Het is vandaag de eerste lentedag (dat weet ik omdat mijn broertje jarig is), maar zoals u vast wel hebt gemerkt, heb ik de lente al iets eerder aangezet. Ik vond: het heeft nu wel lang genoeg geduurd met die winter en die kou en die sombere vieze nattigheid. Ik ben er helemaal klaar mee! Ik wil zon en voorjaar en groen is gras en doe je dak maar open! Dus ik geef de lente gewoon een zetje. Nou, dat lukte, maar dat het toch best gevaarlijk is om te klooien met de elementen, merkte ik later toen ik een feestelijk lenteontbijtje in elkaar wilde zetten. Eerst ontploften de eieren en daarna werd ik aangevallen door kokend hete melk. Je moet er wel wat voor over hebben dus. Ik had de lente dan wel geforceerd – echt hoor, met toverspreuken en alles – maar mijn hele keuken was een ravage en ik heb nog steeds een grote rode brandplek op mijn arm.
Kortom. Iets heel anders. Vanavond om 23.00 uur kunt u mij beluisteren op Radio 4 in het programma Muzikale Delicatessen. Een hele uitzending over het belangrijke thema op Charlottes web:
THE HUM IN THE ROOM
Streamdinges.
En nu naar buiten! Hup!
Sinds gisteren ben ik in het bezit van echte Zeekomkommer. Ik zou u hem (haar?) graag willen laten zien, maar de batterijen van camera zijn op en ik kan de batterijoplader nergens vinden. Ik heb echt overal gezocht, ook op plekken waar een normaal mens nooit een batterijoplader zou opbergen, zoals achter de video en in het handdoekenkastje. Maar er lag geen batterijoplader. (Ik ben dus een normaal mens.)
Mijn aanwinst is een lief zacht zwart klein dingetje (of een object van zwart fluweel, zoals Zeekomkommer zelf waarschijnlijk zou zeggen) en het heeft twee voelsprieten met rode bolletjes bovenop. Hij (of zij) lijkt een beetje op een wubbie. Vroeger had je wubbies, die kleine pluizige bolletjes op plakvoetjes met voelsprieten. Dus ik ging op zoek naar een plaatje van een wubbie, zodat u toch een beetje een idee zou krijgen van mijn Zeekomkommer, maar dat kon ik op het hele internet niet vinden. Heb ik de wubbies verzonnen, heetten ze helemaal geen wubbies of zijn de wubbies vergeten?
Hoe dan ook, de dingetjes van Dutch Bloggie-winnaar Zeekomkommer zijn in het echt ook heel leuk en nu te koop in een winkeltje in Haarlem.
Update: Wuppies, natuurlijk. En Wuppie blijkt nog jarig ook!
Ik ging winkelen met het jongste zusje P. Vorige week al, maar zoals u misschien al had gemerkt, heb ik heel weinig tijd om stukjes te schrijven. Ik heb allerlei andere dingen te doen, zoals naar lange feesten met drank en intriges, waarvoor ik dan eerst weer een outfit moet aanschaffen en en passant ben ik zelfs nog naar de uitreiking van de Dutch Bloggies geweest. Ik was er namelijk ingeluisd door Merel. Kom ook, kom ook! riep ze de hele tijd. Dus ik ook komen, terwijl ik in mijn hele leven nog nooit naar een bijeenkomst van webloggers ben geweest. Wie schittert daar door afwezigheid? Merel! Nou vraag ik je!
Afijn. We winkelden dat het een lieve lust was, het jongste zusje P. en ik. Winkel in, winkel uit. Shopperdeshop. Wij kochten dingen die ons mooier maakten. Logisch, dat is het hele concept van winkelen. Na plus minus drie kwartier delibereren gingen wij beiden bijvoorbeeld over tot de aanschaf van het Skin Focus peel mask van de Bodyshop. Dit is een heel duur masker van wel twintig euro. Maar het werkt heel goed. Echt! Als een prachtige jonge blom was ik de volgende dagen het stralende middelpunt in ieder gezelschap. Mensen dachten dat ik 28 was. Dus. Voor twintig eurootjes toch drie jaar eraf gepeeld.
Ik liep de Esprit in.
‘Wat doe je nu?’ riep het jongste zusje P.
‘Een minuutje maar, zei ik.
Daarbij trok ik een smekend gezicht. Het is niet dat ik zo graag de Esprit in wilde. De Esprit is namelijk voor extreem tuttige mensen met extreem tuttige kleren. Maar we waren nu al zeker drie uur op zoek geweest naar de ideale riem en als je dan een winkel overslaat, blijf je toch met zo’n ongemakkelijk gevoel zitten. Zo van misschien hadden ze juist daar wel de ideale riem gehad, maar ja, ik mocht niet naar binnen.
‘Ok?,’ zei het jongste zusje P.
‘E?n minuutje dan.’
Volleerd winkelaars als wij zijn, scanden wij in luttele seconden de gehele winkel. We hadden niet eens een minuut nodig.
