Ik was in het dilleparadijs en nu ga ik u een uniek recept geven. Het is een recept met heel veel dille. Het unieke aan dit recept is dat ik het gewoon knip en plak uit de e-mailwisseling tussen mij en mijn Helsinki-partner. Luiheid is namelijk een zeer onderschatte eigenschap, die toch heel aantrekkelijk kan zijn.
——- Original Message ——-
From: charlotte [mailto:charlotte@charlottesweb.nl]
Sent: dinsdag 31 oktober 2006 20:13
To: Merel Roze
Subject: zalmsoep
ik heb het gemaakt hoor!
zo heb ik het gedaan:
1 uitje gesnipperd, beetje roomboter in pan gesmolten, uitje
erin gefruit, 1,5 liter water erbij en 2
visbouillontabletten, stukken geschilde aardappel erbij,
tijdje laten koken op zacht vuur. zalm erbij, nog even laten
pruttelen, flesje kookroom erbij, heel veel dille erbij, klaar!!
superlekker, smaakte heel erg naar helsinki. maar wel veel te
veel, ik heb nog ene hele pan over (dus als je trek hebt 
Op 31-okt-2006, om 20:13 heeft Merel Roze het volgende geschreven:
HAHAHAHAHA!
IK HEB HET OOK NET GEMAAKT!
Precies hetzelfde als jij!!
Lekker man. Ik ga de rest invriezen.
In het verleden heb ik me niet altijd positief uitgelaten over de herfst, maar dat was een misverstand! De herfst is goed, zeker na de zomer. Mits hij of zij zich herfstig gedraagt, natuurlijk. Wat er mis is met de wereld op het moment, is dat de herfst niet in de gaten heeft dat hij of zij al ruimschoots is begonnen en daardoor vergeet mij met ijzige koude en storm en regen lastig te vallen, zodat ik als vanouds in een geruststellende herfstdepressie kan verzinken. Dat is verwarrend en verwarrend is nooit een goed idee. En bovendien, ik heb dus ook nog met zoiets te maken als een herfstgarderobe.
De oplossing voor al deze problemen rijmt op kinky.
*Later meer. (Misschien.)
?Dus wil je trouwens mijn nieuwe jurk zien,? vroeg ik vanmorgen aan mijn vriend, die sliep. Ik ben namelijk onlangs volledig overgestapt op de jurk. Jurken genieten een slechte reputatie, qua oubollig enzo, maar dat is onterecht, want een jurk kan heel verleidelijk zijn. Dus goodbye spijkerbroek, hello jurk, is het motto voor de zomer 2006. Daarom heb ik eergisteren vier jurken gekocht, want zoals u weet hou ik van aanpakken.
Mijn vriend gaf geen antwoord en dat kwam waarschijnlijk doordat hij dus sliep.
?HALLOOOOOOOO!!? fluisterde ik zachtjes in zijn oor. En ik gaf hem een klein zetje.
?Wil je mijn jurk nou zien anders maak ik het uit!? Dat was een grapje, natuurlijk, maar met een kern van waarheid, want ik vond wel dat hij wat meer aandacht aan mij kon besteden in plaats van aan slapen.
?Ja hoor,? zei hij. En toen draaide hij zich om, op zo?n manier dat ik me afvroeg of hij ?berhaupt wel wist waarover het ging.
Maar ik ging toch mijn nieuwe jurk maar aantrekken. Dat was nog een hele toestand, want het was een soort wikkeljurk die je alleen aan kon krijgen door op de juiste plekken knopen en strikken te leggen in allerlei verschillende touwtjes. Aan het einde van de touwtjes hingen ook nog belletjes dus tijdens het aankledingproces was ik voortdurend aan het rinkelen.
?Volgens mij is het een irritante jurk,? zei mijn vriend vanuit zijn slaap en toen ging hij met zijn hoofd onder een kussen liggen. En dat terwijl ik die hele jurk net aan had! Ik vond het zo gemeen dat ik zonder verder iets te zeggen naar beneden ben gegaan, nog eens extra hard rinkelend met mijn touwtjes.
?Daar ben ik dan!? riep mijn vriend even later toen hij de kamer binnenkwam. Hij keek erbij alsof ik heel verbaasd zou moeten zijn dat juist hij er was, maar dat was ik helemaal niet want er was verder niemand in huis. Wat ik wel vreemd vond was dat hij een knaloranje T-shirt met daarop in grote zwarte letters MARKTPLAATS aanhad. Maar daarover hield ik wijselijk mijn mond.
?Wat heb je een schitterende jurk aan!? riep hij daarna. ?Je ziet er… heel christelijk uit!?
