Duidelijk

‘Je klinkt een beetje als een helicopter.’
‘Ja! Dat heb ik altijd op vrijdag!’

Verwarmingsketels die het niet meer doen en waarom niet?

Mijn huis is een vrieskist. Dat komt: de verwarmingsketel is kapot. Niet kapot van als je hem bijvult doet-ie het weer, maar echt kapot.

Eerst was het vanmorgen 9 graden binnen. Dat is heel koud. Toen werd het water uit de douche nooit meer warm. Gelukkig kwam er nog wel warme espresso uit het espressoapparaat, maar dat is natuurlijk ook een heel ander systeem, dat niets met de verwarmingsketel te maken heeft. Dat weet ik heus wel. Verder was er weinig reden tot gelukkigheid. Want het was bitter bitter bitter koud. En eenzaam. En koud. Wat zeg ik: het was freezing.

Maar omdat ik nu eenmaal een sterke en onafhankelijke vrouw ben, besloot ik in actie te komen. Ik heb letterlijk alles gedaan wat ik kon bedenken om de verwarmingsketel weer aan de praat te krijgen. Bijvoorbeeld:

- ernaar gekeken
– erop geklopt
– ernaar geluisterd
– eronder gebukt om naar z’n buisjes te kijken
– een geel kraantje naar rechts gedraaid en gauw weer terug
– hem geaaid
– hem vriendelijk gevraagd het aub weer te gaan doen
– hem vriendelijk gesmeekt het aub weer te gaan doen
– hem bevolen het onmiddellijk weer te gaan doen en wel nu gvd
– hem een tijdje genegeerd (sommige mensen/dingen zijn daar heel gevoelig voor)
– hem aangeboden de kat te offeren zoals ze vroeger in de bijbel ook wel eens een schaap offerden aan God en dat je dan dacht: alsof God op een verkoold schaap zit te wachten, want ik heb de bijbel heus wel gelezen (de kinderbijbel dan).

Niets hielp. De verwarmingsketel gaf geen kik. Dus zat er niks niks niks anders op dan mijn ex van twee vriendjes geleden te bellen, want die had ooit iets met de ketel gedaan waardoor er een soort band tussen die twee was ontstaan en bovendien hing er een oranje slang aan de verwarmingsketel en ik vermoedde dat mijn ex van twee vriendjes geleden daar iets mee van doen had.

‘Hallo ex,’ zei ik.
‘Hallo ex,’ zei hij.
‘Mijn verwarmingsketel doet het niet, ex,’ zei ik.
‘Waarschijnlijk vries ik vandaag of morgen dood.’

Mijn ex zei iets over schroefdraad en dan de ene en de andere. Hij zei iets over buizen die ik moest volgen, met mijn ogen. Hij zei iets over kraantjes opendraaien zoals je je stuur in de auto draait als je de bocht naar links neemt. Open dus en niet dicht, want anders gebeurt er niks, zei hij. (Het klonk een beetje alsof hij met een heel dom iemand zat te praten, maar dat zal wel komen doordat ik zo koud had.) Hij zei iets over pieletjes en palletjes. Dopjes en kapjes. Vulkertjes en traffertjes. Noekjes en zeekjes. Afijn.

‘En nu,’ zei mijn ex.
‘Gaat het wijzertje vanzelf naar het groene gedeelte op het klokje.’
‘Hoera,’ zei ik.
Want het groene gedeelte klonk goed.
Maar er gebeurde niets. Het wijzertje bleef staan waar het stond en dat was op min tien bar, dus zelfs ver onder het rode gedeelte.

‘Er gebeurt niets, ex,’ zei ik.
‘Dat kan niet,’ zei mijn ex.
‘Het is echt zo,’ zei ik.
‘Nou, dan weet ik het ook niet,’ zei mijn ex.

Ik ging over tot plan F. Ik belde het jongste zusje P. Het jongste zusje P. is namelijk – dat weet u natuurlijk niet – ingenieur. En ze woont bij me om de hoek en ze heeft m’n sleutel. Het was dus een heel goed idee om zelf naar m’n kantoor te vluchten en jongste zusje P. naar het rampgebied te sturen met al haar technische kennis en haar daadkrachtige instelling. Achteraf snap ik niet waarom dat niet plan B of zelfs plan A was, maar als ik nu bedenk hoe dit hele verhaal afloopt misschien toch weer wel.

