Hoe het afliep met de zoem
De zoem was terug en hoe. Het zoemde hier in huis dat het een lieve lust was. Het gezoem werd iedere dag ietsje harder en doordringender en kwam steeds dichterbij. Soms zoemde de zoem echt vlakbij m?n oor, maar als ik hem dan weg probeerde te meppen, zoemde hij razendsnel naar ergens boven de televisie waar hij dan hihihi of gnagna naar me zoemde. Dan was het even stil en begon het gezoem opnieuw. Zo nu en dan werd het zoemen zo luid en angstaanjagend dat ik dacht dat ik zou worden opgeslorpt door de zoem en dat ik voor altijd van de aardbodem verdwenen zou zijn.
De zoem begon een eigen leven te leiden. Hij wilde erbij horen. Een gezinnetje zijn. Ik, Floris en de zoem. Het was een zoem met een opdringerig en jaloers karakter. Kwaadaardig zou ik bijna willen zeggen. Soms was hij een kwartier of twintig minuten stil, maar als hij dan merkte dat ik opgelucht ademhaalde, zette hij meteen weer een luide vibrerende zoem in tot ik met de handen tegen mijn oren gedrukt naar buiten vluchtte. En het gemeenste was nog wel dat hij nooit zoemde als er visite was. Mensen dachten dat ik de zoem fantaseerde, als een soort imaginary friend.
Maar pas vergiste de zoem zich. Dom! Mijn broertje was hier, we zaten gezellig te keuvelen over mensvriendelijke wachtwoorden en draadloze kabeltelevisie en plots hoorde ik een zachtjes brrr. Zo begint de zoem meestal. Later gaat hij dan over op brauwauwauw of zieuwieuwieuw, net waar hij zin in heeft eigenlijk. ?Hoor je het nou! Hoor je het nou!? riep ik triomfantelijk. ‘De zoem!’ Mijn broertje luisterde met zijn wenkbrauwen in een diepe frons. Hij hoorde het ook. Nu houdt het natuurlijk meteen op, dacht ik nog. Maar dat was niet zo. Het zoemen ging door, het werd harder en penetranter. ?Het komt daarvandaan,? zei mijn broertje en wees naar de hoek van de kamer. ?Nee, het komt daarvandaan!? riep ik en wees naar het plafond. Maar even later kwam het alweer uit de keuken en daarna uit de verwarming.
?Maar let nu op!? riep ik. Ik deed drie stappen naar voren en de zoem hield op. Ik deed een stap opzij en het zoemen begon weer. Ik ging op mijn hurken zitten en het zoemen hield op. Ik ging weer rechtop staan en het zoemen begon weer. ?Het is de transformator van de lamp, dat kan niet anders,? zei mijn broertje. Ik deed het licht uit. Het zoemen ging door. ?Dan is het dat stopcontact. Haal de stekker eruit. Wedden dat het dan stopt!? Ik haalde de stekker eruit. Zoem zei de zoem. ?Hoe kan dat?? riep mijn broertje. Inmiddels leek het gezoem van alle kanten te komen. Berustend keek ik mijn broertje aan. Ik zou nooit worden verlost van de zoem. Maar ik was tenminste niet gek.
Mijn broertje was inmiddels gegrepen door het mysterie van de zoem. ?Nu weet ik het zeker! Het komt van onder de grond!? riep hij. Hij ging op zijn knie?n zitten en legde zijn oor tegen de vloer. Ik deed hetzelfde. Hij kroop een paar decimeter vooruit en luisterde weer. Ik kroop achter hem aan. Hij schudde zijn hoofd en kroop verder. Ik erachteraan. Zo kropen wij zeven rondjes om de tafel. Intussen zoemde de zoem zoemend verder.
