‘Wat is er toch met je tieten,’ zei het jongste zusje P.
Ze keek een beetje boos.
‘H?? Wat dan?’ zei ik.
Ik keek naar beneden. Ze hingen er keurig bij. Er was niks mee.
‘Er is niks mee!’ zei ik.
‘Wel,’ zei het jongste zusje P.
‘Wel,’ zei het oudste zusje P.
Die had het ook al gezien.
‘Wat is er dan mee,’ zei het middelste zusje P.
Met z’n drie?n staarden ze naar mijn borsten. Het middelste zusje P. ging zelfs op een andere plaats zitten, zodat ze ze beter kon zien. Ze hielden hun hoofd een beetje scheef. En toen weer recht. En toen weer scheef. Boven de neus van het jongste zusje P. verscheen en diepe rimpel.
‘Het lijkt wel of ze of ze of ze..’
‘Groter zijn geworden!’ riep het oudste zusje P.
‘Ja!’ riep het jongste zusje P.
‘Welnee!’ riep het middelste zusje P.
‘Ze heeft er natuurlijk weer kussentjes tussengestopt.’
Er viel een geschokte stilte. Het jongste en het oudste zusje P. keken me een soort van teleurgesteld aan.
As if! dacht ik bij mezelf.
‘Nietes!’ riep ik. Ik gaf het middelste zusje P. een duw. Ze gaf me een duw terug.
‘Pas op joh!’ zei ik, want ik viel bijna in het water.
‘Welles!’ riep het middelste zusje P.
‘Echt niet!’ riep ik.
‘Voel maar!’
Het middelste zusje P. prikte met haar vinger in mijn borst.
‘Hmm..’ zei ze.
Ze prikte in mijn andere borst.
‘Auw!’ zei ik. Vooral om te laten merken dat ze in mijn vel prikte en niet in een kussentje. Maar het deed ook echt een beetje zeer.
‘Misschien toch niet,’ zei ze.
‘Maar hoe zit dat dan met je decollet??’ zei het oudste zusje P.
‘Want ik weet zeker dat je dat eerst niet had.’
‘In elk geval niet zo zo zo..’ zei het jongste zusje P.
‘Katja-achtig!’ zei het oudste zusje P.
‘Heb je soms een boobjob laten doen bij Make me beautiful?’
Nou ja! As if!
‘Tuulijk niet,’ zei ik.
‘Ik ben niet gek ofzo.’
‘Maar je hebt er een hele cup bij!’ zei het middelste zusje P.
‘Aan allebei de kanten!’ zei het jongste zusje P.
‘Straks haal je ons nog in haha,’ zei het oudste zusje P.
Daar moesten ze alledrie heel erg hard om lachen. Zo hard dat de hele boot er spontaan van overstag ging en ze alledrie overboord kukelden.
Terwijl: zo grappig was het nou ook weer niet.
‘Gaan we niet wat scheef,’ vroeg ik voor de zekerheid.
Je weet immers maar nooit.
‘We gaan prima,’ zei het middelste zusje P.
Het middelste zusje P. had in de auto al bedacht dat ze prima een erg mooi woord vond. Een woord dat ze vaker moest gebruiken.
‘Dan is het goed,’ zei ik terwijl ik stiekem rondkeek of er ook veiligheidsgordels waren.
‘Het is me toch een prachtig zeilweertje,’ zei het oudste zusje P.
Ze tuurde naar de horizon. Deed iets met het stuur waardoor we nog wat schever gingen. Persoonlijk vond ik het wat aan de winderige kant. Maar de wind was juist prima, zei het middelste zusje P.
Met een rood hoofd kwam het jongste zusje P. uit de kajuit tevoorschijn. ‘We liggen op perfect op koers!’ riep ze uit. Dat had ze bestudeerd op de kaart. Onmiddellijk zetten de zusjes P. een zeemanslied in. Ze zongen uit volle borst. Ze sprongen op en neer op het dek. Hun rauwe stemmen schalden over het water. Er flikkerde iets in hun ogen en hun haren wapperden woest in de wind. Op de kin van het middelste zusje P. glinsterde een streepje spuug.
Ik ging een klein eindje opzij. Vluchten kon niet meer. We zaten namelijk midden op zee. Nou ja. Midden op het IJsselmeer. Hoe dan ook, er was geen sprake van dat ik die boot afkon. Dus ik probeerde er het beste maar van te maken. Gelukkig was er een ruime voorraad Glossy’s, Cosmopolitans, Elles en andere fijne leeslectuur aan boord. Dat is dan weer wel op een meisjesboot.
Het voordeel van de zusjes P. is dat ze een grote zeilboot tot hun beschikking hebben, waarop je dan wordt uitgenodigd voor een tochtje. Het nadeel van de zusjes P. is dat ze altijd een beetje eng worden op het water. In de eerste plaats roepen ze de hele tijd iets met Fok! naar elkaar. Maar ook andere onbegrijpelijke dingen die er altijd op uitdraaien dat de boot heel scheef gaat.
