En ze stak het mes diep in mijn buik
Kan ik nog terug, dacht ik in paniek. Ik keek achter me. Daar blokkeerden de dokter en de co-assistent de deur. De dokter glimlachte geruststellend, maar het kwam op mij eerder over als een beetje eng. De co-assistent glimlachte niet. Ze leek mij niet geheel ontspannen, maar misschien kwam dat doordat ze zo lang was.
Zij gaat natuurlijk het snijwerk doen, dacht ik. Want altijd als er in mij gesneden of geprikt moet worden gebeurt dat door iemand die het nog moet leren. Blijkbaar zie ik eruit als een goed oefenobject. Soms zegt zo iemand er van tevoren nog bij dat het er h??l moeilijk uitziet. Of dat het op een h??l vervelende plek zit. Daarom ben ik ook zo?n goed oefenobject.
Even later lag ik op mijn rug op de bank. De dokter en de co-assistent tuurden in opperste concentratie naar mijn moedervlek. ?Hmm,? zei de dokter. ?Hmm,? zei de co-assistent. De dokter pakte er een lampje bij om mijn moedervlek van alle kanten te belichten. De co-assistent boog nog iets dieper voorover alsof ze graag ook nog even aan mijn moedervlek wilde ruiken.
?Ok?,? riep de dokter. ?Even wat spullen verzamelen!? Het klonk alsof hij er opeens zin in kreeg. Waarschijnlijk was dit hun favoriete begin van de dag. Eindelijk even verlost van al die mensen die maar eindeloos door blijven mekkeren over hooikoorts. Of hun voorjaarsdepressie. Even lekker snijden in angstig vrouwenvlees.
Heb ik wel ontbeten, vroeg ik me af. Misschien was dit een goed moment om flauw te vallen. Of over te geven, over de voeten van de co-assistent. Gewoon om hun enthousiasme wat te temperen. En natuurlijk om te voorkomen dat er iets scherps in mijn vel werd gezet. Maar ik had niet ontbeten, dus overgeven zat er niet in.
De dokter gaf de co-assistent een spuit. Daarna hield hij twee blikkerende messen in de lucht. ?Wil je met een spitse punt of met zo?n rond uiteinde?? vroeg de dokter. ?Euhm,? zei ik. Maar hij vroeg het aan de co-assistent. ?Doe maar zo?n ronde,? zei de co-assistent.
Ze smeerde mijn buik in met jodium en prikte erin met de verdovingsspuit. ?Dit is eigenlijk het ergste,? zei ze vriendelijk. Ik kneep mijn ogen dicht. Ik veegde mijn handen af aan mijn T-shirt. Er drupte een traan in mijn oor. ?Viel best mee toch,? zei de dokter, alsof ik toch wel een beetje de partypooper van ons drie?n was.
?Heb je ook een pennetje voor me,? zei de co-assistent. In drie stappen stond de dokter bij zijn bureau en hij kwam even snel weer tevoorschijn met een balpen. Een pennetje is ook in dokterstaal gewoon een pennetje. De co-assistent tekende een rondje om mijn moedervlek. Daar voelde ik niks van, want mijn buik was verdoofd. ?Doe toch maar die spitse punt,? zei de co-assistent.
En daar kwam de dokter alweer aangehuppeld met het mes met de spitse punt. Om de lippen van de co-assistent verscheen een kleine glimlach. Ze pakte het mes aan met een gratie die niet helemaal bij haar paste. Ze keek even tevreden naar de dokter, toen naar mijn moedervlek en stak met vaste hand de het mes met de spitse punt diep in mijn buik.
tien reacties
Ik verbaas me. Moeten moedervlekken tegenwoordig ook al worden weggehaald? Meestal duidt dat op iets ergs. Maar uit de manier waarop jij daarover schrijft concludeer ik dat ik mij geen zorgen hoef te maken.
Vorige week, hoe toevallig, zat op mijn hand een wrat, of iets vervelends, volgens mijn huisarts. Voor de zekerheid moest ik maar even naar het ziekenhuis, waar de arts meteen vroeg waarom de huisarts de overduidelijke wrat niet had weggehaald, waarop ik weer zei dat ze niet zeker wist of het niet iets vervelends was.
Twee minuten daarna schoot ze met een stikstofpistool het wratje naar de eeuwige jachtvelden. Heerlijk.
Moest je bij jou het mes er ook 2 dagen in laten zitten?
Trouwens, voor lotgenotencontact:
http://verbaljam.nl/?itemid=3276
Houses are quite expensive and not everybody can buy it. But, http://www.lowest-rate-loans.com was created to support different people in such situations.
En gezien je het nog kan navertellen heeft ze het best goed gedaan…