnaar aan het kijken waren. Ja ja. Dat moet ik geloven, zeker. Irritante kutsmoesjes noem ik het.
Met het stoppen met roken gaat het heel goed. Ik heb er nauwelijks last van. Helemaal niet humeurig of opgefokt. Ik ben wel de hele dag aan het eten, in plaats van aan het roken. Maar dat geeft niet. Had ik u al eens verteld dat ik een perfect figuur heb? Ik heb een perfect figuur. Echt waar hoor, vraag maar aan mensen die me weleens hebben gezien. En het handige aan mijn figuur is dat de perfectie een marge heeft van ongeveer vijf kilo. Dus ik kan er nog vijf kilo bijsnoepen en dan ben ik nog steeds perfect! Is dat even goed nieuws voor mij.
Ooit stopte ik met roken. Cold turkey. Geen pleisters, kauwgum, niks. Maar ik had me goed voorbereid. Weken naar die dag toegeleefd. Nou ja. Ik zag er wel tegenop. Maar ik wilde ook wel eens zien wat er zou gebeuren. Ik had speciale stop-sites gelezen. Folders van de apotheek meegenomen. Me geabonneerd op een nieuwsgroep geheel gewijd aan stoppen met roken. Mensen gesproken die met succes waren gestopt. Onderzocht wat ik allemaal kon verwachten aan afkickverschijnselen.
Dat laatste had ik beter niet kunnen doen. Vervolgens dacht ik dat ik van ieder afzonderlijk afkickverschijnsel last had. Was ook zo. Koud zweet, paniekaanvallen, zere darmen, hoofdpijn, slapeloosheid, nachtmerries, you name it. Maar ik hield het vol. Een week, een maand, een jaar en toen telde ik niet meer. Ik was in een keer gestopt en helemaal. Als mensen vroegen of ik rookte, zei ik nee. Want ik rookte niet. Ook niet af en toe een sigaret. Niet eens zo nu en dan een trekje.
Ik was zo gestopt met roken, dat ik mijn huis vond stinken als iemand er ??n sigaret opstak. Dan zette ik de tuindeuren open, al was het midden in de winter. Niet om te zeuren, er mocht best gerookt worden in mijn huis. Ik vond het gewoon stinken. Net als mijn kleren. Ik was zo gestopt met roken dat ik mijn kleren in de was gooide als ik een avond bij een vriendin was geweest die rookte. Ik was geheel en al gestopt. Ik was een niet-roker geworden.
En toen begon ik weer. Ja, ik weet ook niet waarom. Op een zeker moment dacht ik gewoon: weet je wat? Ik steek een sigaret op. Dat had ik wel vaker gedacht, maar dan deed ik het nooit. Maar toen wel. Het was lekker! Zo! Ik wilde er meteen nog een. Ik rookte een half pakje leeg. Maar de volgende dag vond ik het toch wel heel zonde van al die tijd en moeite die het me had gekost om niet meer te roken. Dus stopte ik weer. Ging hartstikke makkelijk. Ik was het roken al helemaal ontwend. Na een paar weken probeerde ik weer ‘ns een sigaretje. Als ik er toch zo gemakkelijk weer mee kon stoppen, waarom niet?
Afijn, u voelt de bui al hangen, dit werd een soort refrein in mijn leven. Ik rookte een tijdje niet en een tijdje wel. Dan weer twee maanden niet en dan weer twee weken wel. Als ik wel rookte, rookte ik veel. Want ik ben heel goed in dingen veel en goed doen. Als ik stopte, stopte ik omdat ik wist dat ik toch wel weer een keer zou beginnen. Dat maakte het een stuk makkelijker.
Maar nu is het anders. Vandaag (1 juli 2004) ga ik voorgoed, voor altijd en eeuwig en de rest van mijn leven stoppen met roken. Samen met vriendin C. Roken is namelijk vies, bah. Je gaat ervan stinken, je tanden worden er zwart van, je eetlust verdwijnt, je krijgt er rimpels van, enzovoort. Het is een ranzige gewoonte. Slecht voor je ook. Maar zo lekker.
Welbeschouwd is roken natuurlijk helemaal niet lekker. Dat vond ik gisterenavond tenminste niet. Toen ik tegen heug en meug een pakje zat leeg te paffen, vond ik het met iedere hijs smeriger worden. Op het laatst kon ik echt geen sigaret meer zien, maar ik had er nog twee. Die heb ik toen maar onder de kraan gehouden. Om er zeker van te zijn dat er vandaag niks rookbaars binnen handbereik zou zijn. Dat was een slimme zet. Want nu ik dit allemaal zit te tiepen, krijg ik natuurlijk trek in een sigaret. Zo gaat dat als je stopt. Eigenlijk zit ik enorm te balen. Dat zal nog wel even duren. Waarschijnlijk ben ik wat prikkelbaar de komende tijd. Misschien zijn de stukjes hier wat agressiever van toon. Dat spijt me dan. Het komt van dat definitieve stoppen.
Of nee, dat spijt me helemaal niet. U moet er maar begrip voor opbrengen. En anders sla ik u op uw bek.
|
|
