Het beest Herman
Bij de lift stond een stapel dozen en bij onze nieuwe flexvlek stonden vier kasten. De kasten zaten tot de nok toe vol met stoffige mappen. En stofmappen. En ongeordende stapels papier. De bedoeling was dus dat die kasten weggingen, zodat wij meer ruimte zouden hebben voor onze inspiratie en dergelijke. Daarom moest de inhoud van de kasten ?n de dozen. En wie moesten dat doen? Wij.
Mijn collega had al een paar keer ge?rriteerd achterom gekeken. Daar stonden de kasten nog steeds. Vol met mappen, stofmappen en stapels papier. Af en toe maakte ze een gebaar met haar handen naar de kasten, om te checken of ze misschien ongemerkt magical powers had ontwikkeld die zich speciaal richtten op het verhuizen van mappen naar dozen. Je weet nooit. Maar de mappen bleven onverstoorbaar in de kasten staan in al hun stoffigheid.
Mijn collega zuchtte. Ze draaide een rondje op haar bureaustoel. En toen ??n de andere kant op, omdat je heel duizelig kunt worden als je steeds dezelfde kant opdraait. Ze stond op en gaf iedereen de evil eyes, ik denk vooral voor de vorm. Mijn andere collega?s tiepten nog eens een woordje. ?Okeeeee, dan doe ik het zelluf weeeeeeeeel,? riep mijn collega dramatisch uit. Mijn andere collega?s bleven sto?cijns naar hun beeldscherm staren. Maar ik niet. Ik ben heel gevoelig voor drama.
Ik vouwde een doos tot doos. ?Komen jullie ook even helpen,? zei ik. Niemand reageerde. Boven de hoofden van sommige collega?s verscheen een wolkje waarin stond: Ik ben gekke Henkie niet. Ik oefende wat met mijn eigen evil eyes. ?Nou ja, hoeft niet hoor,? zei ik toen semi-onbewogen. En ik legde een ongeordende stapel papieren op de bodem van de doos.
Het viel mij op dat op erg veel mappen Herman stond. Weken had er ook een uitgeknipte krantenkop aan de muur gehangen die luidde: Het beest Herman. Nu pakte ik een stapel papier waar bovenop een geeltje zat geplakt waarop stond: Herman. En een half volgeschreven notitieblok waarop ook al Herman stond. Die Herman, dacht ik. Wat is het toch een beest.
Op ??n map stond Herman III. Misschien werkten er op de afdeling die hier eerst zat verschillende Hermannen, dacht ik. Misschien heette de hele afdeling wel Herman. Mocht je daar alleen komen werken als je Herman heette. Bij ons is het juist precies andersom. Om verwarring te voorkomen mag je alleen nog bij ons komen werken als je een aparte naam hebt die weinig voorkomt. We zijn bijvoorbeeld nog op zoek naar iemand die Woenk heet en er ook uitziet als een Woenk.
?De mannen moeten de dozen wegzetten,? zei mijn collega met haar evil eyes. Mijn mannelijke collega?s bleven sto?cijns naar hun beeldscherm staren. E?n mannelijke collega stond op en zette een doos weg. Maar die werkt er ook nog niet zo lang.
De doos met spullen van Herman was vol. ?Hierop schrijf ik Herman,? zei ik. Toen keek ik mijn mannelijke collega?s aan met mijn beste evil eyes. Maar ze bleven sto?cijns naar hun beeldscherm staren, zelfs de nieuweling. ?Dan doe ik het zelluf weeeeeeel,? zei ik dramatisch en ik wierp mijn armen in de lucht. Maar dat hielp ook niet, dus toen deed ik het zelf maar. Met een ferme zwaai tilde ik de doos omhoog en liet hem ergens op mijn heupen landen.
Een ijselijke gil ontsnapte aan mijn lippen, vloog door het raam naar buiten en daalde neer op Utrecht. Mijn collega?s keken verstoord op van hun beeldscherm. Boven hun hoofden verschenen wolkjes met vraagtekens. ‘Wat?’ zei er eentje. ?Mijn hechtingen,? kermde ik zachtjes.
zestien reacties
Ik zou, i.p.v. een Woenk, maar op zoek gaan naar ECHTE MANNEN M?T SPIERBALLEN! 
(en als ze geen aparte naam hebben dan verz?n je er toch gewoon ??n?!)
Hahahaha
Ja hee, zo kan ik toch niet werrekken! Zit ik hier de slappe lach te hebben terwijl alle evil eyes en rollende spierballen al naar huis zijn. Tsss
Au au au wat schrijf je toch grappig, ik lig hier van de bank te rollen gewoon.