Hoi daar ben ik weer

Charlotte in het snoerenwoud

Ik weet niet hoe bij u thuis het internet werkt, maar bij mij hing er tot voor kort een groot oerwoud van snoeren aan het plafond van de gang op de bovenverdieping waardoor ik beneden draadloos kon internetten. Waar die snoeren precies vandaan kwamen weet ik niet, maar de meeste verdwenen via het plafond in de ingebouwde klerenkast. Sommige hingen met hun uiteinde gewoon los in de gang en dat liet ik maar zo, want ik wist niet wat er zou gebeuren als ik er zou aankomen.

In de klerenkast stond allerlei apparatuur te ronken, waaronder een computer die zich op de een of andere manier vermomd had als modem of als router of als nog iets anders. Maar ook nog een klein zilveren dingetje met groene lampjes, een zwart ding met groene lampjes die soms rood of oranje waren en een witte Apple-paddestoel met witte lampjes. Dit alles min of meer verscholen achter een dicht web van snoeren die behalve uit de gang uit alle hoeken van de klerenkast kwamen.

Als het internet uitviel ging ik naar boven en bestudeerde ik ??n minuut met een diepe frons en de armen over elkaar alle lampjes. Omdat ik toch nooit snapte wat ze naar me seinden, deed ik dan alle apparaten behalve de computer een voor een uit en weer aan. Als ik dan nog steeds niet kon internetten, deed ik control alt delete op het toetsenbord dat op de grond in de klerenkast lag. En dan kon ik weer op internet. Het ging jaren goed. Misschien vindt u dit een gekke methode, maar ik was dat zo gewend.

Wat mij enigszins verontrustte was dat het snoerenwoud aan het plafond langzaam begon te zakken. Heel voorzichtig moest ik ‘s morgens mijn slaapkamer uitglippen, zodat de deur niet de hard tegen de snoeren aanstootte waardoor de bos zou gaan zwaaien en wie weet uit balans raken, zodat ik verstoken zou raken van het world wide web. Toen op een zonnige dag in september mijn broertje op visite was, vroeg ik of al die snoeren eigenlijk noodzakelijk waren voor het functioneren van het internet in mijn huis. Hij liep naar boven en barstte in lachen uit.

‘Mijn hele netwerkgeschiedenis hangt hier aan het plafond!’ riep hij. Toen pakte hij een groot kapmes. Ik vluchtte naar beneden en luisterde benauwd naar het gestommel en de woeste kreten van de bovenverdieping. Na ongeveer een kwartier kwam mijn broertje de trap af. In zijn armen droeg hij 400 meter dode snoeren. Hij had gewonnen. Boven lag nog een enkel grijs draadje op de grond dat stiekem in de klerenkast verdween. Ik surfte naar Charlottes web en constateerde dat het internet het nog steeds deed.

Maar dat was volgens mijn broertje een soort wonder. “Die Linuxbak die daar staat, h?,” zei hij. (Hij bedoelde de als modem vermomde computer.) “Die is tien jaar oud! Daar draait nog steeds je netwerk op! Dat ding moet vandaag of morgen ineenzijgen.” “Niet zeggen, niet zeggen,” riep ik, en ik stopte mijn vingers in mijn oren en kroop onder de tafel. Als die Linuxbak zou stoppen, zou ik nooit meer kunnen internetten en dat vond ik een afschuwelijk idee.

Vanaf dat moment behandelde ik de Linuxbak met groot respect. Ik sloop de trap op om hem niet uit z’n concentratie te halen. Ik fluisterde lieve woordjes als ik genoodzaakt was hem te control alt deleten. ‘s Morgens aan het ontbijt dankte ik God, de Heere Jezus en de Linuxbak voor deze nieuwe dag. Zo verstreken de afgelopen maanden. Ik mailde en ik surfte en ik logde. De bejaarde Linuxbak deed rochelend zijn werk.

En toen klonk er opeens gisteren vanuit de klerenkast een diepe zucht die beneden helemaal te horen was. Het internet stokte onder mijn handen. Ik verstijfde. De tranen sprongen in mijn ogen. Zoiets komt dan toch altijd onverwacht. Ik sloop naar boven en deed zachtjes de deur van de klerenkast open. Op een eenzaam knipperend wit lampje na was het daarbinnen volkomen donker. De anders zo geruststellend kuchende Linuxbak maakte geen enkel geluid. Voor de laatste keer drukte ik op control alt delete. Er gebeurde niets. Met trillende handen verschoof ik de Linuxbak iets en voelde voorzichtig aan zijn snoeren. Niets. Ik stelde het tijdstip van overlijden vast en sloot behoedzaam de deur van de klerenkast.

Beneden draaide ik het nummer van mijn broertje. ‘Niet schrikken,’ fluisterde ik toen hij de telefoon opnam.

Ik zou u graag vertellen hoe dit allemaal verderging, maar eerst ga ik blufpokeren in Belgi?!

