Steeds als ik door mijn straat loop, of naar de supermarkt ga, of op mijn bank zit, of in mijn tuin zit, of in mijn keuken in de pannen sta te roeren, kortom de hele tijd, word ik overvallen door een gevoel van ehm, spijt. Ik woon in de leukste wijk van Utrecht en eerlijk gezegd ook in het leukste huis van Utrecht. Maar ik ga naar een ander huis en een andere wijk.
Een groepje bedaarde Slowaken doet dingen in mijn huis. Ze schilderen, timmeren en maken mijn bad weer heel. De Slowaken zijn heel interessant. Ze hebben witte pakken aan en voeren dus heel bedaard en gestaag hun werkzaamheden uit, zonder iets te zeggen. Soms, volkomen onverwacht, zegt er eentje wel wat. In het Slowaaks, dus niet te verstaan. Dan moeten de anderen een paar seconden keihard lachen en dan hervatten ze hun werk, bedaard en gestaag.
‘Slowaken? Waarom niet gewoon Polen?’ vroeg iemand mij. Dat weet ik zelf ook niet precies. Maar mijn huis wordt heel mooi en dat maakt het er allemaal niet eenvoudiger op.
‘Ik ga even voor je op de knie?n,’ zei de doktersassistente en ze plukte zo de hechtingen uit mijn buik.
Bij de lift stond een stapel dozen en bij onze nieuwe flexvlek stonden vier kasten. De kasten zaten tot de nok toe vol met stoffige mappen. En stofmappen. En ongeordende stapels papier. De bedoeling was dus dat die kasten weggingen, zodat wij meer ruimte zouden hebben voor onze inspiratie en dergelijke. Daarom moest de inhoud van de kasten ?n de dozen. En wie moesten dat doen? Wij.
Mijn collega had al een paar keer ge?rriteerd achterom gekeken. Daar stonden de kasten nog steeds. Vol met mappen, stofmappen en stapels papier. Af en toe maakte ze een gebaar met haar handen naar de kasten, om te checken of ze misschien ongemerkt magical powers had ontwikkeld die zich speciaal richtten op het verhuizen van mappen naar dozen. Je weet nooit. Maar de mappen bleven onverstoorbaar in de kasten staan in al hun stoffigheid.
Mijn collega zuchtte. Ze draaide een rondje op haar bureaustoel. En toen ??n de andere kant op, omdat je heel duizelig kunt worden als je steeds dezelfde kant opdraait. Ze stond op en gaf iedereen de evil eyes, ik denk vooral voor de vorm. Mijn andere collega?s tiepten nog eens een woordje. ?Okeeeee, dan doe ik het zelluf weeeeeeeeel,? riep mijn collega dramatisch uit. Mijn andere collega?s bleven sto?cijns naar hun beeldscherm staren. Maar ik niet. Ik ben heel gevoelig voor drama.
Ik vouwde een doos tot doos. ?Komen jullie ook even helpen,? zei ik. Niemand reageerde. Boven de hoofden van sommige collega?s verscheen een wolkje waarin stond: Ik ben gekke Henkie niet. Ik oefende wat met mijn eigen evil eyes. ?Nou ja, hoeft niet hoor,? zei ik toen semi-onbewogen. En ik legde een ongeordende stapel papieren op de bodem van de doos.
Het viel mij op dat op erg veel mappen Herman stond. Weken had er ook een uitgeknipte krantenkop aan de muur gehangen die luidde: Het beest Herman. Nu pakte ik een stapel papier waar bovenop een geeltje zat geplakt waarop stond: Herman. En een half volgeschreven notitieblok waarop ook al Herman stond. Die Herman, dacht ik. Wat is het toch een beest.
Op ??n map stond Herman III. Misschien werkten er op de afdeling die hier eerst zat verschillende Hermannen, dacht ik. Misschien heette de hele afdeling wel Herman. Mocht je daar alleen komen werken als je Herman heette. Bij ons is het juist precies andersom. Om verwarring te voorkomen mag je alleen nog bij ons komen werken als je een aparte naam hebt die weinig voorkomt. We zijn bijvoorbeeld nog op zoek naar iemand die Woenk heet en er ook uitziet als een Woenk.
?De mannen moeten de dozen wegzetten,? zei mijn collega met haar evil eyes. Mijn mannelijke collega?s bleven sto?cijns naar hun beeldscherm staren. E?n mannelijke collega stond op en zette een doos weg. Maar die werkt er ook nog niet zo lang.