‘Ze hebben hier helemaal geen riemen!’ riep het jongste zusje P.
‘Niet eens tuttige!’ riep ik.
Bruusk draaide het jongste zusje P. zich om. (Ja mensen, het was bruusk en niets anders, zoals ze zich omdraaide.) Wij wilden de winkel alweer snel uitlopen, voor iemand ons zou zien, maar de weg werd versperd door een enthousiaste verkoopster.
‘We hebben ook schoenen, hoor!’ zei ze.
‘Ja, fletjes zeker,’ zei ik.
‘We zijn anders op zoek naar een riem‘, zei het jongste zusje P.
‘Hebben we ook!’ zei de enthousiaste verkoopster.
Parmantig ging ze ons voor in haar zalmroze Esprit-kleertjes. Wij sloften braaf achter haar aan. En ja hoor. Een heel rek vol met riemen. Nu moesten we wel even kijken, anders zouden we onszelf nooit meer serieus kunnen nemen als winkelaars. Tot ons beider stomme verbazing vond het jongste zusje P. precies de riem die ze in haar hoofd had. Ik niet. Maar ik vond een tas. Een groene tas, met een plaatje van een engel erop. Die ik moest hebben dus. Die tas deed een meneer trouwens een dag later tegen mij zeggen:
‘Wat heb jij een mooie pukkel!’
Dat vond ik in eerste instantie een heel raar compliment en bovendien gelogen, ik had immers zojuist een heel duur masker eraf zitten peelen. Toen realiseerde ik me dat mensen van een bepaalde leeftijd het over een pukkel hebben als ze een tas bedoelen. Dus niks aan de hand.
‘Heb je een klantenkaart?’ vroeg de enthousiaste verkoopster aan het jongste zusje P.
‘Haha, natuurlijk niet,’ zei het jongste zusje P.
‘Wil je er een?’ vroeg de enthousiaste verkoopster.
‘Nou..’ zei het jongste zusje P.
‘Het is gratis, hoor!’ riep de enthousiaste verkoopster.
‘En je hebt heel veel voordelen! Bij elke aankoop krijg je e-points! En als je dan voor meer dan tweehonderd euro hebt besteed in Esprit-winkels waar dan ook ter wereld, krijg je korting! Wil je hem? Wil je hem? Wil je hem?’
(Ze zei het serieus drie keer.)
‘Nou, ok? dan,’ zei het jongste zusje P.
Onmiddellijk kreeg ze een formulier voor haar neus.
Ze vulde haar Name, Adresse und Geburtstage in.
‘Je weet dat je me een Duits formulier hebt gegeven?’ vroeg ze aan de enthousiaste verkoopster.
‘Ja, dat komt, we hebben nog geen Nederlandse formulieren, maar die komen er snel aan, hoor. Voorlopig doen we het nog even met de Duitse. Als je iets niet weet, mag je het vragen! Ik weet precies wat alles betekent!’
‘Komt Esprit dan uit Duitsland oorspronkelijk?’ vroeg het jongste zusje P.
Zonder dat het haar bedoeling was, had ze hiermee de enthousiaste verkoopster in een soort hypnose gebracht. Ze sprong in de houding. Ze staarde naar een punt in de verte. En sprak op heldere toon:
‘Esprit is in de jaren zestig opgericht in Amerika door Doug en Susie Russel en Michael Ying. Zij waren heel vooruitstrevend, een soort hippies. Dat was terug te zien in de kleding, die kleurrijk en vernieuwend was. Al snel werd Esprit razend populair in heel Amerika met een enorme omzet. In de jaren zeventig werd het merk ook in Europa gelanceerd, vanuit Duitsland inderdaad. Ook op dit continent werd het merk heel snel zeer geliefd bij jong en oud. Inmiddels zijn er vestigingen over de hele wereld, in Amerika en Europa, maar ook Azi? en overal kun je terecht met je Esprit-klantenkaart.’
‘Heb je bij Esprit gestudeerd ofzo,’ vroeg het jongste zusje P. achterdochtig.
De enthousiaste verkoopster knipperde met haar ogen en ontwaakte uit haar trance.
‘Haha, dat zou je wel zeggen, h?. Maar het is gewoon zo: Esprit is mijn leven. Een tijdje geleden was het nog veel erger. Toen had ik het alleen maar over Esprit. Uren achter elkaar!’
‘Werd je weleens weggestuurd op feestjes?’ vroeg ik.
De enthousiaste verkoopster bekende dat dat een paar keer was gebeurd.
Dit was voor ons de druppel. Wij pakten onze tassen en draaiden ons om, zonder nog iets te zeggen. Het jongste zusje P. en ik hebben heus genoeg ervaring met overijverige verkoopsters. Maar dit sloeg alles. Zo snel mogelijk verlieten wij het pand.
‘Je kunt het allemaal nog eens nalezen op www.esprit.com!’ riep de enthousiaste verkoopster ons na.