Uiteindelijk hoop ik altijd op een complimentje van een van de zusjes P. als ik meevaar. Dat ze bijvoorbeeld zeggen dat ik echte zeebenen heb. Of dat ik helemaal geen mietje ben. En dat ik misschien ooit ook een echte zeebonk word, net als zij. Dat is wat ik wil. Dat ik dan ook zeemansliederen ken en precies weet wanneer ik aan welk touw moet trekken. Daarom hou ik altijd mijn mond stijf gesloten op momenten dat gillen veel logischer zou zijn. Zeur ik niet over natte voeten en ontwijk ik zonder morren elke giek.
Dit weekend heb ik ook nog geleerd dat de haven van Marken vol ligt met male chauvinist pigs. En wat nog erger is: het zijn male chauvinist pigs op sokken. Kunt u iets onaantrekkelijkers bedenken! ‘Ik kan er zo boos om worden,’ mopperde het jongste P. na een aanvaring – maar dan figuurlijk want de zusjes P. varen nooit ergens tegenaan – met de buurman. En toen hij even niet keek stak ze haar beide middelvingers naar hem op. Daarbij trok ze ook nog een heel lelijk gezicht. Want kom op zeg, wij laten niet met ons sollen, de zusjes P. en ik!
Maar uiteindelijk kwam het toch nog allemaal goed. De zon scheen, ons bootje dobberde vredig, we dronken wijntjes aan dek en deden om beurten de quiz uit de Viva. ‘We liggen hier toch prima,’ zei het middelste zusje P. En zo was het.
Ik heb het eens een paar dagen aangekeken en ik kan u vertellen: twee?ndertig bevalt stukken beter dan eenendertig. Eenendertig vond ik – nu ik het toch niet meer ben kan ik het wel zeggen – verschrikkelijk. Vanaf de eerste dag al zat dat hele eenendertig me enorm dwars. Als mensen me vroegen hoe oud ik was, schaamde ik me om het te zeggen. Ugghedertig, zei ik dan.
Volgens mij heeft het iets met feng shui te maken. De positie van het getal, zeg maar. Met dertig zit er misschien dan geen twee meer in je leeftijd zelf, maar je leunt er nog wel tegenaan en dat is iets goeds. Met eenendertig heb je die twee voorgoed losgelaten en dat geeft toch een soort rouwproces. Van een jaar lang. Eenendertig klinkt daarnaast nog eens heel negatief en bovendien is het het omgekeerde van dertien.
Op je twee?ndertigste ben je al een lekker eindje op weg, maar toch nog aan het begin. Er zit weer een twee in je leeftijd, weliswaar aan de verkeerde kant, maar toch! Ik ben altijd zeer gesteld geweest op de twee, ik vind het een vrolijk en optimistisch getal. Woesh, zegt de twee altijd tegen mij en bovendien lijkt hij een beetje op een eend, wat ik ook een groot voordeel vind.
Oh ja, nu we het toch over eenden hebben: mijn huis is overgenomen door een invasie van fruitvliegjes en ‘s nachts dolen er su?cidale slakken door de keuken. Waarover later meer.
Bernard. Ik had u al veel eerder over hem willen vertellen. De laatste maanden is het Bernard die mij de weg wijst in het leven. Als ik het allemaal even niet meer weet, als de twijfel toeslaat, als het de verkeerde kant met me opgaat, als ik op het verkeerde pad raak, als ik werkelijk dreig te verdwalen, dan is het Bernard die me weer op het goede spoor brengt. Ik vertrouw op Bernard. Ik bouw op Bernard. Ik hou denk ik misschien wel een beetje van Bernard. Bernard is mijn lichtpuntje in het donker, mijn gids in het bestaan. Dit ondanks dat-ie een enorme saaie drol is natuurlijk. Want dat is-tie hoor! Man! Soms denk ik echt: Lighten up, Bernard! Niet zo serieus! Je mag wel ??n keer een grapje maken! Heus niet dat je dan meteen wordt opgepakt ofzo!
Maar Bernard is altijd nog leuker dan Bram en daarom koos ik voor Bernard. Want ik kon dus kiezen, h?! Het zit hem vooral hierin: Bernard is een Belg. Ik weet niet, ik vind het altijd toch net iets gezelliger als een Belg je de weg wijst. Ook al kun je dus bepaald niet met Bernard lachen, je hebt toch het idee dat je hem niet zo serieus hoeft te nemen. Ja sorry, maar dat heb ik met Belgen. Ze praten zo gek dat ik altijd denk: Al?, dat zal toch wel een grapje zijn? Niet boos worden op mij, Belgische lezers. Het is niet discriminerend bedoeld ofzo. En bovendien, ik praat zelf ook heel raar. Ik kan bijvoorbeeld geen brood zeggen. Dat klinkt bij mij altijd als bloot en dat levert best vaak verwarrende en soms zelfs genante situaties op.