We borduren nog even voort op hetzelfde thema. Wat wil namelijk het geval dames en heren, dit weekend heb ik een fiets gekocht. Het is heus. Nog nooit eerder in mijn leven bezat ik een fiets. Dit laatste is natuurlijk helemaal niet waar. Mijn hele puberteit is verpest omdat ik juist wel een fiets bezat, een fiets waarop ik iedere dag miljoenen kilometers heen en weer moest fietsen, helemaal van mijn huis naar Zaltbommel waar mijn school was en dan aan het eind van de dag weer terug. Met nog een vette brug ertussen waarop het altijd tegenwind was.
Een van de minder strakke acties van mijn ouders was namelijk om indertijd in een dorp te gaan wonen ergens in het midden van niks waar dus ook in de wijde omtrek geen middelbare school te bekennen was. Ik fietste me helemaal ongans in die tijd. Door weer en wind en tegen hele steile heuvels en dijken op, het was een verschrikking. ‘s Morgens om tien over zeven vertrok ik, in de stromende regen en dan ontmoette ik bij de bushalte klasgenoot M. die in een nog verder dorp woonde en dus nog verder moest fietsen. Zielig, eigenlijk.
Ik zou u graag wat meer vertellen over mijn fietsverleden en mijn huidige nieuwe fiets, maar dat gaat helaas niet en wel (niet dus) om de volgende redenen:
A. ik word overvallen door hele nare jeugdherinneringen
B. ik heb een nieuwe telefoon waarmee ik moet spelen
C. ik moet dringend wijn drinken op een terras.
Dus nou doei!
Mannen op fietsen met kinderen in kinderzitjes zijn woest aantrekkelijk, dat weet iedereen. Zelfs ik – normaalgesproken ongenaakbaar als de hel – ben gevoelig voor mannen op fietsen met kinderen in kinderzitjes. Net kwam ik er weer een tegen en er verscheen spontaan een glimlach op mijn gezicht. Dit is dus heel bijzonder, h?! Dat ik zomaar op straat om niks begin te glimlachen. Doe ik namelijk nooit nooit nooit. Behalve dan dus naar mannen op fietsen met kinderen in kinderzitjes.
Het was een beetje suf kind met lodderogen en heel veel kwijl, maar dat deerde niet. Het ging om die man en die was vertederend en zorgzaam en tegelijkertijd heel stoer. Hij zong ook een lied tegen zijn kind en dat maakte het allemaal nog mooier. Hij zong het lied niet zachtjes of stiekem, maar het galmde door de straat dat het een lieve lust was. De man had gewoon een fiere houding zo van ik ben een man op een fiets met een kind in een kinderzitje and I’m proud of it! Ontroerend was het.
Het lied ging zo:
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
We gaan rechtdoor
enz.
Eerlijk gezegd begon ik er na veertien keer We gaan rechtdoor een beetje genoeg van te krijgen. Jaha! dacht ik bij mezelf. Nou weten we het wel, jullie gaan rechtdoor tot in de eeuwigheid. Het was trouwens bovendien niet waar. De man op de fiets ging doodleuk rechtsaf en bleef stug volhouden dat ze rechtdoor gingen.
Nou ja! dacht ik. Zo raakt zo’n kind toch volkomen in de war! Dat wordt toch een langslepend drama als-ie straks als hij achttien is zijn rijbewijs moet gaan halen. Geen flauw benul is hem bijgebracht van links en rechts en rechtdoor, laat staan dat hij verkeersregels die daarmee te maken hebben uit zijn hoofd kan leren.
Plotseling moest ik denken aan mijn eigen vader. Wat heeft hij tegen mij gezongen in een soortgelijke situatie? Ik ben ook niet zo heel goed in links en rechts en toch ben ik al 32. (Wat dat ermee te maken heeft weet ik ook niet, ik noteer gewoon mijn gedachten op dat moment.) Komt het doordat mijn vader in mijn vroege jeugd ook zo’n originele kijk op richtingen had? Maar er kwam geen enkele herinnering naar boven van mijn vader zingend op de fiets met mij in een kinderzitje. Hoe ik ook mijn best deed. Volgens mij had mijn vader in die tijd helemaal geen fiets. Alleen een bruine Renault.
Dus dat probleem ook weer opgelost.
Vandaag, dames en heren, gaan we hartige taart bakken. Niet een halve hartige taart, niet een hele hartige taart, maar maar liefst twee hele hartige taarten. Ik ben vast begonnen en hier volgt een live verslag in woord en beeld, nog nooit eerder vertoond op een weblog, of misschien wel, maar dat weet ik dan niet. Kijkt u even mee, dan kunt u het straks zelf.
We gaan bakken:
- een hartige gehakttaart met appel
- een hartige gehakttaart met paprika en mozzerella
Deel 1
Zet de benodigdheden klaar (klik).
We beginnen met de gehaktappertaart, want die is het makkelijkst. Smeer een springvorm in met olijfolie. Haal de bladerdeeg uit de verpakking. O jee. Het is nog bevroren. Daar kunnen we niks mee. Leg het bladerdeeg op een plank om te ontdooien (klik).