‘Hoera,’ zei ik toen ze me belde vanuit het rampgebied.
‘Je belt natuurlijk om te zeggen dat mijn verwarmingsketel het weer doet,’ zei ik.
‘Nou,’ zei het jongste zusje P.
‘Er doet zich dus een soort van probleem voor,’ zei het jongste zusje P.
‘En dat is..’ zei ik.
‘Ik snap niks van die fokking verwarmingsketel van jou,’ zei zij.

Einde

Orpheus en Charlotte

Er fietste een knappe Griek door mijn straat.
‘Hoi knappe Griek,’ zei ik.
Nee hoor, dat zei ik niet. Ik wist toch helemaal niet dat het een Griek was! Ik dacht een Marokkaan ofzo. Maar dan niet een Utrechtse Marokkaan, want daarvoor keek-ie veel te verdwaald. Hij wist totaal niet waar hij heen moest, dat zag ik zo. En hij vroeg het ook nog aan me.

‘Where am I going,’ zei de knappe Griek.
‘I don’t know,’ zei ik.

Ja hallo! Hoe moest ik dat weten! De helft van de tijd weet ik zelf niet eens waar ik naar toe ga!

Toen legde hij uit dat hij op zoek was naar nummer dertig. Blijkbaar hebben ze in Griekenland een heel ander huisnummersysteem dan hier, waarin het dus totaal niet logisch is dat als je bij nummer twee bent, dat nummer dertig dan ietsje verderop is. Het kon natuurlijk ook zijn dat hij als een blok viel voor mijn oogverblindende schoonheid en intelligente uitstraling en dat hij gewoon het eerste dat in hem opkwam aangreep om mij staande te houden. Dat denk ik eigenlijk.

‘It’s there,’ zei ik.

De knappe Griek vond dat voldoende aanleiding om een gesprek met mij te beginnen en dan een gesprek van het soort waarin knappe Grieken voortdurend aan het woord zijn en oogverblindende schoonheden (met een intelligente uitstraling) er geen speld tussen kunnen krijgen. Ik kon er echt geen speld tussenkrijgen!

Eerst was het over de Tsjech bij wie hij logeerde, die geen woord Engels sprak en gay was of in elk geval hem de hele tijd meenam naar gay bars en die studeerde voor jazz-muzikant met als instrument een soort hele grote kerkklok. Het kan zijn dat ik dit gedeelte van de eindeloze monoloog niet helemaal goed heb begrepen.

Daarna vertelde hij over zijn hele familie met al hun url’s erbij en het eiland waar hij woonde en hij pakte zijn telefoon erbij om mij duizend foto’s te laten zien. Ik vond ze allemaal very beautiful en dat waren ze ook echt, want ze leken sprekend op mijn vakantiefoto’s met heel veel zee en lange witte stranden. Ik dacht dat hij wel heimwee zou hebben en ik wilde hem best wel graag troosten, maar aan de andere kant toch ook weer niet.

Ik vroeg hem wat hij hier deed en hij zei dat hij op vakantie was en dat hij graag van mij wilde weten wat hij in Utrecht nu echt moest gaan zien. Opeens, na eerst zijn hele levensverhaal verteld te hebben en dat van zijn twaalf broers en z’n vader, stelde hij mij een vraag. Hij overviel me! Dat van dat nummer dertig was nog een makkelijke, maar opeens was ik verantwoordelijk voor het imago van de stad Utrecht!

Anyway, ik riep dus het eerste dat in me opkwam. Dat was – ja sorry ik was echt in paniek – het Museum van Speelkok tot Pierement. Van alle schitterende bezienswaardigheden in de schitterende stad Utrecht kom ik op het Museum van Speelklok tot Pierement! Dat is toch heel stom. En dat hele museum blijkt nog dicht te zijn ook, tot 16 december. Maar daar zal hij wel nooit achterkomen, want ja, hoe vertaal je dat, het Museum van Speelklok tot Pierement?

