De jongen die ik nooit herken
Het ene moment liep ik nog zorgeloos van de supermarkt naar huis. Elegant zwierde ik de Super-tasjes heen en weer. Ik stapte vrolijk voort. Ik had op dat moment zelfs een deuntje kunnen fluiten, ware het niet dat mensen die deuntjes fluiten op zijn zachtst gezegd nogal eng zijn. Vaak blijken het achteraf psychopathische seriemoordenaars die zonder morele bezwaren hele families uitmoorden, denk bijvoorbeeld aan The Stepfather.
Maar mijn goede humeur kwam in de knel toen ik hem zag staan. Ik herkende hem niet meteen. Dat had een hint kunnen zijn. En inderdaad, al snel drong het me door: daar stond de jongen die ik nooit herken. Ik kom de jongen die ik nooit herken vaker tegen en telkens denk ik: waar ken ik hem toch van? En dan peins ik en pieker ik de hele weg terug naar huis, maar ik kom er nooit op.
Waarschijnlijk kom ik de jongen die ik nooit herken ook tegen op de plek waar ik hem wel herken. Waar hij de dingen doet die hij doet, in zijn natuurlijke habitat. Dat is dan waar ik hem van ken. Maar hoe vaak ik ook aan mijn hersenen heb gevraagd op zulke momenten even een notitie te maken voor later, de jongen die ik nooit herken blijft in zijn onherkenbare hoedanigheid opduiken. En nooit is er zo?n flits van: Hela ik weet het weer! Soms vraag ik mij af waar mijn hersenen zich ?berhaupt mee bezig houden op een doordeweekse dag.
Een lichte paniek sloeg toe. De afstand tussen mij en de jongen die ik nooit herken werd kleiner en kleiner totdat we slechts een paar millimeter van elkaar verwijderd waren. Een vaag ecologisch geurtje drong mijn neusgaten binnen. Er verscheen een blik van herkenning op het gezicht van de jongen die ik nooit herken. Terwijl ik zoveel mogelijk wederzijdse herkenning in mijn ogen probeerde te leggen, zei ik monter ?Hee hallo!? tegen de jongen die ik nooit herken. ?Jij ook hier!? liet ik er bijna op volgen, maar gelukkig zei ik dat niet hardop.
Intussen bad ik naar de hemel dat hij me niet staande zou houden voor een praatje. Waar moet je het over hebben met iemand die je niet herkent? Je kunt moeilijk zeggen ?Zeg, we groeten elkaar nu elke keer wel en dergelijke, maar wie ben jij eigenlijk?? Nou ja, kan wel, maar ik doe dat soort dingen eigenlijk nooit. De jongen die ik nooit herken groette mij hartelijk terug. Ik lachte nog eens vriendelijk naar hem, hield mijn pas iets in en liep toen toch verder. ?Prettig weekend!? riep hij nog. ?Ja, jij ook, h?!? zei ik en ik zwaaide nog wat met mijn Super-tasje naar hem.
Mijn hersenen projecteerden talloze vrienden van vrienden voor mijn geestesoog. Winkelpersoneel, collega?s, familie van collega?s, buren, barmannen en buitenlui trokken zich aan mij voorbij aan de binnenkant van mijn hoofd. Ik probeerde puzzelstukjes als het vage ecologische geurtje, de piercing in zijn lip en zijn algehele uitstraling het beste voor te hebben met mensen, vogels en bloemen aan elkaar te breien. Even dacht ik aan Pipo de Clown, maar die is al heel lang dood.
Peinzend en piekerend sjokte ik voort. Somber zwaaide ik mijn Super-tasjes heen en weer. Mijn hersenen waren net begonnen de lange lijst vrienden van mijn broertje af te spelen, toen opeens alles op zijn plek viel. Een grote opluchting maakte zich van mij meester. Ik wist weer waar ik hem van kende. De lucht brak open en de vogels tsjilpten.
23 reacties
Charlotte, je schrijft geweldig! Voor het eerst dat ik reageer… maar lees al een tijdje mee.
Ga zo door!
1) Wat de hel is een ecologisch geurtje?
2) Was het die jongen van de groene winkel bij jou in de buurt? Je kunt mij niet wijsmaken dat je die echt kunt ruiken. En zo wel, dan wil ik dat ook wel eens.
3) En ik ben vorige week de kassier van mijn Appie tegengekomen in de binnenstad. Helemaal verkeerd kader om z’n kop. Opperste verwarring. Zou verboden moeten worden. Maar het schiep wel een band: vandaag zat hij weer op z’n geruststellende blauw-witte plek in de Appie en toen kreeg ik na onze gedeelde groet-in-de-stadervaring wel mooi een blauw-witte plastic zak cadeau bij m’n boodschappen. En een glimlach.
De manier waarop jullie met elkaar converseerden geeft duidelijk aan dat die jongen jou ook nooit herkent, anders had hij wel wat laten merken door je bijvoorbeeld bij je naam te noemen. Maar wat flauw nu weer om niet te zeggen wie het was!!!!!
btw: voor wie bij het kijken naar het filmpje van the stepfather ook zo’n gevoel krijgt van: waar ken ik hem toch van?! het is john locke (van lost)
[Merel:8] Ja, op andere blogs weet ik niet hoe ik die gedrukte letters moet neerzetten, maar Charlotte heeft me wel eens uitgelegd hoe dat hier moet, vandaar.
Ja, ik was eigenlijk ook wel gefrustreerd toen ze niet zei wie het was. Maar aan de andere kant: schiet ik er wat mee op als ik w?l te horen kreeg wie het was? Nee! Want ik ken hem toch niet! Behalve als ik het zelf ben. Maar ik ben Charlotte nog nooit tegenkomen. Of ik heb haar niet herkend. Dat kan ook…
O ja, nog wat: ik heb wel eens meegemaakt dat iemand mij herkende, van zijn fiets stapte en vroeg hoe het met me ging. Ik zei: Geweldig, maar wie b?n jij?
Toen hij dichterbij gekomen was, zag hij dat ik niet degene was die hij dacht te herkennen. Hij werd knalrood en excuseerde zich. Ik zei: Geeft niet, aangenaam kennis te maken!
‘t Was ook in Utrecht, dus daar komt dit soort dingen blijkbaar vaker voor…
Heel naar als je iemand niet herkent, gebeurd iedereen wel eens. Je voelt die grijze massa kraken, maar er komt niets. Of wel, maar nooit heel snel.
Als ik iemand verkeerd begroet (wat regelmatig gebeurt, omdat ik meen iedereen te kennen) dan blijf ik gewoon stug volhouden. Haha!
Maarre… Ga je de identiteit van de jongen met het ecologische geurtje ooit nog vrijgeven??
Walking down the street
Came the star of my lovestory
And my heart began to beat so fast
So clear was my memory
I heard my voice cry out her name
And as she looked and looked away
I felt so hurt, I felt so small
And it was all that I could say
You don’t remember me, do you?
You don’t remember me, do you?
trouwens, las laatst dat Charlie en Kate een setje zijn. Een set setje zogezegd. BTW: wie heeft afl dertien al?
Wat een opluchting.
Anders was je binnenkort vast gebeld voor Flirt je Stijf om Kwart voor Vijf!