Charlottes web, nu ook voor blinden en slechtzienden!

De voorleesmachine schijnt te werken met deze nieuwe vormgeving.

Ik wil ook een over mij

Sommige loggers hebben een hoofdstukje ‘about’ of ‘info’ of ‘over mij’. Daar staat dan bijvoorbeeld in wie ze zijn, wat ze doen, wat hun lievelingsfilm is, of ze van paardrijden houden, of ze he, ho of bi zijn, welke opvallende karaktereigenschappen ze bezitten en waarom ze een weblog hebben. Dat is handig, want als je dan voor het eerst op een log komt, kun je even snel kijken met wie je te maken hebt, zonder dat je daarvoor alle voorgaande stukjes hoeft te lezen. Dat kan dan altijd nog, als het je bevalt op dat log. Ik heb niet zo’n hoofdstukje. Ik wil wel zo’n hoofdstukje. Maar wat zet ik erin? Wat zet ik erin? Wat zet ik erin? Ik weet het niet. Kunt u voor mij even een lijstje met interessante vragen opstellen, die ik dan beantwoord en vervolgens tot een over mij-hoofdstukje verwerk? U mag alles vragen. Ik weet dat het nogal lui klinkt, maar kom op. Ik heb griep. Dat is al zielig genoeg.

En waarom zou ik verhuizen?

Meer Ruby Gloom..

Ik zal het maar niet meer over spoken hebben

Ik woon in een geheimzinnig huis. Iedere dag, om kwart voor vier, springt de radio aan. Vanzelf. Zonder dat ik op een knopje druk. Nu zegt u natuurlijk – stelletje rationaliseerders dat u bent – dat ik al eerder op een knopje heb gedrukt waardoor ik een soort wekker heb gezet waardoor de radio iedere dag om kwart voor vier aanspringt. (Soms ook op een willekeurig ander moment, trouwens.) Maar dan zeg ik: nietes! Nietes nietes nietes! Ik heb helemaal op geen enkel knopje gedrukt ever om mijn radio zoiets te laten doen! Hij heeft het gewoon spontaan besloten!

In mijn keuken is ook het een en ander aan de hand. De afzuigkap werkt bijvoorbeeld omgekeerd. Als-ie op drie staat, staat-ie uit, maar op nul gaat-ie keihard blazen. (En op twee en ??n blaast hij respectievelijk zacht en gemiddeld hard, maar dat had u zeker al begrepen.) En het lampje in de afzuigkap kan niet uit. Dat moet altijd en eeuwig aan blijven staan, net zo lang tot het stuk is, maar dan doe ik er gauw een nieuwe in, anders zie ik niks tijdens het koken. Verder heb ik nog halogeen-lampjes in de keuken en die doen helemaal maar wat! Die gaan naar eigen believen aan en uit, ik heb daar niets over te zeggen!

On top of all that: de zoem is terug van weggeweest. En hoe. Er is geen houden meer aan, een normale conversatie is niet meer mogelijk hier, alles wordt overstemd door het gezoem.

Ik ben ook nog snipverkouden, maar dat is verder niet geheimzinnig, dat komt gewoon door die fokking herfst.

Serious business

Met de hele familie gingen we naar de Japanner. Dat vond ik een goed idee. Ik hou van vis en ik hou van knoflook en ik hou van miso-soep. Dus als mijn familie zegt Japanner, zeg ik: goed idee! Maar het leukste van de Japanner is natuurlijk: de Japanner! Die Japanner die aan de braadplaat staat bedoel ik dan, de hak- en snij-Japanner, zogezegd.

Dat geeft nog eens een extra dimensie aan uit eten. Ik bedoel, het is natuurlijk ook wel leuk dat iedereen een ochtendjas moet aantrekken en dat je dan je vader tegenover je ziet zitten in een roze kimono met lichtblauwe bloemetjes, maar die norse man die aan de braadplaat staat te goochelen met vlijmscherpe messen en stukjes kip en prei, dat is pas echt gaaf. Als je een goeie hebt. Ik heb ook wel eens aan een braadplaat gezeten bij een leerling-hak- en snij-Japanner en dat was toch een beetje een teleurstelling.

Maar dit keer hadden we een goeie. Die kon het. Een soort Tom Cruise in Cocktail, maar dan met messen en stukjes vis en vlees. Hij ging als een razende tekeer. Tjak tjak tjak, de stukjes kipfilet vlogen in het rond en landden heel keurig op een stapeltje. Zoef zoef en hup een teen knoflook in minuscule schijfjes. Floek floek, een hele biefstuk geduizenddeeld. Mooi man.