De doos met spullen van Herman was vol. ?Hierop schrijf ik Herman,? zei ik. Toen keek ik mijn mannelijke collega?s aan met mijn beste evil eyes. Maar ze bleven sto?cijns naar hun beeldscherm staren, zelfs de nieuweling. ?Dan doe ik het zelluf weeeeeeel,? zei ik dramatisch en ik wierp mijn armen in de lucht. Maar dat hielp ook niet, dus toen deed ik het zelf maar. Met een ferme zwaai tilde ik de doos omhoog en liet hem ergens op mijn heupen landen.
Een ijselijke gil ontsnapte aan mijn lippen, vloog door het raam naar buiten en daalde neer op Utrecht. Mijn collega?s keken verstoord op van hun beeldscherm. Boven hun hoofden verschenen wolkjes met vraagtekens. ‘Wat?’ zei er eentje. ?Mijn hechtingen,? kermde ik zachtjes.
Kan ik nog terug, dacht ik in paniek. Ik keek achter me. Daar blokkeerden de dokter en de co-assistent de deur. De dokter glimlachte geruststellend, maar het kwam op mij eerder over als een beetje eng. De co-assistent glimlachte niet. Ze leek mij niet geheel ontspannen, maar misschien kwam dat doordat ze zo lang was.
Zij gaat natuurlijk het snijwerk doen, dacht ik. Want altijd als er in mij gesneden of geprikt moet worden gebeurt dat door iemand die het nog moet leren. Blijkbaar zie ik eruit als een goed oefenobject. Soms zegt zo iemand er van tevoren nog bij dat het er h??l moeilijk uitziet. Of dat het op een h??l vervelende plek zit. Daarom ben ik ook zo?n goed oefenobject.
Even later lag ik op mijn rug op de bank. De dokter en de co-assistent tuurden in opperste concentratie naar mijn moedervlek. ?Hmm,? zei de dokter. ?Hmm,? zei de co-assistent. De dokter pakte er een lampje bij om mijn moedervlek van alle kanten te belichten. De co-assistent boog nog iets dieper voorover alsof ze graag ook nog even aan mijn moedervlek wilde ruiken.
?Ok?,? riep de dokter. ?Even wat spullen verzamelen!? Het klonk alsof hij er opeens zin in kreeg. Waarschijnlijk was dit hun favoriete begin van de dag. Eindelijk even verlost van al die mensen die maar eindeloos door blijven mekkeren over hooikoorts. Of hun voorjaarsdepressie. Even lekker snijden in angstig vrouwenvlees.
Heb ik wel ontbeten, vroeg ik me af. Misschien was dit een goed moment om flauw te vallen. Of over te geven, over de voeten van de co-assistent. Gewoon om hun enthousiasme wat te temperen. En natuurlijk om te voorkomen dat er iets scherps in mijn vel werd gezet. Maar ik had niet ontbeten, dus overgeven zat er niet in.
De dokter gaf de co-assistent een spuit. Daarna hield hij twee blikkerende messen in de lucht. ?Wil je met een spitse punt of met zo?n rond uiteinde?? vroeg de dokter. ?Euhm,? zei ik. Maar hij vroeg het aan de co-assistent. ?Doe maar zo?n ronde,? zei de co-assistent.
Ze smeerde mijn buik in met jodium en prikte erin met de verdovingsspuit. ?Dit is eigenlijk het ergste,? zei ze vriendelijk. Ik kneep mijn ogen dicht. Ik veegde mijn handen af aan mijn T-shirt. Er drupte een traan in mijn oor. ?Viel best mee toch,? zei de dokter, alsof ik toch wel een beetje de partypooper van ons drie?n was.
?Heb je ook een pennetje voor me,? zei de co-assistent. In drie stappen stond de dokter bij zijn bureau en hij kwam even snel weer tevoorschijn met een balpen. Een pennetje is ook in dokterstaal gewoon een pennetje. De co-assistent tekende een rondje om mijn moedervlek. Daar voelde ik niks van, want mijn buik was verdoofd. ?Doe toch maar die spitse punt,? zei de co-assistent.
En daar kwam de dokter alweer aangehuppeld met het mes met de spitse punt. Om de lippen van de co-assistent verscheen een kleine glimlach. Ze pakte het mes aan met een gratie die niet helemaal bij haar paste. Ze keek even tevreden naar de dokter, toen naar mijn moedervlek en stak met vaste hand de het mes met de spitse punt diep in mijn buik.
|
|