Een ander genant moment was toen hij mijn nummer wilde invoeren in zijn telefoon. Omdat ik nu eenmaal moeilijk nee kan zeggen en vooral niet daar waar het knappe Grieken betreft, gaf ik het meteen. Maar ik zorgde wel dat ik van een twee een drie maakte, met andere woorden ik gaf een vals nummer op. Dat hij meteen waar ik bij stond ging bellen omdat hij natuurlijk ook graag wilde dat ik zijn telefoonnummer had.

Toen kwam er nog een heel verhaal over een film met Nicholas Cage – echt een geweldige film volgens de knappe Griek – en dat daar een hele belangrijke boot in voorkwam en die heette… Charlotte! Nou, hij vond mijn naam dus wel echt wel heel speciaal, want die film die was echt, nou, great. Hij had hem zelfs op dvd. C-H-A-R-L-O-T-A tiepte hij in z’n telefoon.

Hij heette Orpeus, de knappe Griek. Van de Greek mythology. Geroerd schudden we elkaar de hand bij het afscheid. Hij zou bellen, we zouden elkaar zien, in Tivoli of bij een kop koffie in een caf? of gewoon hier op dit kruispunt, want hij was er nog de hele week. Dat is nice, zei ik en ik rende naar huis. Je weet maar nooit met die Grieken. Straks kijk-tie om en verander ik in een zoutpilaar of hoe zat het nou.

We doen weer even het Google-orakel

Ondanks langdurige afwezigheid van mezelf op dit weblog, blijven mensen in me geloven. Fijn vind ik dat, maar ook terecht hoor. Vooral de Googelaars hebben een groot vertrouwen in mijn deskundigheid op uiteenlopende gebieden. Een overzicht van wat mij zoal gevraagd werd in oktober en november. (Ik weet het is gemakkelijk, maar ik heb het druk ja!)

waarom zijn wespen nuttig
wat is een luchtzak
wat is een ethische dilemma
hoe herken ik een liesbreuk?
hoe word ik rijk
wat is een kaakspoeling
hoe zie je dat een relatie voorbij is
raakt het water nooit op?11
hoe komt elektrischiteit in je stopcontact
hoe zie ik eruit als ik oud ben
hoe schrijf je een autobiografie
ben ik helderziend
hoe moet ik vlechtjes maken
waar zit je blindedarm?
waar laat ik mijn sleutels als ik ga sporten
binnen hoeveel jaar helemaal grijs haar
hoe zie ik eruit
mag ik je vriendje zijn……;
hoe heet de auto op water ?
wat is verweerde lak
wat waren de voornaam van mozart
inbreken in een huis hoe doe ik dat
waar vind ik een brede riem 1
hoe richt ik een clubje op
welke beroemde mensen hebben de naam charlotte?
hier ben ik met mijn cup
geschiedenis van de stroopwafel
opruimen chaos hoofd
hoe maak ik soep
ben ik mooi
ik ben heel gevoelig voor licht is omega 3 een optie
waarom champagne op nieuwjaarsdag
is harry potter op iemand anders?
hoe kan je een kiwi planten
van wie is dit bankrekeningnummer
als ik maar niet meer op mijn poef hoef
waar zijn kunstnagels van gemaakt
hoe kom je aan een liesbreuk
elektrische apparaten gaan aan als ik in de buurt ben
wanneer moet je naar de huisarts met buikgriep
juffrouw scholten is gesmolten
waarom is roze toren roze
wie betaald de reparatie van een auto ongeluk

Weet u het antwoord op een of meer vragen, laat het dan achter in de reacties. Dan krijgt dit weblog ook eens wat diepgang. Ik kan het niet alleen, mensen!

Over de enorme druk die er zo nu en dan op me wordt uitgeoefend

‘Maar ho ho!’ zei de een.
‘Dit is dus geheim!’ zei de ander.
‘Embargo!’ riep de volgende.
‘Niemand mag het nog weten!’
‘Confidential!’
‘We houden het nog even onder de pet!’

‘Ja ja,’ zei ik.
‘Ik snap het.’
Zo moeilijk was het immers niet.
‘Maar waarom zitten jullie nou allemaal naar me te kijken,’ zei ik.

‘Duh!’
‘Dat je het dus niet morgen op je weblog schrijft!’
‘BEGREPEN!!!’

Tss. Alsof ik ?berhaupt ooit iets op mijn weblog schrijf.