Onze hak- en snij- Japanner zei niks. Hij keek boos. Hij lette niet op ons, hij concentreerde zich op wat er op de plaat lag. Wij hoefden niet te denken dat we hem konden afleiden. Hij was aan het hakken en het snijden en steeds als er iets klaar was, rangschikte hij de stukjes netjes in onze bakjes. En terwijl wij in conclave waren met de stokjes, was hij alweer met vonkende ogen en vonkende messen het volgende gerecht aan het hakken en snijden. Dat Japans hakken en snijden is serious business.

De hak- en snij-Japanner pakte een paar eieren en brak ze op de plaat. Dit alles met een woeste frons die sterk neigde naar het fanatieke. Hij deed floep floep met twee messen en toen lag er een heel dun laagje lichtgeel ei op de plaat. Hij deed tik tik tik en toen lag er een tiental smalle reepjes lichtgeel ei. Hij liet beide messen hoog in de lucht klik klak doen. En toen riep hij, plots, vanuit het niets: ‘Jai! Mond open!’ De hele familie schrok een beetje. Woeps! Hij zegt wat! De punt van een van de vlijmscherpe messen priemde in mijn richting. Met zijn vonkende ogen keek hij me strak aan.

Ik keek terug. Ik keek om me heen. Ik keek achter me. Ik zei niks. Ik hield mijn mond stijf gesloten. Ik besloot dat negeren hier de beste reactie was. Ik richtte me tot mijn bakje kip en rijst. Met mijn stokjes probeerde ik voorzichtig een rijstkorrel naar mijn mond te brengen. ‘Jai!’ klonk het nu ijzig. En nog eens, harder: ‘Jai! Mond open!’ Ik hief mijn hoofd op. De rijstkorrel viel. Het vlijmscherpe mes was nog steeds op mij gericht, maar leek nu decimeters dichterbij. De blik van de hak- en snij-Japanner was inmiddels ook vlijmscherp. Er was geen ontsnappen mogelijk.

‘Ehm, wat?’ zei ik. ‘Mond open!’ klonk het weer. ‘Ehm, waarom?’ zei ik. De hak- en snij-Japanner zweeg. Maar zijn messen spraken boekdelen. Die gingen van tsssjk tsssjk over elkaar en vlogen naar het ei en daarna naar mij. En toen begreep ik het. Hij wilde met zijn messen een truuk doen en zo een reepje ei in mijn mond werpen! ‘Nee!’ riep ik. ‘Ja…’ fluisterde de hak- en snij-Japanner. ‘Nee!’ riep ik. ‘Ja!’ riep mijn familie. ‘Gek!’ riep ik. ‘Mond open! Mond open!’ riep mijn familie. Ik zuchtte. Ik zweeg. Er leek niets anders op te zitten. De hak- en snij-Japanner keek me nu schuin aan. Ik meende zijn mondhoeken licht te zien krullen in een vals lachje.

Ik sloot mijn ogen. Mijn familie verstomde. Ik sperde mijn mond open. Het enige geluid kwam nog van de over elkaar schuivende messen, maar dat bereikte mijn oren in een soort vertraging. Tsjof… Tsjof… En toen: tsjoef tjsak! Ik hoorde iets vliegen. Ik hoorde iets vallen. Ik voelde spetters in mijn gezicht. Mijn familie juichte. Ik sloot mijn mond. Mijn familie klapte. Mijn familie lachte. Proefde ik ei? Nee. Proefde ik ?berhaubt iets? Nee. Leefde ik nog? Ja. Ik opende mijn ogen. Ik keek opzij. Op mijn schouder lag en smal reepje lichtgeel ei. ‘Haha,’ riep mijn familie. Ik keek naar de hak- en snij-Japanner en probeerde een grote dosis teleurstelling in mijn blik te leggen. Hij haalde zijn schouders op en hakte een ui aan gort.

N.B. Dit stukje is een verzoeknummer van mijn tante, die erbij was. Hebt u nog verzoeknummers, dan kunt u ze hieronder spammen.

Get over it

U wilt over Sex and the City discuzi?ren, begrijp ik. Dat kan natuurlijk. Nu wil het geval dat ik aanstaande dinsdag naar een theatervoorstelling ga (ja, ik doe ook nog wel eens iets cultureels) met de toepasselijke naam Shakespeare is dead – get over it. Dus ik kan de op een na laatste aflevering niet eens zien! Maar niet getreurd, ik ga het opnemen. Ik heb nu nog een paar dagen om nader tot mijn video te komen, want ik moet heel eerlijk bekennen dat m’n video en ik ietwat uit elkaar zijn gegroeid, de laatste paar maanden. We begrijpen elkaar niet meer. Nou ja, ik begrijp hem niet meer. Ik geloof niet dat hij mij ooit heeft begrepen en ik daar moet ik bij zeggen: hij heeft er ook niet erg zijn best voor gedaan.

