Vanmorgen om halfzeven ging de telefoon.
‘Hij is eruit, hoor!’ sprak vriendin C. opgewekt.
‘Hoe ging het?’ vroeg ik slaperig.
Ze vertelde over wee?n in haar buik en in haar benen en over puffen en persen en dat ze na een tijdje had geroepen: ‘Laat maar zitten, dat kind! Ik wil nu eerst slapen!’ Daarna nog iets over ontsluiting en iets groots en glibberigs en ook nog wat over hechtingen. (Maar toen had ik gauw mijn oren dichtgedaan.)
Een zoon.
‘Hoe ziet-ie eruit?’ vroeg ik.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg C.
‘Is het een knapperd?’ vroeg ik.
‘Hij ziet eruit als een baby,’ zei C.
Zo lief vond ik dat.
Hier volgt een recept voor kaasfondue, dat in oorsprong van lijn is, maar waar ik mijn geheel eigen touch aan heb gegeven afgelopen weekend. Succes verzekerd.
Allereerst gaat u naar de winkel om daar de ingredi?nten voor kaasfondue aan te schaffen. Het kan zijn dat u naar de winkel bent gegaan met bepaalde andere mensen die vervolgens allerlei commentaar of misschien zelfs kritiek leveren op de ingredi?nten die u nodig acht voor de kaasfondue. Deze mensen dient u door middel van minachtende blikken het zwijgen op te leggen en als dat niet lukt kunt u ze altijd nog negeren.
De juiste ingredi?nten zijn: Emmenthaler, Gruyere en Goudse kaas. Daarnaast hebt u nodig: zoete en droge witte wijn en knoflook. That’s it. Bent u thuisgekomen met uw boodschappen, schenk dan eerst een glaasje in voor uzelf en de mensen met wie u in de supermarkt was (u hebt hen inmiddels vergeven) en neem wat toastjes.
Vervolgens nodigt u iemand uit, bij voorkeur iemand die u nog nooit eerder hebt gezien en die bovendien worstelt met zaken die de kans op waterlanders die avond vergroten. Begin aan de kaasfondue. Dit gedeelte spreekt voor zich: mik de wijn en even later de kaas in een met knoflook ingesmeerd pannetje, zet het gas aan en roeren maar.
Als de bel gaat, trekt u uw coolste gezicht. U roert dus in de kaasfondue alsof u op een heel bijzondere manier roert, een manier van roeren die alleen u beheerst. U kunt er ook nog eens aan ruiken met uw ogen gesloten en een diepe frons boven uw neus waaruit niets anders dan pure concentratie spreekt. Schud de hand van uw gast en kijk hem of haar doordringend aan. Neem complimenten over uw huis met een zekere zelfingenomenheid in ontvangst en keer terug naar de kaasfondue. Constateer dat deze (waarschijnlijk door al dat geroer) nooit meer gaat binden.
Zorg dat uw gasten niet zien wat u vervolgens doet. Dirigeer ze naar de kamer, geef ze de verantwoordelijkheid voor de muziek of whatever. Ga in uw geheime kastje op zoek naar uw geheime redmiddel genaamd Allesbinder. Strooi daar wat van in de pan, roer nog wat, en zie: het wonder is geschied, u hebt daar een schitterende kaasfondue.
Nu komt het allerbelangrijkste element van de avond, dus let op! Op de tafel zet u een dingetje waaronder u waxinelichtjes legt dat normaal is bedoeld om een theepot warm te houden. Hierop plaatst u – met uw gezicht nog steeds op de cool-stand – de pan met de kaasfondue. Ga rechtop staan, haal diep adem en stoot met een zorgvuldig uitgekiende zwaai die alle schijn heeft van per ongeluk maar dat natuurlijk niet is, de pan om. De kaas stroomt er als het goed is onmiddellijk uit. Zet uw gezicht op geschokt-stand.
Let erop dat de gehele inhoud van de pan zich over de tafel verspreidt. Dit geeft een enorme vette kliederboel, maar hee, het is voor een goed doel! Controleer of de kaasdrap minstens de helft van het tafelkleed heeft bevuild voor u de pan weer rechtop zet. Hebt u echt een goede worp gedaan dan ligt er ook kaas op de grond en zitten er spatten op de kleding van uw gasten, maar dit vereist enige oefening, dus u hoeft zich geen zorgen te maken als dit de eerste keer niet lukt.
U kunt nu gaan gillen. Uw gasten zullen onmiddellijk in de weer gaan met pollepels, servetjes, bakjes en doekjes. U hoeft even niets te doen: u bent in paniek. Mocht u zelf inmiddels in staat zijn tot waterlanders: laat ze komen! Het is echter geen ramp als u daarvoor niet de concentratie kunt opbrengen. Het doel van uw gasten is inmiddels: redden wat er te redden valt. Ze hebben immers gezien hoe eindeloos veel moeite u zich hebt getroost hun een overheerlijk maaltje voor te zetten. Ze zullen wat er nog in de pan zit (niets) aanvullen met dat wat ze van de tafel af weten te schrapen en al uw bezwaren wegwuiven. Hebt u een beetje geluk met de leugenachtigheid van uw gasten, dan zeggen ze misschien wel dat het er alleen maar lekkerder op kan worden.
Terwijl u moedeloos op uw stoel gaat zitten, zorgen uw gasten ervoor dat er toch nog wat te eten op tafel komt. Trek u niets aan van zogenaamd grappige opmerkingen van uw gasten die zinsdelen als ‘lousy kaasfondue’ en ‘drama queen’ en ‘prachtige eikensmaak’ bevatten. Alle aandacht is weer op u gericht en daar gaat het om. Bovendien zal uw gast die met zaken worstelt zich niet gehinderd voelen samen met u in tranen uit te barsten. Daarna kunt u altijd nog een spelletje doen of grapjes maken. Laat goed tot u doordringen dat de ontspannen sfeer van de avond geheel aan u en uw kaasfondue te danken is. Geniet daarvan.
