Oh ja dus. Het lijkt wel of ik de smaak te pakken heb gekregen, maar dat is helemaal niet zo! Ik vind vliegen eigenlijk niet leuk. Ik vind het niet leuk om kort te vliegen en ik vind het niet leuk om lang te vliegen. Ik heb een hekel aan opstijgen en ik heb een hekel aan landen. En wat daartussen zit – vliegen in de lucht dus – dat vind ik ook niks. Ik krijg er oorpijn van en ik ben altijd bang dat de piloot ongesteld is. Tot zover de emancipatie, als mijn leven ervan afhangt heb ik liever iemand in control die geen last heeft van, ehm, dingen.
Desalniettemin! Zit ik morgen negen uur in het vliegtuig. Negen uur! Ik ben in mijn leven nog maar ??n keer buiten Europa geweest en dat was toen ik naar Cura?ao ging, dus dan zit je in feite een dag in het vliegtuig om alsnog op Nederlandse bodem uit te stappen. In het boekje las ik dat we worden opgehaald door een Nederlands sprekende juffrouw die ons naar ons hotel begeleidt. Dan mogen we een nachtje slapen en krijgen we de volgende dag instructies (in het Nederlands) over het hoe wat van het dorp en de omgeving. En ook over de excursies waaraan we mogen deelnemen.
Ik vind dat een fijn idee, hoor. Laat mij maar liever niet aan m’n lot over in den vreemde. Ik ben gewoon niet zo avontuurlijk aangelegd en daar schaam ik me niks voor! M’n liefje schaamt zich er wel een beetje voor, die zegt nu tegen iedereen dat z’n vriendin nog nooit in het buitenland is geweest en dat we daarom hebben gekozen voor een ‘georganiseerde reis’. Ik vind dat goed. Ik ben namelijk erg gesteld op mijn polderimago.
Alles wat ik mee wil nemen zit al in mijn koffer, inclusief negen boeken. Maar er past nog heel veel bij. Dat vind ik zorgelijk, want ik moet dus iets heel groots vergeten zijn! Maar wat? Ik weet het niet. Ik heb BTW overgemaakt, facturen verstuurd en rekeningen betaald. De zusjes P. voorzien van informatie over hoe kat Floris te verzorgen. De koelkast leeggemaakt en de nieuwe parkeervergunning in mijn auto gelegd.
Er is een nieuw geluid in mijn huis. Het lijkt op een sprinkhaan en het komt uit de muur. Maar de komende zestien dagen ben ik overzees, dus dat nieuwe geluid zal zichzelf maar even moeten zien te redden.
Ik las in mijn fijne leesblaadje, het ging over de buik van Britney Spears. Naast me zat het middelste zusje P. Ze las in het EasyJet Magazine.
‘Weet je waar je in Nederland meteen naartoe moet gaan, volgens dit blad,’ vroeg ze.
‘Waar dan?’ zei ik.
‘Alkmaar,’ zei ze.
‘Ja hoor, doei, Alkmaar,’ zei ik.
‘Ik ben er nog nooit geweest, jij dan,’ zei het middelste zusje P.
‘Ik ook niet. Lijkt me ook niks aan,’ zei ik.
‘Ligt het eigenlijk aan zee, Alkmaar?’
‘Nee man. Ze hebben daar toch kaas, ofzo?’
‘In Alkmaar? Je bent in de war met Gouda!’
‘Nietes, daar hebben ze kaarrrrsen.’
‘Oh, nou dan weet ik het niet.’
‘Ik ook niet.’
‘Nu ga ik even slapen,’ zei het middelste zusje P.
Het middelste zusje P. heeft namelijk altijd dat ze in slaap valt als ze in het vliegtuig zit. Dat komt door het zuurstofverschil. Ik ging weer verder lezen over de buik van Britney. Ze zag er heel stom uit met die buik, vond het blad en ze had de grootste modeblunder gemaakt van allemaal beroemde mensen die een modeblunder hadden gemaakt. Plotseling schokte het vliegtuig. Ik schrok op van de buik van Britney.
Het karretje met tax free stuff vloog meters naar achteren. Het voelde alsof we in een auto zaten en heel hard over een grote berg stenen heenreden en daardoor in een slip raakten. Maar aangezien er in de lucht geen stenen op de weg kunnen liggen, was dat onmogelijk. Volgens mij gingen we ook best scheef. Normaal als we best scheef gaan, kijk ik het middelste zusje P. aan. Die zegt dan: ‘We gaan prima,’ en dan ben ik weer gerustgesteld. Ik keek het middelste zusje P. aan. Ze staarde in doodsangst terug. Dit was dus niet cool of prima of whatever.
We keken naar de andere passagiers. Die tuurden allemaal een soort van sto?cijns in hun EasyJet Magazins. Intussen schokte het vliegtuig steeds maar harder. Hallo! We staan hier op het punt om neer te storten, mensen! Een stewardess riep iets om, maar dat konden we niet verstaan, want het was in het Engels. Haar stem klonk heel kalm en beheerst, maar daar had ik iets over gehoord, als ze zo klinken! Dan is het juist! Heel ernstig! Toen kwam er een soort boem en leek het alsof het vliegtuig in een halve seconde meters naar beneden donderde. ‘Whaaaaaaa!!’ riep een klein jongetje achter ons. Dat leek ons een gepaste reactie, maar we durfden het zelf niet zo hard te roepen.
‘Voor we neerstorten, wil ik nog een ding zeggen,’ zei het middelste zusje P.
‘Ik ook!’ zei ik.
‘Ik vond het heel fijn dat je m’n vriendin was.’
‘Ja, shit! Ik wilde precies hetzelfde zeggen!’
‘Hebben jullie een goeie reis gehad,’ vroeg mijn Engelse nichtje dat we tegenkwamen op London Gatwick.
‘Gaat wel,’ zei ik.
‘Het was een beetje eng,’ zei het middelste zusje P.
‘Met eh..’ zei ik. Ik wist het woord niet.
‘Hoe noem je dat nou?’ zei het middelste zusje P.
‘Ja, ik weet wat je bedoelt.’
‘Wat ze ook altijd omroepen in vliegtuigrampfilms.
‘Precies! Van maakt u zich geen zorgen, we hebben alleen een beetje puntje puntje puntje.’
‘Ja en dan het woord dus.’
‘Wacht, ik weet het al!’
‘Zeg het zeg het zeg het!’
‘Het is dat je in een luchtzak gaat.’