Ik heb die Carrie Bradshaw nooit gemogen. Miranda wel, die is de coolste. Maar Carrie, ik weet het niet. Ze zeurt altijd zo, vind ik. Zodra ze haar mond opendoet, denk ik: Get over it! En nu dus weer, h?. Heeft ze eindelijk een vent getroffen waar de bindingsangst niet van afdruipt, gaat ze lopen mokken over dat hij haar graag op zijn kosten mee naar Parijs wil nemen, waar ze mag wonen in een schitterend penthouse met alles erop en eraan en ook nog in Parijs, hallo, als je moet kiezen tussen New York en Parijs, wat kies je dan? Precies. Parijs.

Maar Carrie niet, oh nee, Carrie niet. Die woont al honderd jaar in New York en daar heeft ze haar hele leven en haar vriendinnen en haar ranzige appartement en in Parijs, huuh, daar wonen allemaal Euro-intellectuals en die zijn heel eng! Get over it! Zeg ik dan. En Petrosky is trouwens helemaal geen griezel. Petrovsky is leuk en grappig en lief. Petrovsky is de bom, zeg maar. Mr. Big, die is pas eng. Eng en lelijk.

En dat is wat ik erover te zeggen heb.

De waarheid over het snelplassende meisje

Een paar feiten over Astrid van assiewam. Ze houdt van fluiten in het openbaar, dat is waar. Ik heb haar nog nooit echt vieze geluiden horen maken, maar dat doet ze vast wel eens. Zingen op de wc doet ze ook, maar ze bekende me afgelopen dinsdag dat ze er niet aan moet denken om op iemands tenen te sabbelen, zelfs niet haar eigen, als ze daar bij zou kunnen. Ze is niet dol op dieren en beperkt de conversatie tot het uitwisselen van beleefdheden. Zo zei ze dinsdag heel vriendelijk goedenavond tegen Floris, maar daarna draaide ze zich snel om. Wat ze bedoelt met frikadel-verstoppertje weet ik niet en dat wil ik geloof ik ook niet weten.

We zien elkaar iedere dinsdag, de ene week bij mij en de andere bij haar. Dan eten wij bijvoorbeeld andijviestamppot of rijst met gehakt en groenten. En dan begint het roepen.

‘Rory! Doe niet zo belachelijk!’
‘Tuttebel! Moederskindje! Aanstelster!’
‘Jezus, wat zit haar haar stom vandaag.’
‘Wie is er nou eigenlijk dood?’
‘Die Luke moet ook eens oprotten met zijn gechagrijn!’
‘Nu gaan ze zoenen, volgens mij!’
‘Huh? Lorelai en Luke?!’
‘Oh nee, toch niet.’
‘Zeg ja! Zeg ja! Carrie, stomme trut!’
‘Wat?! Is ze dood?’
‘Man! Ze is gewoon dood!’
‘Zeg ja! Zeg ja! Carrie, stomme trut!’
‘Wat een zeikwijf is het toch.’
‘Echt niet te geloven, ik zet de tv uit, hoor.’
‘Nee! Niet doen!’
‘Tuurlijk niet, gek.’
‘Zeg ja! Zeg ja! Carrie, stomme trut!’
‘Volgens mij gaat ze ja zeggen.’
‘Ja. Ook zielig voor Miranda.’
‘Is het nou al afgelopen?’
‘Nee! Ik zit er net helemaal in!’

Soms gooien wij dingen naar de tv. Zoals: magnetronpopcorn, biscuitjes, badeendjes, afstandbedieningen en kandelaars. Wij hebben, kortom, iedere dinsdag een doorsnee ladiesnight met z’n twee?n.

Oh ja. Astrid is dus geen veertien. Vandaag wordt ze twintig.

Hoera!

Hoor wie klopt daar kind'ren

U denkt natuurlijk dat ik niet veel beters te doen heb dan een beetje werken, winkelen, films kijken, in de sauna hangen en sushi rollen met vriendinnen. Voor een deel hebt u daarin gelijk. Maar! Hiernaast heb ik een heel spannend geheim leven waarvan u niets weet! Ik los dus moorden op. En ik kan wel zeggen dat ik daar verdomd goed in ben! De afgelopen week was de score bijvoorbeeld vier. Vier moorden gesolved door inspecteur Charlotte! Dat is niet niks, mensen.

Dat komt: ik ben een puzzelaar. Ik zie verbanden die anderen volkomen ontgaan. Ik doorzie leugens en lulverhalen onmiddellijk. Scherpe blik, h?. Ervaring. En lef natuurlijk. Ik durf de paden te bewandelen waarvan anderen denken: nou eh, laat maar even. Zo ontwar ik moeiteloos het ene motief na het andere. Ik ontmasker hupsakee, elke moordenaar of gemenerik, zonder enig mededogen. Nee, voor mededogen moet je niet bij mij zijn, ha!

