De bevrijding van de witte koe

Ok?, het is zover. Het nieuwe huis, de bedaarde Slowaken, de meneer die tegen de projectleider zei dat hij mij ging bellen om mij met mijn gedrag te confronteren (en vervolgens nooit belde, waardoor ik dagenlang tot mijn tanden toe bewapend naar mijn telefoon zat te staren, in een soort van doodsangst, nou ja, dat ook weer niet, maar toch wel een beetje angstig, want ik heb echt een hekel aan confrontaties en zeker als het om confrontaties met mijn eigen gedrag gaat), het afscheid van de leukste wijk van Utrecht en tevens mijn moedervlek (was niks mee aan de hand trouwens) en dan ??k nog eens de mensen die naar mijn huis komen kijken en dan met een bedenkelijk gezicht over de hoeveelheid inbouwkasten beginnen (ok?, die heb ik niet), plus daarbovenop mijn vriend die zaterdag weer naar de andere kant van de wereld vertrekt, ik geloof dat het me allemaal teveel wordt.

Ik doe dingen. Ik zeg dingen. Ik hoor dingen. Dingen die niet de bedoeling zijn. En die soms echt een beetje raar zijn. Ik heb het gevoel dat ik niet meer in control ben over zaken die ik normaal zonder er al te diep over na te denken heel goed kan aansturen, zoals mijn ledematen. Of neem nou bijvoorbeeld mijn kaken. Afgelopen dinsdag nam ik tijdens de vergadering slash luxe lunch een grote hap van mijn ciabattabroodje en daarbij kauwde ik zonder dat ik dat wilde zo hard op mijn tong dat ik het hoorde kraken en de tranen in mijn ogen sprongen. Ik riep nog auw, maar niemand merkte er wat van. Later verscheen er een grote bobbel op mijn tong die ik de hele tijd met mijn tong probeerde aan te raken, maar dat ging dus niet omdat hij op mijn tong zelf zat. Mijn collega dacht aan de worsteling die zich in mijn mond afspeelde te zien dat ik stiekem dropjes zat te eten en vroeg verontwaardigd waar ik die vandaan had. Ja, dan letten ze opeens wel op, he.

Ik wilde een verhaal vertellen over het liefdesleven van iemand die ik lange tijd niet gesproken had, maar het kwam volledig verkeerd mijn mond uit. Eerst had ze een vriend, maar dat is uitgegaan, wilde ik zeggen. Ik zei: eerst had ze een vriend, maar die was uitgewoond. Ik schrok er zelf van! Alsof er een soort externe kracht mijn tong bestuurde (misschien had het iets met die bobbel te maken) zei ik zonder dat ik het zelf ook maar zag aankomen iets heel grofs en onbehoorlijks, en dat terwijl ik jarenlang heb gebouwd aan het imago van de keurigste freelancer die er in het pand rondloopt. Nou, dat is dus ook in een klap weggegooid. De monden van mijn collega’s vielen open. ‘Uitgewoond?’ vroegen ze. ‘Dat wou ik helemaal niet zeggen!’ zei ik. ‘D?t had ik van jou niet verwacht,’ zei een collega met een teleurgestelde kraak in zijn stem. ‘Ik ook niet, hoor’ zei ik bedremmeld, om nog maar te redden wat er te redden viel.

‘Goed he, de bevrijding van Betancourt,’ zei mijn collega toen we terug naar huis reden. ‘De bevrijding van de witte koe?’ vroeg ik verbaasd.