U kunt de wachttijd benutten met het schrijven van een stukje op uw weblog. Heeft u geen weblog, dan kunt u een weblog beginnen of als u helemaal geen weblog wilt, kunt u bijvoorbeeld een boek gaan lezen of een aflevering van 24 gaan kijken als u toevallig de dvd-box in huis heeft.
Deel 2
Als het bladerdeeg voldoende is ontdooid kunt u weer verder. Verwijder uw sieraden (klik) en bekleed de springvorm met bladerdeeg (klik). Zo. Nu beginnen we aan de bereiding van het gehakt (of is het de gehakt?).
Doe het of de gehakt samen met de gehaktkruiden en een ei in een kom (klik). Voeg daar een drupje van het geheime ingredi?nt toe (klik). Kneden maar! (Klik.)
Heeft u het of de gehakt goed door elkaar gehusseld? Dan komt nu het goede nieuws. U hoeft het niet in een pan te rullen, want dat doen we niet bij dit recept. Plemp het gewoon rauw in de beklede taartvorm en zorg dat het gelijkmatig over de bodem is verdeeld (klik).
Nu is het tijd om voor uzelf een boterham te smeren, want anders valt u misschien straks van uw stokje.
Deel 3
Als u een lekkere boterham met chocoladevlokken heeft gegeten wast u uw handen en een grote appel. Schil de appel (klik) en snijd hem in plakjes. Besprenkel de appelplakjes met een paar druppels citroensap en verdeel ze over het of de gehakt (klik).
Vouw nu netjes de bladerdeegflapjes naar binnen en plak over het gat dat overblijft het laatste plakje bladerdeeg (klik). Maak een papje van een ei (klik) en smeer dat over de taart (klik). (Niet alles opmaken, want we hebben nog wat nodig voor de volgende taart.)
Zet de taart in de oven (klik). Zet de oven niet te hoog, op 140 graden ofzo, dan wordt de appel lekker zoet en zacht.
Wacht een uur. (Intussen mag u zelf weten wat u doet.)
Deel 4
We zijn inmiddels begonnen met de tweede hartige taart. Het blijkt overigens dat de eerste wel wat langer dan een uur in de oven moet. Het is allemaal live, h?, dan weet je dat soort dingen niet van tevoren.
Volg bij het bereiden van de tweede hartige hartige taart dezelfde eerste stappen als bij de eerste. Dit keer bent u gelukkig niet vergeten het bladerdeeg tijdig uit de vriezer te halen, dus dat scheelt weer. Het verschil is dat u nu aan het gehakt ook nog een gesnipperde ui en een gesnipperde paprika toevoegt (klik). Oh ja, mijn vriend is inmiddels verschwunden dus helaas geen spannende actiefoto’s meer bij dit deel van het verslag.
Doe het rauwe gehakt weer in de taartvorm en maak daar zelf een foto van (klik). Snij twee bolletjes mozzerella in plakjes en verdeel die weer over het gehakt net als de plakjes appel, behalve dat het nu dus plakjes mozzerella zijn (klik).
Deel 5
De eerste hartige taart is klaar. Klik. Hij ziet er prachtig uit al zeg ik het zelf en hij ruikt ook heerlijk.
Vouw nu de tweede taart net zo dicht als de eerste en smeer het eimengsel dat nog over was erover. Rasp wat parmezaanse kaas (klik) en strooi dat erover heen. Schuif de taart in de oven en wacht een uur of langer. Laat de eerste taart intussen afkoelen en ga iets voor uzelf doen.
Deel 6
Ook de tweede taart is klaar. Klik. Zo mogelijk nog beter gelukt dan de eerste.
Maar nu volgt het allermoeilijkste gedeelte van dit recept. Beide taarten moeten namelijk vervoerd worden naar een klein dorpje in de buurt van Tiel. Hoe gaan we dat aanpakken? Ik weet het zelf eigenlijk ook niet zo goed. Laat ik ze eerst maar eens proberen te verpakken in zilverfolie en plastic zakken. En dan heel voorzichtig naar dat kleine dorpje rijden. Of dat allemaal goed gaat, dat hoort u misschien later nog.
Update: Uiteraard werden de taarten beoordeeld. Er dong nog een hartige taart mee: een Brie-preitaart. De appelgehakttaart won met glans: gemiddeld een dikke acht. Een gedeelde tweede plaats voor de Brie-preitaart en de mozzerella-paprikataart met allebei iets van een zeven. (Heb de puntentelling niet meer zo heel goed bijgehouden na de triomf van de appelgehakttaart, want toen was ik natuurlijk aan het juichen van binnen.)
« Vorige Pagina |
Toon berichten 25-32 van 470 |
Volgende Pagina »