Ok? dan, als ik niet aan het werk ben, in de bioscoop zit, in de sauna hang, of sushi rol, lig ik op de bank thrillers te lezen. Dat betekent heus niet dat ik geen leven heb. Ik hou gewoon niet zo van de herfst. Bah, koud, guur, nat. Dan zit ik liever binnen, met een boek op de bank. So what! En het is trouwens spannender dan het lijkt, ook los van de inhoud van die boeken.

Wat ik u nog niet heb verteld is namelijk dat er een klopgeest is gevestigd in mijn huis. Klop, klop, klop hoor ik telkens als ik mijn boeken lees. Ik weet niet waar het vandaan komt. De ene keer van links, de andere keer van rechts en soms lijkt het geklop van onder de vloer te komen. Eerst wilde ik de baby van de buren als dader aanwijzen, maar sinds ik laatst zag dat dat kind nog niet eens bijtring kan vasthouden, heb ik haar van de verdachtenlijst gehaald, waarop overigens alleen nog maar stond: baby van de buren. En wat zou die baby ook bij mij onder de vloer te zoeken hebben.

Het klinkt trouwens niet boos ofzo, dat geklop. Gewoon alsof er een beleefd iemand graag wil laten weten dat-ie er is. Ik heb ook nog een keer geroepen: binnen! Maar toen bleef het meteen oorverdovend stil. Geen geklop meer, geen deur die open ging, niemand die me goeiedag wenste en zei: ‘Jemig hee, ik ben nu al dagen aan het kloppen, jij hebt zeker wel een heel spannend boek!’ Niets van dat al.

Het is in feite een groot raadsel.

Update. Dit is niet zomaar een klopgeest. Dit is een klopgeest die, als-ie even niet genoeg aandacht krijgt, vanalles bedenkt om me af te leiden. Het is een klopgeest die zich weet te gedragen als een klein kind dat zijn zin niet krijgt. Zo zit ik net oppergeconcentreerd een telefonisch dubbelinterview te doen, er moet ook brood op de plank tenslotte, van moorden oplossen alleen kan ik niet eten, dus ik zat heel belangrijk te klessebessen met twee hoge wetenschappers die alles weten van multidimensional databases, springt opeens de radio aan! Keihard! Dit kan zo niet langer. Ik ga op klopgeestenjacht.

De deelvriendin van de zusjes P.

Er waren eens drie zusjes, de zusjes P. Op een goede dag bleken ze allemaal tegelijkertijd in Utrecht te wonen.

‘Weet je wat wij nodig hebben?’ zei het oudste zusje P., die nogal is gesteld op efficiency.
‘Nou nou nou?’ vroegen de andere twee zusjes P.
‘Een deelvriendin!’ riep het oudste zusje P.
‘Een deelvriendin!’ riepen de andere twee zusjes P. haar na.
‘Dat is een goed idee! Dan is er altijd iemand in de buurt met wie we leuke deelvriendindingen kunnen doen! Zoals naar de sauna of naar de film of haren verven met high lights of moordlustige vrouwen-dvd’s kijken of sushi rollen of naar de stad als het koopzondag is of naar de kroeg als het vrijmibo is.’

De zusjes P. keken elkaar tevreden aan. Dit was de perfecte oplossing. Ze verbaasden zich over dat ze hier nooit eerder aan hadden gedacht. Nu waren ze nooit meer alleen op elkaar aangewezen. Als een van de zusjes ziek zou zijn, of druk, dan belden ze gewoon de deelvriendin.

Opeens trok het jongste zusje P. een moeilijk gezicht. Er verscheen een diepe rimpel boven haar neus. Haar ogen vernauwden zich tot kleine spleetjes. Ze liet haar stem dalen en ze zei zachtjes tegen de andere zusjes P:

‘Maar waar halen we haar vandaan?’

Het werd een lange nacht. Uren debatteerden de zusjes P. over het hebben van een deelvriendin, aan welke eisen ze moest voldoen, of ze mooi moest zijn of juist niet, of ze humor moest hebben en een grote mond, of ze depri moest zijn of juist niet en uit welke gelederen ze gerecruteerd moest worden. Ze maakten een lang document met tientallen namen en honderden verschillende eigenschappen en een nauwkeurige taakomschrijving voor de deelvriendin.

En toen, nadat ze iedereen die ze kenden de revue hadden laten passeren, viel de beslissing. De deelvriendin was aangewezen. Moe maar voldaan gingen de zusjes P. slapen. De deelvriendin wist nog van niks. Maar voor haar was er geen weg meer terug. Want als de zusjes P. iets in hun hoofd hebben, dan gaat het er nooit meer uit.

Best wel eng, eigenlijk.

Hiep hiep hiep

Charlottes tante is jarig! Gefeliciteerd!

Oh ja. Wie is Charlottes tante ook alweer? Klik.