Spammers zijn irritant

Om de een of andere vage reden hebben de spammers mijn log weer overgenomen ondanks de b0rk question. Dit is heel irritant! Het meest irritante is nog wel dat ze mijn log steeds stukmaken als ze reageren. En ik kan het zelf wel weer repareren, maar ik ben niet thuis! Als u dit leest, dan betekent het dus dat er een stomme spammer in mijn reacties zit te klooien en het spijt me dat er niet een nieuw stukje staat, maar juist een heel oud stukje van wel meer dan een jaar oud. En het is niet eens een echt stukje, maar gewoon ??n zin. Onze excuses voor dit ongemak! Nu ga ik lekker weg doei!

En voor ik het vergeet: Charlottes web bestaat drie jaar.

Wat er drie dagen geleden in een smaakvolle souterrainwoning in Brighton gezegd werd terwijl ik me gek zocht naar mijn lenzen

C: Straks zie ik drie dagen niks.
S: You’ll find them.
C: Wat ben ik toch een suffe doos.
S: What?!
P: She’s a stupid box.

Hoi daar ben ik weer

Daar is het nu ook wel eens tijd voor

Echt wat voor mij dus

‘Koehandel, dat is nou echt een spel voor jou,’ zo sprak mijn ex V. vanmorgen aan het ontbijt.
‘Lijkt het op blufpoker,’ vroeg ik, want blufpoker is mijn lievelingsspel.
‘Nou, zei V, ‘het is wel belangrijk dat je kunt bluffen.’
‘Oh, dat kan ik!’ zei ik.
‘Je moet je tegenstanders om de tuin leiden,’ zei V.
‘Leuk!’ zei ik.
‘Soms moet je best gemeen zijn,’ zei V. weer.
‘Goed,’ zei ik.
‘Manipuleren,’ legde hij uit.
‘Ok?,’ zei ik.
‘Het is een spel voor..’, zei V.
‘Voor?’ vroeg ik.
‘Ja, voor hele nare mensen eigenlijk.’

Charlotte bouwde een bed

Ik bouwde laatst een bed. Ik had de volgende onderdelen tot mijn beschikking:

- een voorkant
– een achterkant
– twee zijkanten
– een soort ijzeren kruis
– een lattenbodem
– drie dingetjes met een gat
– vier lange schroeven
– een inbussleutel
– vier korte (kruiskop)schroeven

Nu ben ik tot de conclusie gekomen dat je voor het bouwen van een bed helemaal niet zoveel onderdelen nodig hebt. Dat ijzeren kruis bijvoorbeeld. Nergens voor nodig. Ja, versteviging zou je denken. Maar dat kruis is zelf zo slap als wat. Het kan nooit dat dat kruis iets bijdraagt aan de stevigheid van het bed. Dus ik heb het achterwege gelaten. Bleek meteen dat ik die vier korte schroeven ook niet nodig had.

Wel belangrijk waren die drie dingetjes met een gat. Maar daar had ik er dus eigenlijk vier van moeten hebben. Die dingetjes zorgden er namelijk voor dat de vier lange schroeven de zijkanten aan de voor- en de achterkant verbonden. Nu is er een halve voor- of achterkant die min of meer los tegen de zijkant van het bed geduwd staat. Ik vind dat dat niks geeft. Al me al was het een heel gedoe om dat bed in elkaar te zetten en ik was zeer tevreden met het resultaat. En van een afstandje zie je helemaal niet dat het wat wankel op z’n poten staat.

‘Maar jij hoeft er ook niet in te slapen!’ riep vriendin C.

Zij vond dat het wel wat geeft. Ze was onthutst, ik hoorde het aan haar stem. Oh ja, relevante informatie voor dit stukje is misschien dat vriendin C. mij het bed heeft geschonken, twee dagen eerder. En nu bleek het een verkeerd bed. Een gevaarlijk bed. Nou ja, ik vond het een prima bed, een heel mooi bed ook, en zonder een beetje gevaar zou het leven toch zeker maar saai zijn. Ik vond ook dat ik beslist meer bewondering verdiende voor het in m’n eentje bouwen van dit schitterende bed.

‘Dat kruis hoorde er niet eens bij, volgens mij,’ zei ik.
‘Echt wel!’ zei C.
‘Nou, het leek anders totaal niet op de rest van de onderdelen.’ zei ik.
‘Het is voor de stevigheid!’ riep C.
‘Het was helemaal geen stevig kruis!’ riep ik.
‘Heb je wel even op het bed gelegen, nadat je het had gebouwd?’ riep C.
‘Haha, ik kijk wel uit,’ riep ik.

Dat vond ik zelf een goeie. Maar C. raakte er alleen maar onthutster van.

‘En wat nou als…’ fluisterde C.
‘…ze erdoorheen zakt?’

Er breken spannende tijden aan.