?Aha!? riep mijn broertje. ?Ik heb hem te pakken!? Hij wees op een buisje tegen een plint. ?Hier zit die pikkesteijn! Luister maar.? Ik boog voorover en de zoem hield op. Ik boog weer terug en het zoemen begon weer. Haha, leuk hoor, zoem. Maar hij wist waarschijnlijk dat hij er gloeiend bij was, de zoem. Mijn broertje keek me aan en ik zag het aan zijn ogen. Hij wilde de zoem, dead or alive. Hij had een plan en niets of niemand zou het hem uit zijn hoofd kunnen praten. Het was een gevaarlijk plan. ?Ik zal onder de vloer moeten,? zei mijn broertje. ?Nee!? riep ik met grote verschrikte ogen. Maar mijn broertje had het luik al open. Gewapend met mijn bedlampje begaf hij zich in de kruipruimte. ‘Doe je voorzichtig,’ riep ik hem nog na. Er kwam geen antwoord.
?Hoe is het daar?, riep ik na een tijdje. ?Goed hoor,? riep mijn broertje vanonder de grond. ?Ligt er nog iets, een schat ofzo?? vroeg ik. ?Nee,? riep mijn broertje. ?Er ligt geen schat. Er staat hier wel een heel oud kacheltje. Een kolenkacheltje.? ?Waah!? riep ik. ?Een antieke die heel veel geld waard is?? ?Nou,? riep mijn broertje. ?Dat weet ik niet. Maar – auw – ik heb nu nog een kolenkacheltje gevonden.? Ik vroeg me af hoeveel kolenkacheltjes ik onder de vloer had staan en ook hoeveel ruimte daar was. Je zou denken net zoveel als boven de vloer qua vierkante meters, maar hij was nu toch al wel heel lang onderweg naar de bron van de zoem. ?Waar ben je?? riep ik. ?Ik ben er bijna!? riep mijn broertje. Ik ging vast bij het buisje staan. ?Nu ben ik er!? riep hij. ?En wat zie je?? vroeg ik. ?Een verdacht snoertje,? zei mijn broertje. ‘Hmm…’ zei ik. ?Maar ik hoor niks,? zei mijn broertje.
Ik hoorde ook niks. Ik hoorde al een hele tijd niks. Om precies te zijn hoorde ik al niks vanaf het moment dat mijn broertje onder de vloer was gekropen. Toen was het zoemen gestopt. ?Nou, kom dan maar weer naar boven,? riep ik. ‘Echt niet,’ riep mijn broertje. ?Kun je niet even zorgen dat het zoemen weer begint?? vroeg mijn broertje. ?Nee,? riep ik. Ik heb namelijk niets te zeggen over de zoem. Die doet precies wat hij zelf wil. Maar toch deed ik een stap opzij. Stilte. Ik boog naar voren. Stilte. Ik sprong drie keer op en neer. Geen zoem. ?Ik blijf hier net zo lang zitten tot die fokking zoem er weer is! En dan vermoord ik hem!? riep mijn broertje. ?Ok?,? zei ik.
Dit was afgelopen zondag.
27 reacties
![<span class='registered'>[Charlottes tante]</span>](http://pivotx.net/p64.gif)
Eerst was het een klopgeest, nu een zoem, ik zou maar gauw verhuizen als ik jou was. En dan naar een huis dat net nieuw gebouwd is, daar komen volgens mij niet zulke rare dingen voor. Misschien is het ook wel een hardnekkig insect, dat lijkt me tegenwoordig met die zachte winters en hete zomers helemaal niet zo gek meer.
Je zou er haast een Belgenmop van kunnen maken (sorry, Belgen!)… “Wat is het als je in je kruipruimte allemaal kolenkachels vindt? Antwoord: Belgische vloerverwarming!”
Maar het is in Utrecht.
Vergeet je niet af en toe wat eten en blikjes bier in de kruipruimte te gooien?
Leuk verhaal.. Jammer van je broertje. Die zal inmiddels wel stoflongen hebben.
Maar anders stuur je er toch nog die ene zus achteraan? ;)
Hmmm… Grote familie.. Maar, zit ie er nogsteeds? Dat broertje?? Ik kan ook niet tegen zoemgeluidjes en loop ook altijd het hele huis af als het ergens zoemt of piept.. Dus, ik voel met je mee.. Heel veel sterkte.. En zet het trillen van je telefoon uit voordat het je tot waanzin brengt.. 