Voil?. Het ultieme recept voor een avond om het ijs te breken en van de nodige waterlanders te voorzien.
Ik heb het druk ja! Daarom heb ik al zo lang niks meer geschreven! U kunt dus wel allemaal gaan zitten speculeren van het zit zus of het zit zo met Charlotte, maar het antwoord is dus heel simpel! M???n, wat ik heb ik het druk!
Ik werk tegenwoordig namelijk ook – naast al het andere waarmee ik het druk heb – in een gebouw. Niet mijn eigen gebouw waarin ik al jaren werk, maar een ander gebouw, een heel hoog gebouw van een grote organisatie waarvan u vast weleens gehoord hebt. Een organisatie waar men dingen doet met geld. Leningen, spaarrekeningen, hypotheken, kortom: een bank. Ik wilde er eerst nog heel geheimzinnig over doen, maar ‘t is dus gewoon een bank waar ik werk en dat is niets om je voor te schamen.
En echt, ik hoor er helemaal bij. Dat vind ik altijd zo’n veilig en warm gevoel, ergens bijhoren. Ik heb dus ook een nummer. Een heel eigen persoonlijk nummer, een uniek nummer, een nummer dat alleen van mij is, maar dat dus wel betekent dat ik erbij hoor. Ik ben een van de medewerkers van de bank. Zo fijn. We hebben een kantine, en liften en gangen en een soort van geblindeerde ramen, zodat je nooit weet wat voor weer het is en als iemand aan je vraagt of je wat wilt drinken, dan zeg je: doe maar een elf. Dat is dan geheimtaal voor zwarte koffie. Voor u is dit misschien allemaal doodgewoon, maar ik kijk mijn ogen uit iedere dag!
Ik heb ook een pasje, waarmee je het hekje laat draaien als je het gebouw in wilt of eruit, wat bij mij natuurlijk niet werkt om de een of andere vage reden, waardoor ik iedere dag wel een keer vastzit in het poortje. Een keer was er dus echt geen beweging in het hekje te krijgen, toen ben ik er maar overheen geklommen, wat mij bestraffende blikken van de receptioniste opleverde. Maar hoor eens, ik moet naar boven, ik heb werk te doen, ik hoor erbij! Dat dacht ik toen, maar ik zei het niet. Dat hekje draait trouwens ook vaak voor de grap de verkeerde kant op bij mij. Kom ik heel cool aanlopen, zo van: hee dude, ik hoor erbij weet je, beweeg ik uiterst nonchalant mijn pasje langs het zwarte dingetje, krijg ik keihard zo’n stalen buis in m’n maag. En die receptioniste mij maar weer bestraffend aan gaan zitten kijken, maar het ligt dus heus wel aan dat hekje.
De lift, net zoiets. Als ik met een hele groep in de lift sta, gaat het altijd goed, maar in m’n eentje slaat-ie onmiddellijk op tilt. Waar het aan ligt, geen idee, maar als ik naar boven wil kom ik in de kelder uit of hij slaat de verdieping die ik moet hebben gewoon over of hij doet helemaal niks. Kan ik honderd keer op de knop drukken, blijft-ie bewegingloos op de begane grond hangen alsof ik er helemaal niet insta. En pas als er iemand anders bij instapt met zo’n echte bankmedewerkerslook is-ie bereid een beetje op een neer te gaan. Ja, dan opeens wel h?! Ik heb het gevoel dat zowel het hekje als de lift eigenlijk niet gelooft dat ik erbij hoor. Terwijl: echt wel!
Maar goed, dit allemaal terzijde. Na mij dagelijkse strijd met het hekje en de lift wandel ik naar mijn afdeling, zoek een plaats uit (ik heb geen eigen plek, zo erg hoor ik er nou ook weer niet bij) knik maar weer eens vriendelijk naar het meisje dat de eerste dag dat ik bij de bank werkte in koeienletters ESPRIT op haar trui had staan en me vervolgens de hele dag nors aankeek, waardoor ik dacht dat ze mijn weblog las en nu voor altijd een hekel aan me had, omdat ze dacht dat ik vond dat ze tuttige kleren aanhad. Maar dat vond ik helemaal niet. Toen zwaaide ik steeds maar zo een beetje met mijn tas in haar buurt, zodat ze zou zien dat ik vond dat ze bij Esprit ook heus wel leuke kleding en accessoires hebben en dat we misschien nog een beetje konden bonden, maar daar reageerde ze niet op. Later bleek dat ze mijn hele weblog nog helemaal nooit had gelezen en dat ze gewoon een norse bui had die dag. Gaat er ook nog iemand de hele tijd met haar tas naar je zwaaien. Nou ja. Dat was dus ook weer de wereld uit.
En dan voer ik mijn eigen unieke persoonlijke medewerkersnummer in en ga ik mijn ding doen. Zo, nu weet u het. Ik was afgeleid door het bankwezen, maar inmiddels ben ik er al een beetje aan gewend en bovendien lijkt het erop dat mijn klus daar over niet al te lange tijd geklaard is. Dus waarom ik u dit allemaal vertel weet ik ook niet. Oh ja, ik heb een lifelog, dat was het. En u wilde geloof ik graag een nieuw stukje, dus wie ben ik dan om al die verzoeken botweg te weigeren.
Goed nieuws trouwens! Binnenkort hier op deze website een stukje over hoe je een hele bijzondere innovatieve ijsbreek-in-geval-van-waterlanders-kaasfondue maakt. Morgen misschien zelfs al wel. Maar pin me er niet op vast. Want ik heb het dus druk ja.