Als Bernard tegen mij zegt: ‘Over 50 meter linksaf slaan,’ dan denk ik vaak genoeg dat ik net zo goed naar rechts kan gaan. ‘t Zal wel loslopen, denk ik dan. Als ik de andere kant opga, komen we er ook wel. En Bernard pikt het allemaal. Die begint gewoon opnieuw. Ja, bij de derde keer hoor je hem wel een beetje zuchten als-ie de route weer moet berekenen, maar hij zal nooit eens uit z’n slof schieten. Terwijl ik daar wel op uit ben, natuurlijk. Bernard op de kast, dat is mijn doel. Lichte irritatie is helaas het enige wat ik zo nu en dan in zijn stem hoor doorklinken.
Ja, soms raakt hij ook wel een beetje in paniek. Dat is als ik dus echt enorm de verkeerde kant op ga. Dat we er als we zo doorgaan echt nooit komen. Probeer om te keren, zegt hij dan eerst nog heel kalm met zijn rustgevende Vlaamse stem. Probeer om te keren. Probeer. Om. Te. Keren. Probeer om te keren probeer om te keren probeer om te keren probeer.. OMKEREN!!!
En dan zeg ik: Relax, baby! En uiteindelijk keer ik wel een keertje om natuurlijk. Ik wil ook wel eens ergens terechtkomen, hoe gezellig ik het ook heb met Bernard. Hij heeft het niet makkelijk met mij. Maar ja. Had-ie maar geen navigatiesysteemstem moeten worden. Eigen schuld dikke bult haha.
Ik vind, loggen dat moet je doen als je er zin in hebt. Maar zo werkt het dus niet. Want ik heb bijvoorbeeld heel vaak geen zin. Dan denk ik: Zal ik een stukje op mijn weblog schrijven? En dan denk ik daarna: Neuh. Ik ga in mijn dikke boek lezen over inspecteur Thomas Lynley en hoe hij weer een hele ingewikkelde misdaad oplost. Ik weet niet wat jullie van inspecteur Thomas Lynley vinden, maar ik vind hem een knapperd. Hij flikt het hem toch maar iedere keer weer. En dat terwijl hij soms heus wel iets anders aan zijn hoofd heeft! Dat lady Helen hem niet ziet zitten bijvoorbeeld die suffe doos.
Maar goed, voor je het weet beschuldigen mensen je ervan dat je helemaal geen weblog hebt. Omdat je daarvoor veel te weinig schrijft. Echt hoor, dat had ik laatst. Iemand zei gewoon zonder omhaal tegen mij:
‘Jij hebt eigenlijk helemaal geen weblog. Want daarvoor schrijf je veel te weinig.’
Dus ik zeg: ‘Nou nou. Ho ho.’
Maar ik kon hem (‘t was een hem) ook weer geen ongelijk geven.
‘Je schrijft niet zoveel de laatste tijd, h?,’ zei de journalist die mij interviewde over mijn weblog vanmorgen.
‘Dat is maar hoe je het bekijkt natuurlijk,’ zei ik.
‘Dat valt wel mee,’ zei de journalist.
‘Je kunt veel schrijven en je kunt niet veel schrijven en jij schrijft niet veel.’
Afijn, ‘t kwam er natuurlijk weer op neer dat ik hem geen ongelijk kon geven.
Wat is dat toch met mij dat ik nooit iemand ongelijk kan geven? Misschien moet ik maar eens op een geef-hem-eens-ongelijk-cursus. Als die bestaat.
‘Soms is er een drempel,’ zei ik tegen de journalist.
‘Dan denk ik: Hmm, dat vinden de beste lezers vast niet interessant. Of ik denk: dat is priv?. Dat hou ik liever voor mezelf. Daar ga ik geen stukje over op het internet zetten. Of ergens anders waar iedereen het kan lezen. Van die dingen. Die niemand wat aangaan. Zo heb ik bijvoorbeeld een nieuwe vriend..
Ow.
Shit.’
Wat ben ik toch ook een flapuit! Dit komt morgen in de krant natuurlijk. Met vette koppen en alles. Of misschien verkoopt de journalist mijn verhaal wel aan de roddelpers. Dikke primeur! Dat het dan breed wordt uitgemeten. Oh, dat heb ik natuurlijk weer.
Nee, dat doet-ie vast niet. Hij klonk heel integer.
Wacht eens even. Zie ik daar een telelens uit de bosjes komen?
Anyway! Morgen een stukje over waarom ik voor Bernard koos en niet voor Bram.
|
|