![<span class='registered'>[Arvid]</span>](http://www.gravatar.com/avatar.php?gravatar_id=a2b20c4d9f478f2577cbf95bab117c0c&default=http%3A%2F%2Fpivotx.net%2Fp64.gif&size=64){kind=avatar}
[Sassie:6] ik kan het inderdaad beamen, dat Sassie gek wordt van gezoem en piepjes. De kleinste geluidjes hoort mevrouw nog. Ik woon in het centrum en als er iets op de markt te doen is hoort zij het waardoor ze dan ook niet kan slapen over piepjes en zoempjes op mijn kamer maar niet te spreken. Ik moet zelfs mijn PC uitzetten als ze blijft slapen! 
Misschien heeft u wel een erfelijke ooraandoening in de familie, Charlotte. In mijn familie krijgt iedereen van pa’s kant rond z’n vierentwintigste last van een soort bliepknor-geluid in het linkeroor. Ik bedoel maar.
Even ter illustratie: dat voelt als de hele dag een 56K dial-up modem aan je hoofd te hebben hangen.
Maar het heeftook voordelen; mijn oom heeft er eens een nieuwe jas door gekregen. De mouwen waren alleen v??l te lang.
Geweldig verhaal, vervelend maar geweldig. Vergeet je je broer niet af en toe iets toe te werpen zodat het niet gaat stinken onder die vloer :)
[Arvid:8] Daar heeft Sassie groot gelijk in dat jij je pc moet uitzetten als zij blijft slapen. Bijgeluiden van pc’s kunnen, afhankelijk van de ouderdom daarvan, of afhankelijk van de soort processor heel vervelend zijn. En dat is heel onaangenaam als je wilt slapen.
Die zoem, die heeft u flink te pakken, zeg.. een obsessie die zich als een abces vastzet. Klinkt ongezond. Maatregelen geboden. Broer moet afgelost. AIVD tijdelijk verblijf aanbieden, Robot opwarmen, honden loslaten, met broer weekend Wadden doen.
[Charlottes tante:16] Jaa dat weet ik ook wel maar ik ben lui omdat ding aan/uit te zetten en dan is mijn bluetooth verbinding ook weg… Stiekem ben ik eigenlijk ook wel verslaafd aan inet!
[nove:17] Een robotje heb ik hier nog liggen, de Robosapien.
[Arvid:18] Als je in een andere ruimte dan waar sassie slaapt een laptop kunt neerzetten waarbij ze geen last heeft van zoemende processors, dan is zowel zij als jij tevreden.
[Charlottes tante:19] Weet je dat ik je alleen maar gelijk kan geven… maarja is gewoon jammer wil graag mijn eigen PC laten aanstaan soms is ie aan het downloaden enzo…. MAAR ze kan soms zelfs niet slapen als er een adapter naast ons ligt die mijn telefoon oplaadt…. ze zal gewoon fijn-gevoelige oren hebben!
Vervelend zo’n zoem.. Ik heb tegenwoordig zoemende computers naast mijn bed staan als ik bij mijn ouders logeer.. Handig zo’n vader die de computers van andere mensen maakt!!
Spann??nd! Wat een thriller! Het zweet staat me onder de oksels. Maar nou weet ik nog niet hoe het afliep met de zoem. Dat was in de titel wel beloofd! En ook niet hoe het afliep met je broertje. Maar dat laatste zal je wel minder belangrijk vinden. Tenzij hij ook gaat zoemen…
Ja, ik hoop ook op een spoedige (en natuurlijk goede) afloop van het verhaal, zowel voor de zoem als je broertje. Ben benieuwd…
[Verbal Jam:22] zo liep het af met de zoem! hij is niet meer teruggekomen en mijn broertje zit nog steeds te wachten
Ik had een jaar lang zo’n ‘zoem’ in huis. Uiteindelijk bleek dat de mechanische ventilatie stuk was. Misschien een tip?